การท่องเที่ยวเยอรมนีผ่านไปอย่างเชื่องช้า

ทั้งที่โปรแกรมทัวร์ก็ดูน่าสนุกอยู่หรอก

แต่ถ้าจะไม่เป็นเพราะไอ้บรรยากาศมาคุระหว่างหัวหน้ากะลูกทัวร์เจ้าปัญหาที่ไม่ค่อยยอมพูดจากันเหมือนเคย

แถมยังหลบเลี่ยงกันนี่สิ แต่ไอ้ที่เป็นปัญหาสุดก็นิโคไลนี่หล่ะ

ที่เอาแต่ทำหน้าบึ้งเหมือนไปกินรังแตนที่ไหนมา

พลอยทำให้ลูกทัวร์อีกคู่ที่กำลังหวานแหววกัน (หรือจะเรียกอีกนัยหนึ่งว่าฮันนีมูน นั่นแหละ) อย่างเรียว กับแมทธิว อึ้งปนงงเล็กน้อย ที่นิโคไลทำท่าเหมือนไม่เต็มใจจะนำเที่ยวเท่าไหร่

" นิค นายเป็นบ้าอะไรน่ะ ถ้าไม่เต็มใจจะพาพวกชั้นเที่ยวก็บอกกันตามตรงดีกว่า "

แมทธิวพูดขึ้นหลังทนความอึดอัดใจไม่ไหว

" เปล่า...ไม่เป็นไรนี่ " ปากน่ะ ไม่เป็นไรอยู่หรอก แต่ดูทำหน้าเซ็ง ๆ นี่ดิ มันน่าชกให้จริง ๆ

" ไม่เป็นไรก็ดี แล้วนายน่ะ มีปัญหาอะไรกับคาโอรุรึเปล่า

ชั้นว่าพวกนายผิดปกติไปนะ " นิโคไลเสยผมขึ้นเก้อ ๆ

แมท...ขนาดนายอยู่กับเรียวตลอดยังเห็นความผิดปกติของชั้น แต่ดูอีกคนนึงสิ

เค้าจะเคยรู้มั้ยว่าชั้นคิดยังไง

" ก็ไม่มีอะไรนี่ นายไปอยู่กับเรียวเถอะ เจ้านั่นมองตาเขียวแล้ว "

แมทธิวหันไปมองตาม ก็เห็นเรียวจ้องเขม็งมาที่เค้า

ตาบ้านี่ ! แสดงออกว่ารักจนยอมให้ขนาดนั้นแล้วยังมาหึงอะไรงี่เง่านี่อีก แต่ก็ดี จะได้มองแต่เค้าคนเดียว

เห็นกวน ๆ ปากร้ายแบบนี้ ใครจะรู้ว่าจะตานี่เนื้อหอมสุด ๆ ดูอย่างที่ผ่าน ๆ มาซิ แล้วยังวันนี้อีก สาว ๆ มองตามกันเกรียว ไม่รู้ว่าคนแบบนี้มีดีที่ไหน

ร่างโปร่งยิ้มคนเดียวเงียบ ๆ ก่อนจะสะดุดกับประโยคตอนท้ายของนิโคไล อ๊ะ ! นี่นิครู้แล้วเหรอว่าเค้ากับเรียวเป็น....กันแล้ว ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ?

หน้าเนียนเป็นสีระเรื่อ นิโคไลเห็นแมทธิวหน้าแดงก็หัวเราะเบา ๆ

เพิ่งเคยเห็นแมทธิวอายให้เห็นเป็นครั้งแรก อยู่กันมาสิบกว่าปี

พอทำท่าเขินอายให้เห็นก็ดูน่ารักดีแฮะ

" ไปเหอะ เดี๋ยวคุณสามีโกรธแล้วหาเรื่องลงโทษคืนนี้หรอก "

พูดขึ้นเมื่อเห็นเรียวเดินหนีไปอีกทาง

" นิค ! ไอ้บ้า " หน้าเนียนแดงก่ำ ปากร้องด่าเพื่อน

แต่ก็รีบเดินตามร่างสูงไปโดยเร็ว เห็นทำหน้าเฉย ๆ แบบนี้

ไม่รู้ว่าเจ้าตัวคิดอะไรอยู่ คนขี้เล่นแต่ลองโกรธขึ้นมาคงไม่ใช่ย่อย ๆ แน่

แต่ก็คงง้อไม่นานหรอก เพราะพอเจ้าตัวไปถึง เรียวก็โอบตัวเค้าเข้ามาใกล้

ก้มลงจูบที่ริมฝีปากอย่างแผ่วเบา ก่อนจะคล้องแขนเดินไปด้วยกัน

*****************************************

" หึ หึ " นิโคไลหัวเราะคนเดียวเงียบ ๆ ใครจะไปนึกว่าคู่นี้จะลงเอยกันได้

ก็ในเมื่อตอนแรก ๆ เห็นแง่ง ๆ ใส่กันขนาดนั้น

แถมนิสัยยังไปคนละทางอีกตังหาก เรียวขี้เล่น สนุกสนาน แต่ก็จริงใจ

ส่วนแมทธิวก็เงียบขรึม แถมติดจะเจ้าอารมณ์หน่อย ๆ

แต่มันก็เป็นส่วนผสมที่ลงตัวระหว่างทั้งคู่นี่เนอะ

นิโคไลยืนมองทั้งคู่ง้องอนกันสักพัก ก็หันกลับมาปะทะหน้าสวยใสที่ทำให้อารมณ์เค้าไม่ปกติช่วงนี้

ร่างเล็กหน้าเผือดสีเมื่อนิโคไลไม่แม้แต่จะทักทาย หรือยิ้มให้เหมือนก่อน

หากเดินหนีเอาดื้อ ๆ

" นิค... รอด้วยสิ ผม... " คาโอรุน้ำตาคลอ

กี่ครั้งแล้วที่ร่างสูงทำแบบนี้กับเค้า

ตั้งแต่นิโคไลรู้เรื่องของเรียวกับแมทธิว

ชายหนุ่มก็แสดงปฏิกิริยาแบบนี้กับเค้าตลอด จะเป็นไปถึงเมื่อไหร่กัน

อุตส่าห์ได้เป็นเพื่อน ได้รู้จักกันแล้วทำไมต้องทำเหมือนคนเหินห่างกันแบบนี้ด้วย

ร่างบางมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินห่างออกไป มือบางปาดน้ำตาที่จะหยดทิ้ง

ถ้ารู้ว่าได้มาเที่ยวแล้วจะเป็นแบบนี้ล่ะก็ เค้าจะไม่ตื้อขอพี่คิริวเลย

******************************************

ย่านการค้าในเยอรมนีก็เหมือนเมืองใหญ่ทั่ว ๆ ไป ที่เต็มไปด้วยคนท้องถิ่น

และนักท่องเที่ยวต่างชาติ แต่ที่มีมากคือนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่น

ซึ่งส่วนใหญ่จะถูกมองว่าเป็นนักท่องเที่ยวกระเป๋าหนัก ทำให้ตกเป็นเป้าหมายของกลุ่มมิจฉาชีพ

ณ เวลานั้น ถ้ามองดี ๆ จะเห็นเด็กหนุ่มร่างเล็กบางเดินคนอยู่ลำพังในย่านนั้น

หน้าสวยใสก้มมองตามอิฐปูพื้นลวดลายต่าง ๆ

ในใจนึกถึงสาเหตุที่ทำให้นิโคไลมีพฤติกรรมแบบนั้น

ก่อนจะเงยหน้าเมื่อพบเงาใหญ่ที่กำลังล้อมรอบเค้าอยู่

" น้องสาว เดินคนเดียวแบบนี้ให้พี่เดินเป็นเพื่อนมั้ย

แถมท่าทางกระเป๋าหนักแบบนี้ ให้พวกพี่ไปช่วยถือของก็ได้นะ"

คาโอรุชะงักเมื่อพบกลุ่มวัยรุ่นเจ้าถิ่นที่กำลังล้อมหน้าล้อมหลังเค้าอยู่

หน้าตาท่าทาง แถมการแต่งกายก็ดูสุภาพดี แต่สายตาที่มองมา แถมมือไม้ที่พยายามเกาะแกะร่างบาง ทำให้คาโอรุไม่ไว้วางใจในสถานการณ์ที่กำลังจะเกิดต่อไปและเริ่มหันหาทางหนีทีไล่

แถมที่นี่เป็นย่านท่องเที่ยว คนพวกนี้คงไม่กล้าทำอะไรเค้าหรอกนะ

" ไม่เป็นไรครับ ผมมากับเพื่อน ขอตัวนะครับ เดี๋ยวเพื่อนผมรอ "

คาโอรุพูดขอตัวอย่างสุภาพ รีบเดินหลบจากวงล้อมนั้น

" เป็นผู้ชายหรอกเหรอ แต่ไม่เป็นไรน่า พี่รู้หรอกว่าน้องมาคนเดียว

มาแบบนี้อันตราย เดี๋ยวพวกพี่ไปส่งดีกว่า "

ซึ่งมันก็น่าจะสังเกตุได้อยู่หรอก เล่นเดินคนเดียวในย่านการค้าแบบนี้

จะหลอกว่ามากับเพื่อนก็คงเชื่อยาก แถมรูปร่างหน้าตาหมดจดจนน่าจับกดแบบนั้น

ประกอบกับการแต่งการที่ดูสุภาพเรียบร้อยอีก

ใครที่ได้พบเห็นก็บอกได้ว่าเป็นลูกคุณหนูแน่นอน

ชายหนุ่มร่างใหญ่หนึ่งในนั้นไม่ยอมปล่อยร่างเล็กไปง่าย ๆ พร้อมกับเดินตามเจ้าตัวมาอีก

คาโอรุหันกลับไปมองกลุ่มวัยรุ่นที่เร่งฝีเท้าตามมา

ในหัวว่างเปล่าไม่คิดอะไรนอกจากวิ่งหนีให้เร็วที่สุด ขาเรียวซอยเท้าถี่ยิบ

พยายามหลบเลี่ยงการไล่ตามที่กระชั้นชิด เมื่อหันกลับไปอีกที

คนกลุ่มนั้นก็ยังวิ่งตามเค้ามา

แถมยังแยกกันคนละทางเหมือนจะโอบล้อมให้เค้าจนมุม

คาโอรุวิ่งลัดเลาะตามร้านค้าข้างทางไปอย่างสับสน อากาศแม้จะเย็นสบาย

แต่แสงแดดที่ร้อนแรงก็ทำให้การวิ่งเป็นระยะทางไกล ๆ ยิ่งเหน็ดเหนื่อยมากขึ้น

ประกอบกับความที่เพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรกทำให้การหลบหนีเป็นไปอย่างสะเปะสะปะ

ร่างเล็กหน้าเสียเมื่อเส้นทางตรงหน้ากลายเป็นทางตัน

ไม่มีทางจะหลบเลี่ยงไปไหนอีกแล้วนอกจากวิ่งกลับไปยังทางเก่า

ร่างบางกรีดร้องสุดเสียงเมื่อมีวงแขนกว้างโอบประคองรอบเอว

แถมฝ่ามือใหญ่ที่ปิดเสียงครางที่อู้อี้จากปากบาง

ร่างหนาหนักรัดวงแขนแกร่งแน่นเข้า ไม่สนใจการดิ้นรนของร่างเล็กแม้แต่น้อย

ไม่เอานะ... นิค ! ช่วยผมด้วย ! ร่างโปร่งทรุดฮวบกับท่อนแขนแข็งแกร่ง

ไม่รับรู้อะไรที่จะเกิดขึ้นทั้งสิ้น

*****************************************

" รุ...คาโอรุ...คาโอรุ...เป็นไงมั่ง " เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาข้างหู

พร้อมกับสัมผัสจากฝ่ามืออุ่นบริเวณหน้าผาก คาโอรุลืมตาขึ้นช้า ๆ

เค้ากลับมาอยู่ที่คฤหาสน์ฮาชิมอฟแล้ว ล้อมรอบด้วยใบหน้าที่เป็นห่วงของเรียว และแมทธิว แต่ไม่มีหน้าของคน ๆ นั้น คนที่เค้าร่ำร้องหาก่อนหมดสติไป

นิโคไล...คุณไม่สนใจผมแล้วจริง ๆ ใช่มั้ย

" ชั้น...เป็นอะไร " เสียงหวานเอ่ยถามแหบเครือ สะกดกลั้นน้ำตาที่จะไหลออกมา

" นายหมดสติไปน่ะ พวกชั้นตกใจแทบแย่แน่ะ นึกว่าจะเป็นอะไรไปซะอีก "

เรียวพูดอย่างอ่อนโยน คาโอรุสังเกตใบหน้าเพื่อนสนิท เห็นรอยเขียวช้ำตรงมุมปาก

" ปากนายเป็นอะไรน่ะ "

" หือม์...นี่เหรอ ได้มาตอนทำหน้าที่พระเอกช่วยนางเอกน่ะ "

" นายช่วยชั้นเหรอ ขอบใจนะ " หน้านวลเผือดสี เรียวคนเดียวสู้กับคนตั้ง 3-4 คนแบบนั้น ถึงเรียวจะเก่งแค่ไหนก็เถอะ แต่โดนขนาดนั้นไม่น่วมก็แย่แล้ว

เพราะชั้นคนเดียวสินะ

" อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ แล้วใครบอกว่าชั้นช่วยนายคนเดียวล่ะ

ยังมีอีกคนนึงแน่ะ แถมโดนหนักกว่าชั้นอีก แต่ไม่ต้องเป็นห่วงมันหรอก

แล้วตอนนี้ก็กำลังโดนท่านย่ามันเทศน์อยู่ โทษฐานไม่ดูแลนายให้ดี ๆ "

เรียวพูดติดตลก แต่ร่างเล็กหน้าเสียไม่หัวเราะด้วย จะเป็นอะไรมากรึเปล่านะ

แกร็ก !

" นิค นายมาพอดีเลย มาดูเจ้าตัวเล็กนี่ด้วย ทำหน้าจะร้องไห้อยู่แล้ว "

เรียวพูดพลางเดินไปลากให้นิโคไลมานั่งข้าง ๆ ร่างบางก่อนจะกระซิบเบา ๆ

" ปรับความเข้าใจกันซะล่ะ เดี๋ยวชั้นต้องง้อคุณชายก่อน "

พูดพลางตบไหล่ให้ร่างสูงใจเย็น ๆ

พร้อมกับรีบเดินไปหาหนุ่มหน้าสวยแต่ขี้งอนคนนั้น

***************************************

" เป็นอะไรน่ะ แมท " เรียวยืนยิ้มอยู่ข้างหลัง

พร้อมกับใช้วงแขนแกร่งดึงร่างบางมาแนบอก

" ใครเป็นอะไร นายเป็นพระเอกไม่ใช่เหรอ ไม่ไปดูนางเอกต่อหล่ะ "

เสียงหวานเถียงกลับงอน ๆ รู้อยู่หรอกว่าคู่นี้เค้าเป็นเพื่อนสนิทกันมานาน

แต่ตอนนี้นายเป็นแฟนชั้นนะ ยังมาเอาใจกันออกนอกหน้าให้เห็นแบบนี้อีก

" ก็อยากดูอยู่หรอก แต่พระเอกตัวจริงเค้ามาแล้วนี่

แล้วนางเอกของชั้นก็อยู่ตรงนี้ด้วย จะให้ไปดูใครนอกจากนายได้ล่ะ "

เสียงทุ้มพูดอย่างอ่อนโยนพร้อมกับหอมแก้มใสไปด้วย

เฮ้อ...ไม่คิดว่าจะขี้หึงขนาดนี้เลยนะแมท แต่ลองทำท่าแบบนี้

ก็แสดงว่านายรักชั้นจริง ๆ สินะ

" ดูแล้วก็ไปซะสิ ชั้นเหนื่อยแล้วนะ เดินมาทั้งวันแบบนี้ นายน่ะ ! กลับห้องตัวเองไปเลยไป " ร่างเล็กไล่ดื้อ ๆ ถึงจะหายงอนแล้วก็เหอะ

แต่แค่หอมแก้มแค่เนี่ยมันไม่ทำให้ชั้นหายหงุดหงิดหรอกนะ

เล่นไปเอาอกเอาใจคนอื่นให้ชั้นเห็นต่อหน้าหน่ะ แฟนใครทำแบบนี้ก็รู้สึกเหมือนกันทั้งนั้นหล่ะ

" ก็ว่าจะกลับอยู่หรอก แต่ชั้นยังดูนายไม่พอเลย " ร่างโปร่งชะงักกึก !

หมายความว่าไง ถ้าดูเสร็จก็จะไปจริง ๆ ใช่มั้ย ชั้นมันมีค่าแค่นั้นเองเหรอ

ร่างบอบบางหันกลับไป อยากดูก็ดูให้เต็มตาไปเลย ไอ้บ้าเรียว

" ดูให้พอใจเลยไป ดูเสร็จก็ออกไปได้แล้ว อ๊ะ ! ทำอะไรน่ะ "

เสียงใสร้องอื้อเบา ๆ ก็ในเมื่อคนตรงหน้าไม่แม้แต่จะถอยออกไป

กลับกอดรัดเค้าแน่นเข้า แถมใช้ทั้งปากและจมูกสัมผัสเค้าไปทั่วใบหน้า

" ปละ...ปล่อยนะ ไหนว่าจะดูอย่างเดียวไง "

ใช่ นี่มันไม่ใช่ดูแต่ตาอย่างเดียวแล้ว แต่เล่นเอามือมาต้อง

แถมยังสอดสัมผัสลูบไล้ทั่วแผ่นหลังแบบนี้

" ก็ดูอยู่ไง แต่ชั้นยังเห็นนายไม่หมดทั้งตัวนี่ " คำตอบกินนัยไปถึงไหน ๆ

แมทธิวหน้าแดงก่ำ แถมปากไม่พูดเปล่า

ฝ่ามือใหญ่ยังพยายามปลดเปลื้องอาภรณ์ออกจากร่างบางอีกด้วย

กว่าที่แมทธิวจะคิดประโยคตอบโต้อะไร

ร่างเปล่าเปลือยสองร่างก็เกี่ยวพันกันแนบแน่น น้ำเน้อไม่ต้องอาบกันแล้ว

ลงอีรูปนี้ ท่าทางจะอาบเหงื่อต่างน้ำกันมากกว่า

*****************************************

" เป็นไงมั่ง เจ็บตรงไหนรึเปล่า " ร่างสูงพูดอย่างกระอักกระอ่วนใจ

เพราะอารมณ์โกรธของเค้าแท้ ๆ เชียว ที่ทำให้ร่างเล็กบางตรงหน้าเกือบโดนไอ้พวกนั้นลากตัวไป

ถ้ามาช่วยไม่ทันจะเป็นไงนะ พอรู้เรื่องจากคนติดตามเค้าก็หน้ามืด

ตามไปอัดพวกนั้นไม่รู้กี่หน ถึงจะโดนขวดเหล้าฟาดหัวแตกก็เถอะ

อยากเล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับยูโดสายดำ แถมเป็นอดีตว่าที่ทีมชาติแบบเค้าอีก (แต่ดันไม่เคยลงแข่ง เพราะทางบ้านกลัวทายาทจะได้เข้าคุกก่อนเป็นแชมป์ระดับเยาวชน)

นี่ยังดีนะที่เรียวมาห้ามไว้ ไม่งั้นเค้าคงเป็นฆาตกรไปแล้ว

" ... " เจ้าตัวน้อยสั่นหน้า ปากบางสั่นระริก

รู้สึกใจเสียเมื่อเห็นผ้าก๊อซที่ศรีษะร่างสูง ได้แต่พึมพำเบา ๆ ว่าไม่เป็นไร นิโคไลหน้าเสีย นึกว่าคาโอรุยังโกรธตนอยู่ ฝ่ามือใหญ่ชะงักงัน

ไม่กล้าเอื้อมไปสัมผัสแก้มใสนั้น

" ถ้าต้องการอะไรสั่นกระดิ่งเรียกนะ นายพักผ่อนเถอะ ชั้นไปล่ะ "

ร่างสูงลุกขึ้นยืน ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อมือเล็กบางมาดึงชายเสื้อไว้

นิโคไลหันไปมอง ก่อนจะใจหายวาบเมื่อเห็นหยาดน้ำใสร่วงจากตากลมโตคู่นั้น

" ...นิค... โกรธอะไรผมเหรอ ผะ...ผม...ฮึก ผมขอโทษ "

พูดแล้วก็ถอนสะอื้นออกมา มือบางปาดน้ำตาลวก ๆ

ไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอของตน ไม่ว่าเพื่อน หรือพี่ชาย แต่ทำไมนะ กับคนๆ นี้ แค่เค้าทำท่าหมางเมินเราก็เหมือนจะทนไม่ได้ขึ้นมา

" คาโอรุ...ผมขอโทษ คาโอรุไม่ผิดหรอก ผมผิดเอง "

ยิ่งปลอบร่างเล็กก็ยิ่งปล่อยโฮออกมา

นิโคไลไม่รู้จะทำยังไงถึงจะทำให้คาโอรุหยุดร้องไห้ ทำได้เพียงโอบกอดไว้ในอ้อมแขนเท่านั้น

สักพักใหญ่กว่าเสียงสะอื้นจะเงียบหายไป พอหันไปมองคาโอรุก็หลับไปแล้ว

แต่หน้าเนียนยังเต็มไปด้วยคราบน้ำตา นิโคไลส่ายหัวเบา ๆ

ถึงจะไม่รู้ว่าคาโอรุคิดยังไงกับเค้า

แต่การร้องไห้เพราะเค้าแบบนี้ก็ทำให้นิโคไลรู้สึกเต็มตื้นขึ้นมา

แล้วยังเหตุการณ์เมื่อตอนบ่ายที่ทำให้หัวใจเค้าแทบหยุดเต้น

ภาพที่ร่างเล็กดิ้นรนออกจากไอ้พวกนั้น ถ้าเค้าตามมาไม่ทันจะเป็นไงนะ

" คาโอรุ...ไม่ว่านายจะคิดยังไงกับชั้น ชั้นก็ยังรักนายนะ "

พูดพลางห่มผ้าให้กับร่างเล็กบาง ก่อนจะดับไฟและออกไปเงียบ ๆ

******************************************

หลังผ่านพ้นเหตุการณ์เลวร้ายมาได้ คู่รัก 2 คู่ (?) ก็ท่องเที่ยวยุโรปกันต่อ ซึ่งก็แน่นอนว่างานนี้จะไม่มีภยันตรายใด ๆ มาคุกคามแน่นอน

เพราะท่านหญิงนอร์รามีคำสั่งให้คนติดตามคอยดูแลหลานชายคนโปรดพร้อมผองเพื่อน

ขณะที่กษัตริย์ฟรังซัวร์ก็มีคำสั่งให้เอกอัครราชทูตในประเทศที่ทั้ง 4 หนุ่มจะแวะพักคอยอำนวยความสะดวกให้ ทำให้การฮันนีมูน

หรือการทัศนศึกษาก่อนเปิดภาคเรียนเป็นไปด้วยดี

และแล้วก็ถึงคราวที่ชายหนุ่มทั้งหลายต้องเดินทางกลับไปศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัยกันซะที

******************************************

สนามบินระหว่างประเทศ เยอรมนี

ท่านหญิงนอร์ร่า พร้อมด้วยนิโคไล เดินทางมาส่งแมทธิว เรียว และคาโอรุ กลับญี่ปุ่น

" กลับไปแล้วดูแลตัวเองดี ๆ นะลูก "

ท่านหญิงนอร์ร่ากล่าวพร้อมกับสวมกอดชายหนุ่มทุกคน เวลาที่อยู่ด้วยกันเกือบ 2 อาทิตย์

ได้สร้างความรักความผูกพันธ์ระหว่างหญิงชรากับเด็กหนุ่มต่างชาติทั้งสาม

" ครับ ท่านหญิงก็รักษาตัวนะครับ " แมทธิวยิ้มตอบ

" คาโอรุ...วันหลังมาเที่ยวอีกนะลูก ให้นิโคไลพามาก็ได้ "

ท่านหญิงนอร์ร่าหันมายิ้มให้คนรัก (?) ของหลานชายก่อนจะสวมกอดอีกครั้ง

" ครับ ถ้ามีโอกาสผมจะมาเยี่ยมใหม่ " ร่างเล็กยิ้มพร้อมกับสวมกอดตอบ

ให้ความรู้สึกว่าได้สัมผัสกับคุณย่าที่เสียไปอีกครั้ง

ตัดกลับมาดูที่นิโคไลมั่งดีกว่า ร่างสูงพูดคุยกับเรียวอย่างออกรส

แต่ที่จะเป็นฝ่ายสนทนาซะมากกว่าก็คือนิโคไล ที่ทั้งฝากทั้งฝังให้เรียวดูแลคาโอรุดี ๆ

เพราะเกรงว่าจะมีใครมาจีบร่างเล็กก่อนที่เค้าจะกลับไปญี่ปุ่น

ซึ่งมันก็โอเวอร์เกินจำเป็น เพราะนิโคไลแค่อยู่รอพบพ่อแม่ก่อนจะบินกลับญี่ปุ่นแค่ 1 อาทิตย์เท่านั้น

" อย่าลืมนะเฟ้ย ดูแลคาโอรุของชั้นดี ๆ ล่ะ

ถ้ากลับไปแล้วมีใครมาจีบคาโอรุนะ ชั้นจะยุให้แมทเลิกกับนายเลย "

พูดย้ำก่อนจะยกคำขู่เพื่อให้เรียวปฏิบัติตามอย่างจริงจัง

" เฮ้ย ! ไม่เกี่ยวกันนะเฟ้ย คาโอรุจะชอบกับใครแล้วเกี่ยวอะไรกะแมทล่ะ พูดงี้มันพาลนี่หว่า "

" เออ...มันก็เหมือนกันนั่นแหล่ะ ไง ๆ ก็ดูแลให้ดี ๆ ละกัน "

" งั้นก็รีบตามกลับไปดิฟะ ถ้ามัวแต่โอ้เอ้อยู่นี่ล่ะก็

ใครมาจีบเจ้าตัวเล็กชั้นไม่รู้ด้วยนะ "

" ชั้นรีบตามไปแน่ อย่าลืมละกัน โอ๊ะ ! เสียงประกาศเรียกแล้วนี่นา พวกนายไปได้แล้วล่ะ " แหม ! จะพูดแต่กะเรียวคนเดียวได้ไง

ต้องล่ำลาหวานใจซักหน่อย

" เดินทางกลับโดยปลอดภัยนะครับ " พูดพร้อมกับกุมมือร่างเล็ก

ไม่ได้คำนึงถึงสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาเล้ย

" นิโคไลก็รักษาตัวนะครับ " ร่างเล็กก้มหน้าก้มตาพูด

ไม่กล้ามองดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่จับจ้องหน้าสวยคู่นั้น

" เช่นกันนะครับคาโอรุ แล้วผมจะรีบตามไป " คราวนี้ไม่พูดเปล่า

แต่มือหยิบเอาจี้งาช้างรูปนกฟีนิกซ์เส้นเล็กมาสวมให้ที่ลำคอขาว

คาโอรุมองอย่างแปลกใจ ปากว่าจะไม่รับ แต่นิโคไลก็ขยั้นคะยอให้จนได้

โดยบอกว่าเป็นเครื่องรางช่วยให้ปลอดภัย

แล้วชายหนุ่มทั้งสามก็เดินทางกลับญี่ปุ่น ปล่อยให้นิโคไลมองตามตาละห้อย

ถึงจะเบาใจที่ฝากฝังคาโอรุไว้กับเรียวแล้วก็เหอะ แต่...เอ๊ะ ! พวกเค้าลืมอะไรไปรึเปล่ากันน้าาาา

******************************************

" คาโอรุ...กลับด้วยกันหรือเปล่า "

เรียวทักทายหลังได้พบเจ้าตัวเล็กเป็นครั้งแรกในรอบสัปดาห์

มหาวิทยาลัย T. เปิดเทอม 2 มาเกือบเดือนแล้ว แต่ด้วยความที่หนุ่ม ๆ ทั้งหลายเรียนกันคนละคณะ

ทำให้หาโอกาสที่จะสังสรรค์กันเหมือนสมัยมัธยมลำบากมากขึ้น

โดยคาโอรุ และแมทธิวเรียนแพทย์ทั้งคู่ เรียว ติดวิศวะ

ชิราคาวะ จุน อดีตรองประธานนักเรียนที่แสนดี (ตรงไหน?) ติดบริหาร ส่วนโอโนะ ชินอิจิ นักหนังสือพิมพ์มือฉมัง มันก็ช่างจงรักภักดีกับอาชีพตัวเองเหลือเกิ๊นน ยังอุตส่าห์มาเรียนนิเทศน์อีก (อะไรมันจะอยากทำข่าวขนาดน้าน)

" ขอโทษนะ...ต้องกลับกับพี่น่ะ " ตอบกลับเพื่อนอ่อย ๆ เรียวพยักหน้าเข้าใจ

ก็เล่นมายืนเฝ้ายังกะน้องตัวเองเป็นเด็กอนุบาลแบบนี้

ขืนยังดึงดันจะลากเจ้าตัวเล็กไปไหนล่ะก็ สงสัยจะเหยียบบ้านนี้ไม่ได้ไปหลายอาทิตย์ พี่คิริวนะพี่คิริว น้องโตขนาดนี้แล้วยังจะหวงไปถึงไหน คิดแล้วก็กลุ้มใจ

ยิ่งคาโอรุสอบติดแพทย์ด้วยแบบนี้ ทำให้พี่คิริวมีโอกาสมาดูแลได้เต็มที่

ไอ้หนุ่มไหนที่เล็ง ๆ ร่างเล็กไว้เมื่อตอนรับน้องล่ะก็ อย่าหวังเลยฟ่ะ

หมดโอกาสตั้งกะมาให้พี่คิริวเห็นหน้าเป็นครั้งแรกแล้ว

ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าหนุ่ม ๆ ในคณะแพทย์ (หรือคณะอื่น ๆ ก็เถอะ) ที่หวังจะพิชิตใจไอดอลประจำคณะ ถ้ามันกล้าผ่านบอดี้การ์ดตัวจริง เสียงจริง

คุณหมอสุดหล่อ ฟูจิวาระ คิริว อดีตพี่ว้ากสุดโหดระดับตำนานของคณะแพทย์ไปได้โดยไม่โดนเล่นงานจนสะบักสะบอมก่อนล่ะก็

เอาถ้วยสามารถไปเลย !

" น่าสงสารเนอะ " เสียงหวานใสแทรกเข้ามาในภวังค์

" สงสารใครล่ะ คาโอรุ หรือว่า... " เรียวหันไปมองใบหน้านวลของคนรัก

พอเลิกเรียนแล้วทั้งคู่ก็จะมานั่งจับกลุ่มกันที่ม้านั่งหน้ามหาวิทยาลัย

เพื่อรอเพื่อนคนอื่น ๆ ตามมาสมทบ

" ก็ทั้งหมดนั่นแหละ ทั้งคาโอรุ และก็นิคด้วย " เรียวพยักหน้ารับเห็นด้วย

หลังกลับจากท่องยุโรปช่วงแรก ๆ

คิริวยังไม่หวงห้ามการคบหาเพื่อนของคาโอรุขนาดนี้

แต่พอสังเกตุเห็นความใกล้ชิดสนิทสนามของน้องชายตัวเอง

กะไอ้หนุ่มต่างชาติที่เกลียดขี้หน้าเท่านั้นหล่ะ ระเบิดขนาด mother bomb

(ใหญ่กว่า little boy ที่ใช้ถล่มฮิโรชิมา กะนางาซากิอีก)

แทบจะหย่อนลงหัวของคนใกล้ชิดเจ้าตัวเล็ก นับแต่นั้น

ช่องทางการสื่อสารระหว่างคาโอรุและผองเพื่อน ต้องผ่านการควบคุมจากพี่คิริวก่อนทุกครั้ง

โอกาสของคู่รักต่างเชื้อชาติคู่ใหม่จะถือกำเนิดมาบนโลกก็เลยต้องผ่านคนกลางคือแมทธิวนั่นเอง

" สงสารใครชั้นไม่ว่า ขอแค่อย่าไปเอาใจใส่มาก ชั้นหึงนะ "

พูดพลางใช้มือลูบแก้มใส ก่อนจะโน้มให้หน้าผากสัมผัสกันเพื่อสร้างความอบอุ่น

(แต่รุ่มร้อนในหัวใจแทน)

" รู้หรอกน่า ชั้นแค่ห่วงเพื่อนเท่านั้นเอง " ปากอิ้มคลี่ยิ้ม

มืออีกข้างที่เกาะกุมกันอยู่ยังไม่สร้างความมั่นใจให้หรือไร

ก่อนที่ฉากสวีทหวานแหววระหว่างหนุ่มหล่อวิศวะ กับสาวสวย (?) แพทย์ศาสตร์จะดำเนินต่อไป ก็มีเสียง (หรือเรียกอีกนัยหนึ่งว่า 'มารผจญ' ) เข้ามาขัดจังหวะพอดี

" เฮ้ย...เฮ้ย ! ทำไรกันฟะ นี่มันหน้ามหา'ลัยนะเฟ้ย

จะทำไรก็เกรงใจคนไม่มีแฟนหน่อยเด่ะ " อารมณ์หวานหยุดชะงัก

แมทธิวดึงมือกลับทันที ทำให้อีกหนุ่มหัวเสีย อีกแล้วเรอะ...

ไอ้ตัวขัดจังหวะทุกที มันมาอีกแล้ว ตาคู่คม (แต่เริ่มกร้าว) หันไปมองก็พบหน้าทะเล้นของ 2 หนุ่ม ชิราคาวะ จุน กับโอโนะ ชินอิจิ

อะไรมันจะมาขวางได้ทุกครั้งเลยฟะ

" ทำไม...คนเป็นแฟนกันจะหวีทกันหน่อยนี่มีปัญหามากเรอะ "

พูดพลางใช้ตาคมกร้าว เหล่เพื่อนสนิท ส่วนมือก็บีบกร๊อบ ๆ ไปด้วย

จุนกะชินอิจิชักเหงื่อตก มาขัดจังหวะแค่ครั้งสองครั้งนี่กะเอาให้ตายเลยเหรอฟะ

ว่าแล้วก็ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปยังแมทธิว

" เรียว อย่าอารมณ์เสียน่า พวกนายนั่งก่อนสิ "

เสียงหวานใสที่คลี่คลายได้ทุกสถานการณ์ ริวทำหน้าเฉย ๆ แต่เพื่อน ๆ ก็รู้ดีว่าทำหน้าแบบนี้ได้ มันคงไม่คิดอะไรแล้วหล่ะ

แล้วการพูดคุยเฮฮาหลังร่ำเรียนเหน็ดเหนื่อยทั้งวันก็ดำเนินไปจนค่ำ

*************************************

ก๊อก ๆ ๆ

" ครับ "

" คาโอรุ ทำอะไรอยู่ พี่เข้าไปได้มั้ย "

" ครับ ๆ สักครู่นะครับ " แล้วก็มีเสียงดังต๊อกแต๊ก ๆ

ก่อนที่หนุ่มน้อยเฟรชชี่หน้าใสจะเปิดประตูออกมา

" ทำอะไรอยู่นะ "

ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับสอดส่ายสายตาสำรวจห้องของน้องชายคนเดียว

ไม่พบสิ่งผิดปกติใด ๆ

นอกจากเอกสารบางอย่างบริเวณหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดค้างไว้

" พิมพ์รายงานอยู่ครับ " เสียงใสตอบฉาดฉาน คิริวยิ้มน้อย ๆ

คาโอรุที่น่ารักของเค้ายังเป็นเด็กดีเหมือนเคย

ดีแล้วล่ะ...น้องน้อยของเค้ายังไม่รู้จักโลกภายนอกดีพอ

ขืนให้ไปยุ่งกะไอ้ฝรั่งขี้นก ตัวบึ่กเป็นยักษ์ปักหลั่นนั่น (ไม่ได้ดูตัวเองเล้ยย) แถมชอบทำตาลามกใส่น้องชายเค้าอีก

คาโอรุได้เสียเด็กกันพอดี

" งั้นพี่ไม่กวนล่ะ อย่านอนดึกล่ะ ราตรีสวัสดิ์ "

" ครับ ราตรีสวัสดิ์เหมือนกันครับ " ฝ่ามือใหญ่ลูบหัวน้องชายเบา ๆ ก่อนออกจากห้องไป

" ฟู่...เฮ้อ เกือบไปแล้ว " ร่างเล็กถอนหายใจออกมา

พี่คิริวเกือบจับได้แล้วว่าเจ้าตัวเล็กยังติดต่อกับนิโคไลอยู่

โชคยังดีที่เจ้าตัวเล็ก sign out จากเมลล์ทัน และเอากองรายงานมาวางไว้ข้าง ๆ แทน ไม่งั้นช่องทางพิเศษแห่งเดียวที่ใช้ติดต่อกับนิโคไลเป็นอันจบกัน

คิดแล้วก็อมยิ้มกับตัวเองคนเดียว ทุก ๆ วันเมื่อกลับมาถึงบ้าน

หลังจากกินข้าวและทำธุระส่วนตัวเสร็จ

คาโอรุก็จะมานั่งเช็คเมลล์และตอบจดหมายของนิโคไลที่มีมาทุกวัน

หากวันไหนไม่มีฉบับใหม่มา ก็จะทำเอาเจ้าตัวเล็กหงอยไป

แล้วก็พาลนึกสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับนิโคไล

แล้วเมื่อกี้เค้าก็เพิ่งได้อ่านจดหมายฉบับสุดท้ายไป

...คิดถึงนะครับ หวังว่าคงเก็บรักษานกฟีนิกซ์ของผมเอาไว้อย่างดี

แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะครับ...นิโคไล...

มือเล็กบางกุมจี้งาช้างอันน้อยที่มีลวดลายแกะสลักอันวิจิตรล้อมกรอบด้วยทองคำบริสุทธิ์

เมื่อแรกเค้าไม่กล้ารับเพราะเห็นว่าเป็นของมีราคา

แต่เสียงทุ้มนุ่มที่มีแววออดอ้อนทำให้เจ้าตัวใจอ่อน

นับแต่นั้นจี้อันจ้อยก็ห้อยอยู่ที่ลำคอขาวตลอดเวลาไม่เคยห่าง

จนถึงขนาดช่วงที่กลับมาใหม่ ๆ พี่คิริวก็จะเซ้าซี้ถามตลอดว่าใครให้มา

แต่พอได้รับคำตอบว่าไปเจอที่ตลาดเก่าในเยอรมนี พี่ชายตัวดีก็เลิกราไปเอง

******************************************

" หวังว่าทุกคนคงเข้าใจ...เจอกันสัปดาห์หน้า " อ.นิโนะ

กล่าวปิดการบรรยายวิชาวิทยาศาตร์และสิ่งแวดล้อม หลังจบชั่วโมง

ขณะที่คาโอรุกำลังเก็บของเตรียมไปหาพี่คิริวอยู่นั้น

ร่างโปร่งบางของใครอีกคนนึงก็เดินเข้ามา

" คาโอรุ วันเสาร์นี้ว่างมั้ย "

" อืม...ว่าง ทำไมเหรอแมท" เสียงใสถามกลับเพื่อนเบา ๆ ที่อยู่ ๆ

คนตั้งใจเรียนและไม่วอกแว่กอย่างแมทก็ตั้งคำถามแบบนี้กับเค้า

(นี่เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้คิริวไม่กีดกันแมทธิวจากคาโอรุ

เพราะความที่เจ้าตัวสอบเข้าด้วยคะแนนอันดับ 1 ของคณะ แถมไม่มีท่าทีก้อร้อก้อติกกะน้องเค้าด้วย - ซึ่งก็แหงอ่ะดี ก็มันเป็นขั้วเดียวกันนี่หว่า)

" นัดไปกินอะไรกันนิดหน่อยน่ะ งั้นวันเสาร์นี้เจอกันตอน 10 โมงที่โรงแรมของเรียวละกันนะ " ใบหน้าสวยพูดยิ้ม ๆ ก่อนจะกระซิบเบา ๆ ให้ปิดเรื่องนี้เป็นความลับ อย่าบอกให้คิริวรู้ ซึ่งคาโอรุก็เข้าใจ

เค้าไม่ได้ออกไปข้างนอกคนเดียวมาตั้งนานแล้ว

จะไปไหนทีก็ต้องรอให้พี่คิริวว่างจากคิวผ่าตัดก่อน

แล้วเจ้าพี่ตัวดีก็ดันไม่ยอมปล่อยให้น้องไปไหน ๆ โดยคลาดสายตาอีก

ขนาดอยู่ในบางชั้นเรียนยังส่งสปายเป็นเพื่อนอาจารย์ด้วยกันมาสอดส่องพฤติกรรมของผู้ที่คิดไม่ดีต่อน้องชาย (ก่อนจะไปจัดการเองทีหลัง)

ทำให้ร่างเล็กในตอนนี้ไม่ค่อยมีใครกล้าเข้ามายุ่งด้วยนัก

" ได้...แล้วเจอกัน " พรุ่งนี้พี่คิริวมีคิวผ่าตัด คาดว่าคงจะออกไปตั้งแต่เช้า กว่าจะกลับก็คงมืดค่ำ

นี่เป็นโอกาสอันดีที่เค้าจะได้พบปะเพื่อน ๆ

โดยที่ไม่ต้องห่วงว่ามันจะกินเวลานานอีก

****************************