ณ อาณาจักรอันใกล้โพ้นของอีกโลกหนึ่งยังมีเรื่องราวแห่งความรักที่ต่างเผ่าพันธุ์ระหว่าง ‘เอเดรียล’ เจ้าชายซีนาร์สูงศักดิ์ ผู้ครอบครองซีนาร์สีทองแห่งเผ่าพันธุ์ซีนาร์ที่แข็งแกร่ง และ ‘เซฮัน’ มหาเสนาธิการหนุ่มรูปงามของราชอาณาจักรเบลล์แห่งเผ่าพันธุ์เบลล์ที่รักสงบ…

ความเกลียดชังของทั้งสองเผ่า ความเห็นแก่ตัวของบุคคลรอบข้าง และศักดิ์ศรีของเผ่าพันธุ์แห่งตน ล้วนเป็นอุปสรรคอันยิ่งใหญ่ที่ขัดขวางความรักของพวกเขา ความรักอันยิ่งใหญ่ของคนทั้งคู่ที่มีให้กันนั้นจะสามารถเอาชนะต่ออุปสรรคทั้งหลายนี้ได้หรือไม่???!!!! ตำนานแห่งรัก…อีกบทหนึ่ง…ได้เริ่มขึ้นแล้ว…

แสงสีทองทาบจับขอบฟ้า สาดแสงไล้ไปตามยอดปราสาทสูงแหลมที่ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่ท่ามกลางตึกน้อยใหญ่ที่รายล้อมอยู่รอบข้างดูสวยงามจับตา ทั้งๆที่ยามนี้เพิ่งจะเช้าตรู่แต่ภายในปราสาทใหญ่โตกลับคับคั่งไปด้วยเหล่าขุนนางระดับสูงแห่งอาณาจักรเบลล์ที่กำลังจะเข้าประชุมฉุกเฉินเพื่อหารือเกี่ยวกับการแก้ปัญหาภาวะวิกฤตจากอุทกภัยอันร้ายแรงที่สร้างความเสียหายอย่างหนักต่อประชาชน ภายในห้องประชุมใหญ่จึงเต็มไปด้วยบรรยากาศที่มีแต่ความเคร่งเครียดและวิตกกังวล เหล่าขุนนางชราชาวเบลล์ล้วนมีสีหน้าที่ซีดเซียวเหมือนคนที่ไม่ได้นอนหลับพักผ่อนมาหลายวัน ในมือของแต่ละคนเต็มไปด้วยข้อมูลตัวเลขแสดงความเสียหายมากมายจนแฟ้มรายงานกองพะเนินเต็มโต๊ะแทบจะล้มกระจัดกระจาย…หากแต่มีเพียงผู้เดียว..ที่ไม่ได้สนใจต่อเอกสารสำคัญตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย เขาเป็นชายหนุ่มงดงามที่มีเรือนผมยาวเป็นเอกลักษณ์เพราะมีสีทองอร่ามดั่งแสงอาทิตย์ แตกต่างจากขุนนางรอบข้างที่มีเรือนผมสีเขียว ที่บ้างเขียวเข้ม บ้างเขียวอ่อนจาง ชายหนุ่มงดงามเพียงเหลือบมองกองเอกสารที่กองอยู่ตรงหน้าราวกับเห็นเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่าที่สามารถโยนทิ้งได้ทุกเมื่อ เขาหัวเราะน้อยๆเหมือนกำลังขบขันต่อสิ่งที่เห็น สร้างความตระหนกแก่เหล่าขุนนางน้อยใหญ่จนต้องละสายตาจากเอกสารเงยหน้าขึ้นมอง

"ข้าจะเก็บภาษีเพิ่มขึ้นอีก จะมีใครคัดค้านอะไรหรือไม่"

รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่เรียวปากงาม..แต่ทว่า!!..กลับมีเสียงทุ้มกังวานของชายร่างสูงสง่าในชุดนายทหารระดับสูงท้วงติงขึ้นท่ามกลางเหล่าขุนนางแก่ชราที่นั่งเงียบกริบ

เจ้าชายเอเดรียลเปลี่ยนสีหน้าไปเล็กน้อยแต่ไม่นานก็กลับเป็นเย็นชาและเรียบเฉยดุจเดิม เขาเหลือบมองใบหน้าอันร้อนรนของมหาเสนาหนุ่มแล้วยิ้มเย็นอย่างไม่ใส่ใจในคำร้องขอเท่าไร

“นี่เป็นคำสั่งจากสมาพันธ์แห่งซีนาร์..เจ้าคงรู้ดี..ถ้าอาณาจักรของเจ้าไม่สามารถทำตามได้จะเกิดอะไรขึ้น!!!”

สิ้นคำกล่าวของร่างโปร่ง มหาเสนาแห่งเบลล์ก็ได้แต่ยืนนิ่งด้วยความโกรธ ส่วนเหล่าขุนนางน้อยใหญ่ก็แทบจะก้มหน้าลงติดโต๊ะด้วยความเกรงกลัวต่อผู้นำต่างเผ่าเช่นเจ้าชายซีนาร์ ทั่วทั้งห้องเลยยังคงเงียบกริบอยู่เช่นเดิม

“เอาล่ะ!! ใครมีข้อสงสัยอะไรอีกหรือไม่ ข้ามีธุระสำคัญที่จะต้องทำ จะขอปิดการประชุมด่วนในวันนี้”

เอเดรียลพูดจบก็เดินออกไปจากห้องประชุมทันทีจนแทบจะไม่ได้หันกลับมามองเลยว่าจะมีผู้ใดกล้ามีข้อสงสัยอีกหรือไม่..เหล่าขุนนางแห่งเบลล์ทั้งหลายรีบลุกขึ้นเคารพแทบไม่ทัน ส่วนมหาเสนาหนุ่มยังคงยืนอยู่อย่างผิดหวัง สายตาไล่ตามร่างนั้นจนลับไป

“เอเดรียล!! ฝากไว้ก่อนเถิด ถ้าอาณาจักรเบลล์สามารถหลุดพ้นได้เมื่อไรล่ะก็ ..คนแรกที่ข้าจะฆ่าคือเจ้า...!!!!”

ร่างโปร่งแห่งเจ้าชายซีนาร์เดินโซเซออกมาจากห้องประชุมใหญ่ มือเรียวยกขึ้นเกาะขอบกำแพงไปตลอดทางที่ผ่าน แต่เมื่อได้เหลือบขึ้นเห็นสหายผู้มีเรือนผมสีแดงเพลิงรีบวิ่งเข้ามาหาและช่วยประคอง รอยยิ้มน้อยๆจึงผุดขึ้น

"ขอบใจ ดาร์" เขากล่าว

“ท่านเป็นอย่างไรบ้าง สีหน้าไม่สู้ดีเอาเสียเลย ข้าว่าให้คนไปตามท่านหมอซูสมาดูหน่อยดีไหม”

“ไม่เป็นไร..เรารีบไปกันดีกว่าถ้าไปที่สมาพันธ์สายล่ะก็คงจะถูกคีธานเล่นงานอีกแน่”

เอเดรียลหันมามองพระสหาย สีหน้าที่เย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นเผือดซีดและอ่อนล้า

“ท่านไม่ควรทำเช่นนี้เลยเอเดรียล มันไม่เกิดประโยชน์อันใดต่อเผ่าพันธุ์ของเราสักนิด ถ้าทางสมาพันธ์รู้เรื่องที่ท่านใช้ซีนาร์ของท่านไปหยุดพายุและอุทกภัยที่เขตแดนใต้จนอ่อนเเรงเช่นนี้ท่านอาจจะโดนลงโทษและถูกปลดออกจากตำแหน่งได้”

“สมาพันธ์จะไม่มีวันรู้เรื่องนี้อย่างเด็ดขาด การที่ข้าช่วยเบลล์ให้รอดพ้นจากภัยธรรมชาติเช่นนี้ไม่มีทางสูญเสียพลังไปโดยเปล่าประโยชน์แน่!!..เราจะสามารถเรียกเก็บภาษีและใช้ทรัพยากรแห่งเบลล์ได้อีกนานแสนนานถ้าเราสามารถดำรงเผ่าพันธุ์นี้ให้คงอยู่”

ดาร์อันลอบมองดวงหน้างามที่บัดนี้เจือไว้ด้วยความเจ็บปวด

“ข้าไม่เข้าใจที่เจ้าพูด..ดาร์” เสียงเอ่ยแห่งเอเดรียลแผ่วเบา

“หยุดพูดเถิดดาร์!!..เรื่องต้องห้ามแบบนี้ถ้าใครมาได้ยินเข้าจะพาเดือดร้อนกันหมด”

“ท่านก็เป็นเสียแบบนี้ ปล่อยให้ชายหนุ่มงามสง่าผู้นั้นเข้าใจผิด ทำไมถึงไม่บอกความจริงกับเขาเล่า ในเมื่อ…”

“หยุดเสียที!!..เจ้าอย่าลืมสิว่าข้าเป็นใคร อย่าพูดเรื่องนี้อีกถือว่าข้าขอร้อง พวกเรารีบไปกันดีกว่า ข้าไม่อยากเห็นเจ้าคีธานหัวเราะเยาะข้าอีก เราสองคนถูกเรียกตัวด่วนแบบนี้คงไม่ใช่เรื่องเล็กแน่”

เอเดรียลยุติการสนทนาทั้งหมดลงแล้วจึงรีบออกเดินไปยังหน้าราชวังใหญ่ ทิ้งให้หญิงสาวต้องสั่นศีรษะด้วยความระอาใจเมื่อเห็นความดื้อรั้นของเจ้าชายหนุ่ม

บรรยากาศยามเช้าภายนอกราชวังแห่งเบลล์ดูอบอุ่นและบริสุทธิ์ เสียงนกฝูงใหญ่ที่บินออกจากรังเพื่อข้ามขอบกำแพงวังไปหาอาหารภายนอกทำให้เช้าวันนี้ดูสดใสและมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าทุกวัน ทั้งต้นไม้และดอกไม้นานาพันธุ์ช่วยกันผลิดอกออกผลสวยงามแสดงถึงการได้รับการดูแลเอาใจใส่จากผู้เป็นเจ้าของอย่างดี และท่ามกลางทุ่งดอกไม้และลำธารเล็กๆ เด็กหนุ่มผู้หนึ่งกำลังนั่งรดน้ำต้นไม้ของตนเองอย่างขะมักเขม้น นัยน์ตาสีเขียวอ่อนที่กลมโตสวยงามกำลังเหม่อมองดอกไม้เล็กๆในมืออย่างสนอกสนใจจนแทบจะไม่ได้เหลียวมองสิ่งที่อยู่รอบกายจนกระทั่งได้ยินเสียงเอ่ยทักของชายหนุ่มสง่างามผู้อยู่เบื้องหลังจึงเรียกความสนใจของเด็กหนุ่มให้หันมามองตามเสียง ดวงหน้างดงามเยาว์วัยยิ้มรับด้วยความยินดีทันที

อ้อมกอดแห่งมหาเสนาเข้าโอบล้อมเด็กหนุ่มสดใสไว้อย่างหลวมๆ ดวงหน้าอ่อนเยาว์ซบลงกับแผ่นอกกว้างแต่เสียงถอนหายใจยาวของร่างสูงทำให้เด็กน้อยต้องผละออกจากอ้อมกอด

ชายหนุ่มส่งยิ้มบาง ทำให้เด็กน้อยคลายกังวลลง

“ดีที่สุดเลยเซฮัน!! ข้าดีใจเหลือเกิน ท่านรู้หรือไม่..ตั้งแต่ที่ข้ามาอยู่ที่นี่ข้าเหงามาก ข้าไม่มีเพื่อนเล่นสักคนเดียวมีแต่เจ้านกน้อยพวกนั้น”

เซฮันได้ยินดังนั้นก็กำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจ ในห้วงความคิดอดนึกถึงเรื่องการประชุมที่เคร่งเครียดเมื่อตอนเช้าไม่ได้

“เจ้าชายข้า..ข้าสัญญาว่าข้าจะเป็นเพื่อนท่านตลอดไปเพราะฉะนั้นท่านจะต้องอดทนเพื่อเผ่าพันธุ์ของเรา”

เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยอ่อนโยนแต่ก็สร้างความเข้มแข็งให้เกิดขึ้นอย่างประหลาด เจ้าชายน้อยพยักหน้ารับ นัยน์ตาสีเขียวใสของทั้งคู่จ้องมองกันลึกซึ้ง เนิ่นนาน

…………………………..

“ทำอะไรกันทั้งสองคน ข้าไม่อยากจะมาขัดคอพวกเจ้าหรอกนะแต่พวกเจ้าขวางทางข้าอยู่ หลบไปเสียที!! ข้ามีธุระสำคัญ”

เสียง!!..เสียงที่ชายหนุ่มไม่อยากจะได้ยินที่สุดดังขึ้น!!..เขาหันไปถลึงตามองผู้อยู่เบื้องหลังที่กำลังยืนกอดอกมองตอบกลับมาด้วยสายตาที่เย็นชา ท่าทางหยิ่งผยองนั่นทำให้ความโกรธเกรี้ยวของชายหนุ่มเริ่มปะทุขึ้น ที่แท้คนผู้นี้ก็คือเจ้าชายซีนาร์นั่นเอง

นัยน์ตาสีเขียวใสแห่งเบลล์หนุ่มเริ่มขุ่นมัว ส่วนเจ้าชายน้อยซาตานาก็ได้แต่ยืนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวอยู่เบื้องหลังเซฮัน ไม่กล้าขยับไปไหน

“เจ้า!!..จะทำไมข้า!! เบลล์เช่นเจ้าถึงแม้จะเก่งกาจเพียงใดก็สู้ซีนาร์เช่นข้าไม่ได้หรอก ข้าขอเตือนพวกเจ้าว่าอย่ามาทำอะไรที่มันดู…น่าเกลียด ในสถานที่ที่ดูบริสุทธิ์แบบนี้ ไม่เช่นนั้น!!ข้าจะทำลายสวนแห่งนี้และจะแยกเจ้าทั้งสองคนไม่ให้ได้พบกันอีก เอาล่ะ..หลบไปเสียที!! ข้ามีธุระสำคัญ ไม่ว่างมาทะเลาะเรื่องไร้สาระกับพวกเจ้าหรอกนะ”

เจ้าชายซีนาร์ผลักเด็กน้อยล้มลงแล้วจึงรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองการกระทำของตนอีก

ซาตานาส่งเสียงร้องครางด้วยความเจ็บปวดเมื่อถูกผลักล้มกระแทกไถลไปกับพื้น มือเรียวเล็กยกขึ้นกุมแขนข้างซ้ายที่เริ่มมีเลือดไหลซึม

ชายหนุ่มรีบเข้าประคอง เห็นสีหน้าที่ตื่นตระหนกของเจ้าชายน้อยเขาจึงเข้ากอดปลอบประโลม

เด็กน้อยเริ่มสะอื้น แววตาสีทองที่เย็นชาคู่นั้นอาจจะฆ่าใครก็ได้ เหมือนกับที่ลงมือกับเผ่าพันธุ์ของเขา

เจ้าชายน้อยยังคงสะอื้นไม่หยุด และเสียงสะอื้นนั้นทำให้เซฮันแทบคลั่ง เจ้าชายน้อยที่เขาเฝ้ารักและทะนุถนอมมาตลอดต้องมาโดนทำร้ายแบบนี้ จิตใจของชายหนุ่มเจ็บปวดยิ่งนักที่พลังความสามารถแห่งตนไม่สามารถจะช่วยปกป้องและคุ้มครองผู้เป็นที่รักได้

“ท่านวางใจเถิดข้าจะไม่ยุ่งกับเขา ถ้าไม่จำเป็น”

เพียงคำกล่าวนั้นองค์ชายน้อยก็หยุดร้อง มือเล็กๆยกขึ้นปาดน้ำตาตัวเองพลางฉุดลากชายหนุ่มให้ออกเดิน

ชายหนุ่มยิ้มตอบ “ก็บอกแล้วว่าวันนี้ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนท่านตลอดวัน”

เซฮันมองตามร่างเล็กที่ออกวิ่งนำด้วยความเอ็นดูและรักใคร่ องค์ชายน้อยแห่งเบลล์ช่างไร้เดียงสาและน่ารัก ตรงข้ามกับ…..

สมาพันธ์แห่งซีนาร์ ..องค์กรแห่งเผ่าพันธุ์ที่ปกครองโดย 'ท่านจ้าวโซลซาเกีย' จ้าวแห่งซีนาร์ทั้งปวง ผู้ซึ่งครอบครองซีนาร์แห่งแสงที่มีพลังอำนาจเจิดจ้ามากที่สุด สมาพันธ์ได้ถูกจัดตั้งขึ้นเมื่อหลายร้อยปีก่อน ตั้งแต่การเข้าบุกยึดเหล่าอาณาจักรทั้งหลายของเผ่าพันธุ์อื่นๆ เป็นศูนย์รวมแห่งอำนาจที่ซึ่งมีซีนาร์ชั้นสูงและเชื้อพระวงศ์ทั้งหลายคอยกำกับดูแลออกคำสั่งและควบคุมทุกอย่างเพื่อให้เกิดความสงบและสามารถรวบรวมผลประโยชน์ได้โดยมีเหล่ากรรมาธิการเป็นผู้ที่คอยตรวจสอบดูแลอยู่อย่างใกล้ชิด

ณ หอประชุมใหญ่ สถานที่สำคัญที่ใช้จัดการประชุมของเหล่าซีนาร์ทั้งปวง ถูกปกคลุมไว้ด้วยพลังแห่งแสงสีขาวนวลที่กั้นเป็นม่านบางหลายชั้นป้องกันผู้แปลกปลอมและอาวุธ เบื้องหน้าประตูทางเข้ามีรูปสลักเสลาหินอ่อนที่ใหญ่โตโอ่อ่าของเหล่าบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งสมาพันธ์ทั้งห้า อันประกอบไปด้วยซีนาร์ประจำทิศทั้งสี่และรูปสลักแห่งท่านจ้าวโซลซาเกียที่อยู่ตรงกลาง ซึ่งล้วนเป็นรูปสลักที่งดงามและล้ำค่ายิ่งกว่าสิ่งใด ส่วนตัวบันไดที่ต่อเนื่องจากรูปสลักก็ทอดตัวยาวสู่ประตูทางเข้า ทุกขั้นจะประดับด้วยแก้วหลายสีสันที่คัดเอาความเด่นเป็นประกายจากทั่วทุกมุมโลก ความสวยงามตระการตาของหอประชุมจึงเป็นที่เลื่องลือและแสดงถึงอำนาจความยิ่งใหญ่ของเผ่าพันธุ์ ทำให้สถาปัตยกรรมแห่งสมาพันธ์ซีนาร์นั้น ยากที่จะหายอดปราสาทราชวังใดมาทาบเทียม

การประชุมไตรภาคประจำปีถูกจัดขึ้นอย่างรีบร้อน เหล่ากรรมาธิการและผู้ปกครองชั้นสูงของสมาพันธ์พากันสงสัยเมื่อถูกเรียกตัวด่วนเข้ามาประชุมไตรภาคก่อนกำหนด..เสียงพูดคุยจึงดังอื้ออึงไปด้วยเรื่องต่างๆ เพราะไม่รู้ว่าเกิดเรื่องร้ายแรงอันใดขึ้น ทางด้านเหล่าซีนาร์ผู้ควบคุมอาณาจักรของเผ่าต่างๆก็ถูกเรียกเข้าประชุมด้วยเช่นกัน ต่างก็พากันวิตกไปต่างๆ นาๆว่าตนเองได้กระทำการสิ่งใดอันก่อให้เกิดผลเสียหรือเป็นความผิดไว้หรือไม่ จนกระทั่งเมื่อเจ้าชายรูปงามผู้มีเรือนผมสีดั่งแสงอาทิตย์ย่างก้าวเข้ามา เสียงทั้งหมดก็เงียบลงแทบจะโดยทันที เหล่าซีนาร์ทั้งหลายพากันค้อมตัวลงถวายความเคารพอย่างนอบน้อมพร้อมเพรียง เบื้องหลังเจ้าชายยังมีหญิงสาวผมสีแดงเพลิงเดินตามมาไม่ห่าง เมื่อขบวนผ่านไปแล้วเสียงทักทายจากเหล่าทหารชั้นสูงจึงเอ่ยเรียกหญิงสาวผู้อยู่เบื้องหลัง เธอจึงเลี่ยงมาทักทายสหายร่วมรุ่น

เธอหัวเราะเมื่อรับรู้ข่าวเกี่ยวกับเผ่าพันธุ์เเด๊กหน้าตาตลกๆที่ชอบก่อกวนเหล่าซีนาร์จนไม่ค่อยจะมีใครยอมไปรักษาการณ์ที่โซนดูดานเลย

“ก็ใช่น่ะสิ ข้าอุตส่าห์หนีพวกมันมาได้ตั้งเดือนหนึ่งแน่ะ โชคดีเป็นบ้า!!! ขืนอยู่ที่นั่นอีกสักปีมีหวังข้าได้เป็นโรคประสาทแน่ ว่าแต่เจ้าเถอะโดนเรียกตัวด่วนเหมือนกันเหรอ เจ้าชายถึงเสด็จมาด้วยแบบนี้”

“ข้าก็วิตกอยู่ไม่รู้มีเรื่องอันใด พวกเจ้าเห็นไหม เหล่ากรรมาธิการมาเองเชียวนะ ไม่ใช่เรื่องเล็กๆหรอก”

หญิงสาวกล่าวอย่างวิตก ดูท่าจะเกี่ยวกับเอเดรียลเสียด้วยหรือจะเป็นเรื่องอุทกภัยคราวก่อนก็ไม่รู้

สิ้นคำกล่าวของเหล่าทหาร หญิงสาวพลันเหลือบมองหาเจ้าของชื่อนั้นทันที แววตาทอประกายยินดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้พบกับชายหนุ่มสูงสง่าเรือนร่างกำยำในชุดสีน้ำเงินเข้มที่รับกับดวงหน้างามคมดั่งรูปสลัก ซีนาร์หนุ่มผู้มาใหม่กำลังเดินเข้ามาในหอประชุม

หญิงสาวขอเลี่ยงออกมา เบื้องหน้าของเธอคือนายทหารผู้ครอบครองซีนาร์สีน้ำเงินผู้มีพลังใกล้เคียงกับเจ้าชายเอเดรียลมากที่สุด 'สหายเก่า' ที่บัดนี้เต็มไปด้วยความสง่างามสมกับตำเเหน่งผู้บัญชาการทหารสูงสุด

ซีนาร์หนุ่มเหลียวมองตามเสียง

“ดาร์ ..เจ้าหรือนี่!! ไม่ได้พบกันนานเลย ดีใจจริงๆที่ได้เจอ”

รอยยิ้มแห่งบุรุษหล่อเหลาเจือไว้ด้วยความยินดีเมื่อเห็นขุนพลสาว นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มเปล่งประกายเจิดจ้า

“ข้าก็ดีใจที่ได้เจอเจ้า ถ้าที่ที่เราพบกันจะไม่ใช่ที่นี่นะ”

ดาร์อันกล่าวเสียงอ่อย สีหน้าเบื่อหน่าย 'มาที่ประชุมทีไรต้องมีเรื่องทุกทีสิน่า'

“ก็คงใช่..ไม่เช่นนั้นพวกเราคงไม่โดนเรียกตัวด่วนเช่นนี้ เจ้าก็รู้..เบลล์น่ะดื้อรั้นแค่ไหน ฉลาดและเก่งกาจ ยากที่เหล่าซีนาร์เช่นพวกเราจะควบคุม”

ดาร์อันลอบถอนใจอย่างเบื่อหน่าย

หญิงสาวเอ่ยเครียด การห้ามปฏิบัติภารกิจนอกเหนือจากคำสั่งและการใช้พลังซีนาร์เพื่อช่วยเผ่าพันธุ์อื่นโดยไม่มีสิ่งใดตอบแทนเป็นกฎเหล็กที่มีโทษบัญญัติไว้ชัดเจน

ยูอาตกใจจนอุทานออกมาคำหนึ่ง “อะไรนะ!! ..แล้วนี่เจ้าทำไมไม่ห้ามก็รู้อยู่ว่า..”

ที่หญิงสาวพูดนั้น ชายหนุ่มก็รู้ดีว่ามันเป็นความจริงทุกประการ เผ่าพันธุ์ซีนาร์ดั่งเทพเจ้าสรรค์สร้าง ทั้งงดงาม ฉลาดและเเข็งแกร่ง พลังอำนาจที่ติดตัวตนมาตั้งแต่ถือกำเนิดคือพลังงานสูงสุดแห่งชีวิตของผู้ครอบครอง แบ่งเป็นระดับชนชั้นตั้งแต่ ชั้นสูงสุดคือซีนาร์แห่งแสงซึ่งในใต้หล้านี้มีเพียง ‘ท่านจ้าวโซลซาเกีย’ จ้าวแห่งซีนาร์เป็นผู้ครอบครองแต่เพียงผู้เดียว ถัดลงมาคือซีนาร์สีทองและสีเงินผู้เป็นดั่งพระบุตร ลงมาอีกชั้นคือซีนาร์แห่งเหล่าขุนพลชั้นสูงสี่ระดับทิศอันได้แก่ ซีนาร์สีน้ำเงิน ซีนาร์สีแดง ซีนาร์สีม่วงและซีนาร์สีเขียว

ดาร์อันรีบร้องขอความช่วยเหลือเพราะตอนนี้เธอจนปัญญาที่จะหาทางแก้ไข อีกไม่นานการประชุมก็จะเริ่มต้นขึ้นแล้ว

“ข้ากำลังใช้ความคิดดาร์ ..เราทั้งสองคนควรไปปรึกษากับเอเดรียลเสียก่อน ตอนนี้เขาอยู่ที่ใด”

“มาทางนี้เลย เอเดรียลคงดีใจที่เจอเจ้า” หญิงสาวออกเดินนำ

ชายหนุ่มยิ้มรับ “ข้าก็ ..ดีใจที่จะได้พบกับเขา..เช่นกัน”

ภายในที่พำนักส่วนพระองค์แห่งเจ้าชายซีนาร์ ร่างโปร่งทรุดตัวลงที่เก้าอี้ด้วยความอ่อนแรง ไม่น่าเชื่อเลยว่าการใช้พลังเพื่อที่จะหยุดอุทกภัยร้ายในครั้งนั้นทำให้เขาเหนื่อยล้าถึงเพียงนี้ ดวงหน้างดงามจึงดูซีดเผือดและอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด

“เจ้าคีธานมันต้องรู้แน่ว่าเราใช้พลังไม่อย่างนั้นการประชุมครั้งนี้คงไม่เรียกกรรมาธิการมาด้วย มันตั้งใจจะท้าทายพลังของเรา น่าเจ็บใจนัก!!..นี่ถ้าพลังของเราฟื้นคืนไม่ทัน จะทำอย่างไร!!”

เอเดรียลกำหมัดแน่นเมื่อนึกถึงขุนพลผู้ครอบครองซีนาร์สีม่วง ‘คีธาน’ บุตรแห่งคาลอส ..ผู้เป็นหนึ่งในคณะกรรมาธิการชั้นสูง แต่พลันความคิดทั้งหมดก็หยุดลงเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น

“มีอะไรรึ?”

“ท่านดาร์อันกับท่านยูอามาขอเข้าเฝ้าพะย่ะค่ะ”

นามแห่งพระสหายทั้งสองทำให้เอเดรียลรีบลุกขึ้นอย่างยินดีแต่ยังไม่ทันที่จะทรงตัวอย่างมั่นคงอาการอ่อนเพลียก็ทำให้เขารู้สึกหน้ามืดจนต้องคว้าขอบเก้าอี้ข้างกายไว้เพื่อพยุงตน

เมื่อได้ยินคำสั่ง องครักษ์เบื้องนอกจึงค่อยๆเปิดประตูให้ด้วยความนอบน้อม

ดาร์อันกับยูอาพยักหน้ารับคำ ทั้งคู่ย่างก้าวเข้ามาในห้องรับรองใหญ่อย่างช้าๆ..ดวงหน้าที่แย้มยิ้มงดงามจากเจ้าชายซีนาร์ทำให้หัวใจของยูอาผู้ก้าวเข้ามาใหม่พองโตจนแทบจะห้ามใจตนเองไม่ได้

“ข้าดีใจเหลือเกินที่เจอเจ้า..ยู เราไม่ได้พบกันนานแค่ไหนแล้วนะ”

คำตอบนั้นเรียกเสียงหัวเราะน้อยๆจากเจ้าชาย สหายของเขาช่างล้อเล่นเสียจริง พลอยทำให้อารมณ์ที่ขุ่นมัวเมื่อครู่หายไปฉับพลัน

“ท่านเป็นอย่างไรบ้าง คงยังเพลียอยู่สินะหน้าตาถึงได้ซีดเซียวแบบนี้”

“ข้าไม่ได้เป็นอะไรนี่ หรือว่าเจ้า.."

เอเดรียลหันกลับไปมองหญิงสาวที่บัดนี้ทำหน้าบอกบุญไม่รับ

”ดาร์!!…เจ้าบอกยูหรือ”

“โธ่เอเดรียล!!! ข้าเป็นห่วงท่านนี่ หลายหัวดีกว่าหัวเดียว อีกอย่างข้าก็จนปัญญาจะช่วยท่านแล้ว เผื่อยูจะคิดอะไรออกบ้างไงจริงไหมยู”

หญิงสาวพยักเพยิดไปทางชายหนุ่ม

นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มวาวโรจน์ขึ้น ซีนาร์หนุ่มไม่ได้โกรธคนตรงหน้าแม้สักนิด เขาโกรธตัวเองมากกว่าที่ไม่สามารถดูแลและปกป้องคนที่เป็นดั่งดวงตะวันในใจได้ ทั้งๆที่เขากับเอเดรียลได้อยู่ใกล้ชิดกันนานหลายปี แค่เพียงเอื้อมมือก็สามารถที่จะครอบครอง เพียงแต่เจ้าชายกลับหนีจากเขาไปไกลสุดขอบฟ้า ไปยังเบลล์..ที่ที่เขาไม่สามารถเอื้อมได้ถึงอีกแล้ว

“ข้าขอโทษ เจ้าและดาร์เป็นสหายที่ข้ารักมากที่สุด ข้าเพียง..ไม่อยากให้พวกเจ้ารู้สึกเป็นห่วงและกังวลใจ ข้าเป็นคนก่อเรื่องเองถ้าจะถูกลงโทษข้าก็จะเป็นผู้รับแต่เพียงผู้เดียว ไม่อยากให้พวกเจ้าต้องมาเกี่ยวข้องด้วย”

เสียงเอ่ยเศร้าหมองที่ซาบซึ้งของเจ้าชายซีนาร์ทำให้หัวใจของขุนพลผู้เป็นสหายทั้งสองแช่มชื้นและรู้สึกเป็นกังวลต่อความปลอดภัยของสหายสูงศักดิ์

“รู้ก็ดีแล้วเอเดรียล วันหลังอย่าทำอีกนะ ท่านทำให้ข้าเป็นห่วงจริงๆ นี่ถ้ายูไม่มาข้าไม่รู้จะช่วยท่านอย่างไร”

ดาร์อันโอบเอวบางของเอเดรียลไว้หลวมๆ ด้วยความรัก

เจ้าชายซีนาร์ส่ายหน้าช้าๆ นัยน์ตาสีทองเปล่งประกายแต่แฝงไว้ซึ่งริ้วรอยแห่งความกังวล

“เมื่อครู่นี้ข้าได้เจอกับคีธาน มันข่มขู่ข้า กล่าววาจาดูถูกและหัวเราะเยาะถากถางใส่ข้า ราวกับว่ามัน ..รู้”

ดาร์อันพูดเสียงกร้าว ใบหน้านวลกลายเป็นสีแดงเข้มด้วยเพลิงแห่งโทสะ

“เดี๋ยวดาร์!! ทำเช่นนั้นไม่ได้นะเจ้าจะมีความผิด” เอเดรียลเอ่ยห้าม มือขาวแตะยังไหล่ของอีกฝ่าย

“เย็นลงเถิด การใช้กำลังแก้ปัญหาไม่ได้หรอก.. ”

ยูอากล่าวเสียงเยียบเย็น ช่วยห้ามปรามหญิงสาวอีกทางหนึ่ง แต่ทว่านัยน์ตาสีน้ำเงินกลับวาวโรจน์ขึ้นนิดๆ..สีน้ำเงินเข้มดั่งท้องทะเลลึกที่ผิวหน้าเรียบสงบแต่ใต้ทะเลนั่นเล่ากลับปั่นป่วน คลื่นแห่งความโกรธฉายชัดอยู่ในแววตาคู่คม

เอเดรียลนั่งนิ่ง ได้แต่ถอดถอนใจ

เขากล่าวพลางคิดคำนึงรีบหาทางแก้ไขให้กับตนเอง

“พวกเจ้าไม่ต้องห่วงไป ข้ามีวิธีที่จะพ้นโทษในครั้งนี้แล้ว”

เอเดรียลยิ้มอย่างมีนัยแต่พระสหายทั้งสองก็ไม่ค่อยวางใจเท่าไรนัก