|
|||||||
|
|
|
|||||
|
|
|||||||
04
จะไปไหนเสียงใหญ่น่ากลัวกระซิบข้างๆหูพร้อมกับลากเด็กหนุ่มเข้าไปในมุมมืดมาซายะตกใจกำลังจะตะโกนร้องให้ช่วยแต่ถูกมือใหญ่ปิดไว้แน่นจนแทบหายใจไม่ออก
หัวใจเต้นแรงแทบจะหลุดออกมาจากอก
ชายร่างใหญ่รวบแขนร่างเล็กที่พยายามแกะมือที่ปิดปากเขาอยู่ไปไว้ข้างหลังด้วยมือข้างเดียวอย่างแรง
มาซายะหวาดกลัวสุดขีดจะร้องก็ร้องไม่ได้นึกถึงคำเตือนของชายหนุ่มขึ้นมาทันที
สักพักชายร่างใหญ่ข้างหลังก็กระซิบข้างหูเขา
อย่าขัดขืนแล้วจะไม่เจ็บตัวเขาพูดพร้อมกับเลียข้างหู
เสียงหายใจหอบแรงๆปะทะต้นคอจนมาซายะจนลุกหวาดกลัวสุดขีดกับเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น
สักพักชายคนนั้นก็กดให้เขานอนลงกับพื้นหญ้าพร้อมกับตัวเองตามทับลงมาติดๆ
อย่าทำอะไรชั้นเลยนะขอร้อง ชั้นกลัวแล้ว
ได้โปรดมาซายะอ้อนวอนด้วยความกลัวแต่ชายตรงหน้าไม่ฟังกลับสอดมือเข้าไปลูบไล้เนื้อนวลภายใต้เสื้อเชิ้ตของเขาอย่างย่ามใจ
มาซายะพยายามดันมือนั้นออกแต่ไม่สำเร็จเขากลับยิ่งลุกล้ำมากว่าเก่าพยายามถอดกางเกงของเด็กหนุ่มออกอย่างรีบร้อน
ผิวเนียนดีจริงๆ
อย่างนี้ชั้นยิ่งชอบชายร่างใหญ่เริ่มไซร้ไปที่ชอกคอหอมกรุ่นช้าๆพร้อมกับจูบประทับรอยจนมาซายะรู้สึกเจ็บแปลบๆที่ต้นคอ
อย่า ปล่อยนะไอ้บ้า แกวิปริตรึไง ไม่เห็นรึไงว่าชั้นเป็นผู้ชาย
เฮ้ยปล่อยซิโว้ยมาซายะพยายามร้องประท้วง
ภายในหัวคิดหาวิธีหนีจากการกระทำของคนตรงหน้าจนสับสนไปหมด
ถึงเป็นผู้ชายก็ใช้แทนกัน
ได้ยิ่งขาวๆสวยๆนุ่มนิ่มๆอย่างเธอชั้นยิ่งชอบฮ่าๆชายหนุ่มพูดอย่างพอใจแล้วเริ่มแกะกระดุมเสื้อร่างบางข้างใต้ออกอย่างรวดเร็ว
มาซายะพยายามใช้เท้าดันคนตรงหน้าแต่ก็ถูกกดทับไว้จนกระดิกตัวไม่ได้เลย
อย่าดิ้นไปเลยน่ามามีความสุขด้วยกันดีกว่า
รับรองเดี๋ยวจะจะชอบชายหนุ่มใช้ริมฝีปากรุกรานร่างตรงหน้าไม่หยุด
ไม่เอา.................ปล่อยสิโว้ยแกรู้มั้ยว่าชั้นเป็นใครมาซายะใช้มือดันหน้าชายหนุ่มออก
เธอจะเป็นใครชั้นไม่สนขอแค่ชั้นมีความสุขก็พอ แล้วก็หุบปากซะที
เดี๋ยวเจ้าพวกนั้นมันตื่นขึ้นมาอีกคนเธอจะแย่เอานา
ยิ่งหื่นๆกันอยู่ด้วยขอบอกไว้ซะก่อน ชั้นไม่รับรองความปลอดภัยเธอนะ
อย่านะ ชั้นเป็นเพื่อนคนสำคัญของคุณเคนยะเจ้านายแก
ขืนแกทำอะไรชั้นละก็แกไม่ตายดีแน่รู้ไว้ซะด้วย
หึๆ................นึกเรอะว่าอ้างชื่อเจ้านายแล้วชั้นจะเชื่อเด็กน้อย
เอแต่ชั้นจำได้นี่นาว่าตั้งแต่เกิดมาชั้นไม่เคยมีเพื่อนอย่างเธอมาก่อนเสียงใหญ่น่ากลัวกลับมาเป็นเสียงทุ้มต่ำที่เขาคุ้นเคย
คุณ.....................มาซายะอุทานอย่างตกใจรู้ทันทีว่าชายตรงหน้าเป็นใคร
นี่คุณแกล้งผมเหรอมาซายะเริ่มโมโหที่ถูกหลอก
ทั้งอายทั้งเสียหน้าต่อหน้าที่เขาแสนเกลียด
แหมเธอนี่ความรู้สึกช้าตามเคยนะ
กว่าจะรู้ตัวก็เกือบจะตกเป็นเมียของลูกน้องฉันซะแล้วหึๆ......เคนยะแกล้งแดกดันรู้สึกสนุกกับอาการตกใจของเด็กหนุ่มตรงหน้า
คุณมันบ้า ปล่อยผมนะ
นี่ยังดีนะที่คราวนี้ยังเป็นฉัน
ไม่งั้นเธอได้โดนเจ้าพวกนั้นข่มขืนไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่แล้ว
จำเอาไว้นี่ถือเป็นบทเรียนแรกที่เธอคิดหนี
ถ้ายังไม่เชื่อฟังกันละก็ฉันจะให้เจ้าพวกนั้นมันข่มขืนเธอจริงๆแน่
เพี้ยะ.................เสียงฝ่ามือฟาดไปอย่างแรงที่หน้าของชายหนุ่ม
นี่กล้าตบชั้นเหรอเคนยะหันหน้ากลับมาเปลี่ยนสีหน้าเป็นดุทันที
ใช่
แค่นี้ยังถือว่าน้อยสำหรับคนที่คิดอะไรต่ำๆแบบคุณมาซายะพูดพร้อมกับผลักให้ชายหนุ่มพ้นไปจากตัวแต่กลับถูกกระชากเข้ามาในวงแขนอย่างแรงอีกครั้ง
ปากดีนักนะชายหนุ่มกอดแน่นขึ้นอีกรู้สึกได้ถึงความหอมกรุ่นจากร่างบางตรงหน้าชัดเจน
นี่ปล่อยผมนะผมเจ็บ แค่นี้ยังทำให้ผมขายหน้าไม่พอหรือไง ยังจะเอายังไงอีก
ฆ่าผมให้ตายซะยังดีกว่า
ที่จะต้องมาอยู่ร่วมกับคนป่าเถื่อนบ้าอำนาจอย่างคุณมาซายะเริ่มน้ำตาคลอน้ำเสียงแหบพร่าหมดหวังเต็มที
ขืนเธอตายตอนนี้ก็หมดสนุกกันพอดีนะสิ
อื้อ ..ริมฝีปากบางถูกประกบจูบอย่างรวดเร็วจนร่างเล็กหายใจแทบไม่ทัน
รสจูบของชายหนุ่มทั้งรุนแรงและหนักหน่วงกว่าครั้งแรกหลายเท่ามาซายะทั้งผลักทั้งดันแต่ไม่เป็นผล
ไรหนวดของชายหนุ่มถูกับแก้มนุ่มไปมาจนแสบร้อน
สองมือรุกไล้เข้าไปในเสื้อที่หลุดลุ่ยจากเหตุการณ์เมื่อครู่อย่างง่ายดาย
อื้อ...................อย่าคุณเคนยะเด็กหนุ่มร้องประท้วงแต่ชายหนุ่มถือโอกาสสอดลิ้นเข้าไปผัมผัสหาความหวานนุ่มภายในจนทั่วริมฝีปากบางโดยไม่สนอาการประท้วงของร่างบาง
เคนยะเริ่มไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กหนุ่มตรงหน้าทำให้เขาเป็นไปได้ถึงเพียงนี้
ตั้งแต่เห็นหน้าใสๆดูเป็นมิตรของเด็กหนุ่มคนนี้ครั้งแรกที่สนามบินเขาเริ่มลังเลที่จะแก้แค้นขึ้นมา
ถึงแม้เด็กหนุ่มผู้นี้จะไม่รู้เรื่องอะไรด้วย
แต่พ่อของเด็กหนุ่มก็ทำกับตระกูลโอกามิของเขาไว้อย่างไม่น่าให้อภัยเช่นกัน
หากเขาจะแก้คืนบ้างก็คงจะไม่แปลกอะไร
กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวเด็กหนุ่มทำให้เขาหยุดไม่ได้
ทั้งๆที่เด็กนี่เป็นผู้ชายแต่ร่างกายกับนุ่มนิ่มน่าสัมผัสยิ่งนัก
เคนยะถอนริมฝีปากช้าๆจูบเบาๆที่สองแก้มนุ่มไม่หยุดเลื่อนมือขึ้นมาลูบไล้ยอดอกแผ่วเบาขณะที่ร่างเล็กพยายามดันออก
ร่างบางตัวสั่นน้อยๆหอบหายใจแรงๆทันทีที่ริมฝีปากเป็นอิสระมันดูน่ารักอย่างบอกไม่ถูกในสายตาของชายหนุ่ม
อย่าคุณเคนยะปล่อยผมนะ
แกล้งผมอย่างนี้สนุกนักหรือไงมาซายะตะโกนสุดเสียงเมื่อได้สติ
น้ำตาไหลพรากทั้งเจ็บทั้งอายกับการกระทำของชายหนุ่ม
พยายามดิ้นเต็มแรงขืนกายออกจากวงแขนของแข็งแกร่งสุดแรงจนสำเร็จ
ตอนนี้เขารู้สึกว่าร่างทั้งร่างมันร้อนวูบวาบไปหมด
หัวใจเต้นถี่เป็นกลองรัวแทบหยุดไม่ได้ ในหัวมันมึนไปหมดแล้วอยู่ๆสติก็ดับวูบลง
มาซายะ..................เคนยะตกใจรีบถลาตัวเข้ามารับร่างไร้สติเข้ามาในวงแขนทันที
เฮ้..............มาซายะเป็นไรไปตื่นสิ
เคนยะพูดพร้อมกับตบเบาที่แก้มนุ่มเรียกสติแต่เด็กหนุ่มยังคงหลับไหลไม่ได้สติเช่นเคย
เขาค่อยๆช้อนตัวร่างบางอุ้มกลับเข้าไปในบ้านอย่างทะนุถนอม
หืม ตัวเบาชะมัดเลย
เคนยะค่อยๆวางร่างเล็กลงบนเตียงนุ่มช้าๆ
แกล้งแรงเกินไปรึเปล่านะเรา เด็กหนอเด็กเคนยะบ่นกับตัวเองพร้อมกับยิ้มมองไปที่ร่างบางที่ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา
ริมฝีปากบางแดงก่ำจากการกระทำของเขาอย่างเห็นได้ชัดจนเผลอที่จะเอามือไปแตะดูไม่ได้
เสื้อผ้าหลุดลุ่ยเผยให้เห็นผิวขาวอมชมพูของเด็กหนุ่มชัดเจนทำให้เขาชะงักหยุดมองไปชั่วขณะ
แล้วจะยังไงกับเสื้อผ้าที่มันเปียกดีละเนี่ย
ขืนปล่อยไว้อย่างนี้มีหวังไม่สบายแน่ๆเคนยะมองเสื้อที่เปียกน้ำค้างจนชุ่มของเด็กหนุ่ม
อยู่นานจึงตัดสินใจเปลี่ยนชุดให้เด็กหนุ่มเอง
ไหนดูซิมีชุดอะไรพอใส่ได้บ้างเคนยะเปิดตู้เสื้อผ้าเห็นเสื้อผ้าแขนวนอยู่สองสามชุดจึงเลือกตัวที่ท่าทางใส่สบายๆมาหนึ่งชุด
โทษนะเคนยะค่อยๆประคองตัวเด็กหนุ่มลุกขึ้นแล้วซ้อนตัวเองอยู่ด้านหลังให้ร่างบางนั่งพิงแผ่นอกของเขาแล้วแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เหลืออยู่ออกกองไว้ที่พื้นแล้วหยิบเสื้อที่เตรียมไว้ข้างๆตัวมาสวมแทนอย่างยากลำบากแล้วค่อยๆวางร่างบางที่เตียงตามเดิม
ทีนี้ก็กางเกงละนะเอาไงดีล่ะ
เคนยะพิจาจรณาแล้วค่อยๆถอดกางเกงขายาวขนาดพอดีตัวของเด็กหนุ่มออกช้าๆหยิบผ้าห่มผืนใหญ่คลี่ห่มให้แล้วจัดการถอดเจ้าตัวจิ๋วชิ้นสุดท้ายออกสวมกางกางนอนตัวหลวมให้แทน
เฮ้อเสร็จซะที
เธอนี่มีบุญนะเกิดมาฉันยังไม่เคยทำให้ใครอย่างนี้มาก่อนเลยนะเนี่ยเคนยะพูดพร้อมกับใช้นิ้วจิ้มไปที่จมูกโด่งรั้นของเด็กหนุ่มเบาๆอย่างเอ็นดู
แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กซับน้ำจนชุ่ม
ค่อยๆบรรจงเช็ดคราบน้ำตาออกให้เบาๆจนหมดเหลือแต่ใบหน้าเกลี้ยงใสปรากฏให้เห็น
เคนยะใช้หลังมือลูบที่แก้มนุ่มเบาๆค่อยๆโน้มใบหน้าลงไปจูบที่หน้าผากมนแผ่วเบา
อือ............ผมรักพ่อฮะ
งึมๆร่างบางครางเบาๆในลำคอพร้อมกับกุมมือชายหนุ่มแน่นยิ้มกริ่มเหมือนฝันดี
+++++++++++++++++++++++++++
05
เฮ้................เคนยะพยายามดึงมือออกช้าๆแต่ยิ่งทำให้เด็กหนุ่มกอดแขนเขาแน่นขึ้นไปอีกพ่อฮะเด็กหนุ่มครางงึมงำๆอย่างเป็นสุข
แล้วอยู่ๆก็ตะโกนเสียงดังเหมือนกำลังฝันร้าย
อย่า คุณเคนยะ อื้อร่างบางละเมอส่ายหัวไปมาเหงื่อแตกเต็มหน้าผาก
เคนยะเอนตัวลงไปกอดร่างนุ่มเข้าไว้ในวงแขนแข็งแกร่งของเขารู้สึกสงสารขึ้นมาจับใจ
จัดแจงปาดเหงื่อที่หน้าผากให้จนเด็กหนุ่มสงบลงในที่สุดกลับเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง
เด็กหนุ่มคงตกใจกลัวอย่างมากจากการกระทำของเขาเมื่อครู่จนเก็บเอามาฝัน
เขาพิศมองใบหน้านวลนิ่งเนิ่นนาน ไม่กล้าขยับตัวกลัวเด็กหนุ่มจะตื่นขึ้นมา
ไม่รู้จะทำไงจนใจปล่อยให้ร่างเล็กกอดเขาเหมือนหมอนข้างต่อไปแล้วเอนตัวลงนอนข้างเด็กหนุ่มจนหลับไปในที่สุด
ยามเช้าที่แสงแดดอ่อนๆสาดส่องเข้ามาภายในห้องผ่านหน้าต่างบานใหญ่กระทบใบหน้าทำให้ร่างเล็กค่อยๆลืมตาทีละนิดๆ
รู้สึกเหมือนมีใครบางคนนอนอยู่ข้างๆกอดเขาไว้ในวงแขนแน่น
มาซายะตกใจรีบเงยหน้ามองทันที ภาพที่เห็นทำให้เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง โอกามิ
เคนยะนั่นเอง
เป็นไปได้ไงเนี่ย ฝันร้ายตั้งแต่เช้าขนาดนี้เลยหรือเราฮะๆมาซายะหัวเราะเหมือนไม่เชื่อรีบใช้มือทั้งสองข้างตบแก้มตัวเองแรงๆ
โอ้ย ก็เจ็บนี่นา เอ๊ะรึนี่เป็นฝันซ้อนฝัน
ไม่ได้ๆต้องรีบนอนบรึ้ย............ว่าแล้วมาซายะก็รีบล้มตัวลงไปนอนอีกครั้งหลับตาปี๋
ชายหนุ่มเห็นปฏิกิริยาของร่างเล็กแล้วก็อดขำไม่ได้
ทำอะไรของเธอน่ะตลกเป็นบ้าเคนยะหัวเราะเสียงดัง
ฮะ นี่ไม่ใช่ฝันจริงๆ ด้วยคุณเข้ามาอยู่ในห้องผมได้ไงเนี่ย
ออกไปนะมาซายะลืมตาทันทีที่ได้ยินเสียงหัวเราะของคนข้างๆ
รีบผลักชายหนุ่มให้พ้นตัวใบหน้าแดงจัดด้วยความอายที่ชายหนุ่มเห็นการกระทำโง่ๆของเขาจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนีไปจากตรงนี้เสียจริงๆ
อยู่ๆก็มาไล่ ทีเมื่อคืนกอดฉันไม่ยอมปล่อย
ฉันยังไม่ว่าอะไรเธอเลยนะชายหนุ่มยิ้มกริ่มมองใบหน้าแดงจัดของร่างเล็กด้วยความเอ็นดู
ผมไปกอดคุณตั้งแต่เมื่อไหร่ อย่ามาตู่นะ
อ้าวแล้วใครกันล่ะ ที่นอนกอดฉันอย่างกับฉันเป็นหมอนข้างส่วนตัวอย่างงั้นแหละเคนยะยิ้มมองหน้าเด็กหนุ่มนิ่ง
จะยังไงก็ช่างเถอะคุณออกไปได้แล้วผมจะเปลี่ยนเสื้อผ้าพูดพลางดันชายหนุ่มให้ลงจากเตียงของเขา
เฮ้ยทำไมผมใส่ชุดนี้ล่ะเนี่ยมาซายะตกใจเพิ่งสังเกตว่าตัวเองไม่ได้ใส่ชุดเดิม
ฉันเปลี่ยนให้เองแหละ แหมเธอนี่ก็รูปร่างเซ็กซี่ยั่วยวนไม่เบานะ
ทำเอาฉันแทบยั้งอารมณ์ไม่อยู่แน่ะเคนยะพูดพลางใช้สายตาพิจารณาร่างตรงหน้าจนเด็กหนุ่มรีบคว้าผ้าห่มมาปิดแทบไม่ทัน
ริมฝีปากหยักยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่เปลี่ยน
คุณ...................หยาบคายที่สุดออกไปนะมาซายะขยับเข้าไปกะจะทุบแรงๆที่อกของชายหนุ่มแต่ถูกกระชากเข้าไปในวงแขนแข็งแกร่งทันทีจนรู้สึกได้ถึงแผ่นอกกว้างชัดเจน
มาซายะหน้าแดงฉ่ารีบขืนกายออกแต่กลับถูกกอดกระชับแน่นขึ้นอีกจนแทบได้ยินเสียงหัวใจของชายหนุ่ม
ลมหายใจอุ่นๆปะทะต้นคอจนเขารู้สึกสะท้าน
ทำตัวไม่น่ารักเลยนะเธอนี่
เอะอะๆก็จะทำร้ายร่างกายฉันอยู่เรื่อยเคนยะหอมเรือนผมหอมกรุ่นของร่างข้างใต้ไม่รู้ทำไมไม่อยากห่างร่างนุ่มนิ่มตรงหน้าแม้แต้น้อย
คุณต่างหากที่รังแกผม ปล่อยผมนะจะบ้ารึไงมาซายะอายจนร้อนไปทั้งหน้าใจเต้นไม่เป็นส่ำเมื่ออยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่มผู้นี้
ถ้าอยากให้ปล่อยก็ขอร้องฉันดีๆเผื่อบางทีฉันอาจใจอ่อนก็ได้นะ
อะไรกันคุณนี่ทำไมนิสัยเสียอย่างนี้ คุณเป็นคนกอดผมเองนะปล่อยเซ่
พูดอย่างนี้แปลว่าจะไม่ยอมดีๆใช่ไหมเคนยะกระซิบข้างหูน้ำเสียงเย็นเยือกจนมาซายะรู้สึกขนลุก
ใช่ ปล่อยผมสิเรื่องอะไรต้องเชื่อคุณด้วยไม่ทราบร่างเล็กดิ้นไม่หยุด
ก็ดีเหมือนกัน ถ้าฉันทำอะไรลงไปจะได้ไม่รู้สึกผิด
ยิ่งคนดื้อรั้นอย่างเธอด้วยแล้วฉันยิ่งชอบ
เคนยะพูดพลางไซร้ที่ต้นคอของร่างเล็กเบาๆ
นี่หยุดนะ ทำอะไรของคุณน่ะ
อ้าวก็ฉันบอกให้เธอขอร้องฉันดีแต่เธอไม่ยอมนี่นา
มันก็มีแค่วิธีนี้เท่านั้นล่ะมั้งที่จะทำให้เธอยอมเชื่อฟังฉันชายหนุ่มหยักยิ้มมุมปากมองเด็กหนุ่มอย่างพอใจ
ก็ได้ๆมาซายะจำใจยอมอย่างช่วยไม่ได้ หากไม่ยอมคราวนี้มีหวังไม่รอดแน่ๆ
ก็ได้อะไรเคนยะยิ้มดูเหมือนว่าเขาจะเป็นผู้ชนะแล้ว
คุณ...................เอ่อ.................
อะไรล่ะก็พูดมาสิ ขืนชักช้าฉันไม่รับรองนะว่าจะเกิดอะไรขึ้น
คุณเคนยะปล่อยผมเถอะ
ผมขอร้องมาซายะอ้อมแอ้มในลำคอก้มหน้าก้มตาด้วยความอายที่ต้องฝืนพูดเรื่องที่น่าอายอย่างนี้
อะไรนะ พูดให้มันดังกว่านี้หน่อยสิ
ฉันหูไม่ดีไม่ค่อยได้ยินเลยเคนยะแกล้งเด็กหนุ่มต่อ
คุณเคนยะกรุณาปล่อยผมเถอะนะ ผมขอร้องมาซายะกลั้นใจตะโกนสุดเสียงใบหน้าแดงจัด
เขาเห็นชายหนุ่มตรงหน้ามองเหมือนจงใจยิ้มเยาะเขาเต็มที่จนอยากจะผลักให้กระเด็นตกเตียงไปซะเดี๋ยวนั้นแต่ก็ทำไม่ได้
ปล่อยซะทีสิผมขอร้องคุณดีๆแล้วนะร่างเล็กพยามยามสะบัดให้หลุดจากวงแขนของชายหนุ่มที่ยังกอดเขาไม่ปล่อย
ดีมาก..................ทำตัวอย่างนี้ค่อยน่ารักหน่อยเคนยะลากเสียงยาวค่อยๆจับเด็กหนุ่มให้หันมาเผชิญหน้าช้าๆ
เรื่องเมื่อคืนฉันขอโทษที่แกล้งเธอแรงไปหน่อย
เธอจะให้อภัยหรือไม่มันก็เรื่องของเธอ
ฉันถือว่าหายกันแล้วที่เธอใช้ฉันเป็นหมอนข้างทั้งคืน
คนบ้า ออกไปนะมาซายะคว้าหมอนมาปาใส่หน้าชายหนุ่มกวนโมโหตรงหน้าอย่างแรงพร้อมกับผลักร่างใหญ่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามจนผงะไปข้างหลัง
แล้วรีบคว้าหมอนอีกใบกะจะปาอีกสักทีแต่ชายหนุ่มลุกขึ้นหนีเสียก่อน
ก็ได้ๆ รุนแรงไม่เปลี่ยนเลยนะเธอนี่เคนยะเดินไปที่ประตูแล้วหันมายิ้มน้อยๆ
รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะล่ะ
เมื่อคืนปล้ำกับฉันมาทั้งคืนจนเนื้อตัวมอมแมมไปหมดแล้วดูซินั่นชายหนุ่มพร้อมกับพยักหน้าขึ้นลงแกมหยอก
บ้า ออกไปซะทีมาซายะคว้าหมอนเขวี้ยงใส่ชายหนุ่มเต็มแรงใบหน้าแดงก่ำ
แต่ชายหนุ่มเปิดประตูออกไปเสียก่อน
บ้าๆๆๆๆๆๆ.............บ้าที่สุด คนอะไรหน้าไม่อายพูดเรื่องอย่างนี้ได้หน้าตาเฉย
ทุเรศที่สุดมาซายะเดินไปล็อคประตูเพื่อให้แน่ใจว่าชายหนุ่มจะไม่กลับเข้ามาอีก
ตอนนี้ในใจมันเต้นแรงแทบหยุดไม่ได้เมื่อนึกถึงใบหน้าของชายหนุ่มคนนี้
คนที่เขาเกลียดแสนเกลียดไม่อยากมองหน้าด้วยซ้ำไป
เราเป็นอะไรไปเนี่ย
ไม่ได้ไม่ได้ชักเหลวไหลใหญ่แล้วเด็กหนุ่มสะบัดหัวไปมาไล่ความคิดฟุ้งซ่านก่อนเดินเข้าไปในห้องน้ำเปิดฝักบัวราดหัวให้เย็นลงจนเปียกชุ่มไปทั้งตัว
++++++++++++++++++++++++++++++
06
มาซายะอาบน้ำแต่งตัวนานพอสมควร
เสร็จแล้วจึงลงมาข้างล่างแต่หยุดลงที่ชั้นสุดท้ายสายตาสอดส่ายหาชายหนุ่มร่างใหญ่แต่ไม่พบทำให้เขาโล่งใจขึ้นเป็นกอง
เฮ้อ ทางสะดวกเด็กหนุ่มลงบันไดมาอย่างเริงร่าจนถึงชั้นล่างเห็นหญิงชราร่างท้วมอายุราวๆซัก 60 ยืนยิ้มอย่างใจดีเหมือนรอเขาอยู่จึงปรี่เข้าไปทักทันที
สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าคุณคือมาซายะทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้มตามนิสัย
ดิฉันชื่อ ชิโอริเป็นแม่บ้านที่นี่ค่ะ
ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณมาซายะหญิงชราตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเช่นกัน
คุณรู้ชื่อผมได้ไงเด็กหนุ่มทำท่าแปลกใจ
นายท่านบอกให้ดิฉันคอยดูแลคุณ
เชิญนั่งค่ะเธอพูดพร้อมกับจะลากเก้าอี้ให้แต่มาซายะหยุดไว้ก่อน
ขอบคุณครับเดี๋ยวผมจัดการเองมาซายะจัดแจงกับที่นั่งตัวเองเรียบร้อย
แล้ว..................มาซายะพูดไม่อยากเอ่ยชื่อชายหนุ่ม
อ๋อ นายท่านออกไปตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วล่ะค่ะ
เห็นคุณเอนโดเดินไปตามท่าทางรีบร้อนคงมีธุระด่วนบอกให้คุณทานได้เลยไม่ต้องรอค่ะหญิงชราอธิบาย
แหมดีจัง วันนี้จะได้ทานข้าวให้อร่อยซะที
คุณไม่ชอบนายท่านหรือคะหญิงชราเห็นเด็กหนุ่มทำหน้าเบ้เมื่อพูดถึงชายหนุ่ม
ก็อะไรทำนองนั้นมาซายะอึ้งนิดหน่อยก่อนตอบเสียงเรียบตักอาหารใส่ปากเหมือนไม่สนใจ
นายท่านเป็นคนดีนะคะมีจิตเมตตา
เมื่อก่อนท่านเคยช่วยเหลือฉันจนทำให้ฉันยังมีตัวตนอยู่ได้จนถึงเดี๋ยวนี้เธอพูดเสียงค่อยลงกว่าเมื่อครู่น้ำเสียงสั่นจนมาซายะสังเกตได้หันมาสบตาคู่สนทนาทันที
เป็นอะไรรึเปล่าครับเด็กหนุ่มลุกจากเก้าอี้เข้าไปปลอบเธอให้นั่งลง
ไม่เป็นไรค่ะเชิญคุณทานต่อเถอะค่ะหญิงสาวหน้าเศร้าเมื่อนึกถึงความหลัง
มีอะไรเล่าให้ผมฟังได้นะครับเผื่อคุณชิโอริจะสบายใจขึ้น
จะรบกวนคุณเปล่าๆนะคะหญิงชราทำท่าเกรงใจ
ไม่หรอกครับ
ถ้ามีอะไรที่ผมช่วยได้ผมก็อยากช่วยเด็กหนุ่มนั่งลงข้างๆรับฟังคนตรงหน้าอย่างจริงใจ
ขอบคุณค่ะหญิงชรายิ้มน้อยๆก่อนเล่าเรื่องราวของเธอให้เด็กหนุ่มฟัง
เมื่อก่อนดิฉันอาศัยอยู่กับสามีและลูกชายหนึ่งคนวัย 2 ขวบแถบชานเมือง
ถึงแม้จะไม่ร่ำรวยอะไรแต่ก็มีความสุขมากๆ เลยล่ะค่ะช่วยกันปลูกผักทำไร่ไปตามประสา
สามีดิฉันรักที่ดินผืนนี้มากเพราะเป็นมรดกตกทอดจากคุณพ่อของเขา
มีนายทุนสนใจติดต่อขอซื้อหลายครั้งแต่สามีดิฉันเขาไม่ขายแม้คนพวกนั้นจะให้ราคาที่สูงเพียงใดก็ตาม
คนพวกนั้นก็เลย...............หญิงชราไม่ทันพูดต่อก็ร้องไห้โฮออกมาซะก่อน
มาซายะรีบหยิบกระดาษทิชชู่ส่งให้ทันที เธอรับมาพลางขอบคุณแล้วค่อยๆเล่าต่อไป
พวกเขาคงเจ็บใจเลยพาคนมาเผาบ้านไม่เหลือทั้งหลัง
สามีและลูกของดิฉันถูกจับมัดไว้ที่ต้นเสาถูกเผาตายทั้งเป็นในกองไฟ
คืนนั้นดิฉันกลับไปเยี่ยมญาติที่ต่างจังหวัดกว่าจะกลับมาก็ตอนสายๆในวันรุ่งขึ้น
ภาพที่เห็นทำให้ฉันแทบช็อค
พวกเขาไหม้ดำเป็นตอตะโกอยู่ที่ต้นเสากลางบ้านดิฉันเสียใจมากร้องไห้เหมือนคนเสียสติเข้าไปโอบกอดศพสามีและลูกชาย
จนตำรวจเข้าไปดึงตัวออกมา
หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นแล้วฉันหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างไม่อยากอยู่อีกต่อไปแล้วตัดสินใจที่จะตายตามสามีและลูกไป
ตั้งใจจะกระโดดสะพานที่เต็มไปด้วยสายน้ำไหลเชี่ยวกราก แต่ก็มาเจอกับนายท่าน
ท่านรีบกระโดดเข้ามาคว้าตัวฉันไว้ได้ทัน
บอกให้รู้ว่าการมีชิวิตอยู่นั้นมีค่าแค่ไหนเราต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อทำในสิ่งที่เราอยากทำแต่ไม่ได้ทำนี่สิสำคัญ
หลังจากนั้นดิฉันก็หมดสติไปรู้ตัวอีกทีก็อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว แต่ไม่เห็นนายท่านเลย
เขาให้ลูกน้องคอยเฝ้าฉัน
ดิฉันพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลนานหลายเดือนรวมทั้งฟื้นฟูสภาพจิตใจจนหายเป็นปกติในที่สุด
ค่ารักษาพยาบาลท่านก็กรุณาออกให้โดยไม่ต้องใช้คืนใดๆทั้งสิ้น
นายท่านทำให้ฉันมีชีวิตใหม่อีกครั้ง
หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นฉันตัดสินใจที่จะทดแทนบุญคุณนายท่านโดยการมาเป็นแม่บ้านที่นี่
จนเดี๋ยวนี้ฉันไม่คิดถึงเรื่องนั้นอีกแล้วล่ะค่ะ
ไม่น่าเชื่อ คนอย่างคุณเคนยะเนี่ยนะ
เห็นท่านอย่างนั้นๆ ท่านเป็นคนดีน่านับถือคนหนึ่งเชียวนะคะ
คุณอยู่ไปเรื่อยก็จะรู้เองแหละค่ะ
ผมอาจไม่ได้อยู่จนถึงวันนั้นก็ได้เด็กหนุ่มงึมงำๆกับตัวเอง
ว่าอะไรนะคะหญิงชราถามย้ำได้ยินไม่ถนัดแต่สังเกตเห็นใบหน้าเด็กหนุ่มสลดลงเล็กน้อย
เปล่าครับเด็กหนุ่มตอบเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มเหมือนเดิม
เอ่อ คุณชิโอริครับผมมีเรื่องอยากรบกวนสักหน่อยจะได้ไหมครับ
อะไรหรือคะหญิงชรายิ้มให้อย่างเอ็นดูเด็กหนุ่มตรงหน้า
ใบหน้านวลเข้ากับดวงตากลมโตของร่างเล็กได้อย่างเหมาะเจาะยิ่งทำให้เด็กหนุ่มดูน่ารักกว่าเด็กสาวทั่วๆไปเสียด้วยซ้ำ
ผมอยากให้คุณชิโอริช่วยพาผมไปชมธรรมชาติแถวๆนี้หน่อยน่ะครับ
ตั้งแต่มาวันแรกผมก็รู้สึกชอบที่นี่มากๆเลยแต่ยังไม่มีโอกาสสักที
แหมได้สิคะ
งั้นไปกันเลยครับผมอยากเห็นเต็มทีแล้วเด็กหนุ่มทำท่าทางตื่นเต้นเหมือนเด็กๆได้ของถูกใจ
อ้าวอิ่มแล้วหรือคะหญิงชราถามเมื่อเห็นเด็กหนุ่มทานไปได้นิดเดียว
ครับ ไปกันเถอะครับมาซายะฉุดมือหญิงชราออกไปทันที
ช้าๆก็ได้ค่ะคุณเดี๋ยวก็หกล้มไปหรอกเด็กหนุ่มปล่อยมือเธอวิ่งไปข้างหน้าสูดอากาศแสนบริสุทธิ์ยามเช้าเข้าไปเต็มปอด
ฮ้า...................สดชื่นดีจริงๆเลยนะครับมาซายะชื่นชมธรรมชาติรอบๆที่เต็มไปด้วยต้นไม้หลากชนิด
แข่งกันผลิดอกหลากสีสันเต็มต้นดูละลานตาไปหมด
แหมที่นี่สวยจริงๆเลยนะครับ
ถ้าชอบก็อยู่นานๆสิคะเธอยิ้มรู้สึกชอบในความไร้เดียงสาของเด็กหนุ่ม
เจ้าของบ้านเขาคงจะไม่เต็มใจให้ผมอยู่เท่าไหร่หรอกครับ เขาเกลียดผมจะตายไป
ทำไมคุณคิดอย่างนั้นล่ะคะ ดิฉันว่านายท่านไม่ได้คิดอย่างนั้นหรอกค่ะ
คุณรู้มั้ยคะนายท่านไม่เคยพาใครหรือผู้หญิงคนไหนมาที่นี่แม้แต่คนเดียว
ดิฉันเห็นคุณยังแปลกใจเลยค่ะ
คุณชิโอริไม่รู้นะสิครับว่าเขาพาผมมาที่นี่เพราะอะไรมาซายะทำหน้าเศร้าเมื่อนึกถึงชายหนุ่มผู้ตกเป็นหัวข้อสนทนา
ช่างมันเถอะครับ
ไปดูทางนั้นกันดีกว่าเด็กหนุ่มชวนเมื่อเห็นลานกว้างอยู่ลิบๆข้างหลังคฤหาสน์หลังงาม
ตรงนั้นอะไรหรือครับคุณชิโอริมาซายะพูดพลางเดินตรงไปอย่างสนใจ
อ๋อ สนามขี่ม้าน่ะค่ะ
นายท่านโปรดปรานการขี่ม้าเป็นพิเศษมักหาโอกาสมาขี่ทุกครั้งที่มีเวลาว่างหญิงชราอธิบายพลางชี้ไปที่คอกม้าข้างๆที่อยู่ไม่ไกลสนามสักเท่าไหร่
น่าสนใจจังผมชักอยากลองขี่บ้างแล้วล่ะสิ
คุณขี่เป็นหรือคะเธอถามอย่างสนใจ
ไม่เป็นหรอกครับแต่อยากลองดูสักครั้งน่ะ ได้ไหมครับมาซายะพูดแกมขอร้อง
แต่คุณยังขี่ไม่เป็น ดิฉันเกรงว่านายท่านคงจะไม่อนุญาตเป็นแน่
ไม่ต้องห่วงหรอกครับผมจะระวัง
ถ้าเกิดอะไรขึ้นผมจะรับผิดชอบเองหญิงชราเห็นเด็กหนุ่มยืนกรานก็อดใจอ่อนไม่ได้
อย่างนั้นก็ได้ค่ะ แต่ต้องระวังให้มากๆนะคะเกิดอะไรขึ้นกับคุณนายท่านดุดิฉันตายเลยค่ะ
ครับ เชื่อฝีมือผมได้เลย
งั้นไปเลือกม้ากันเถอะค่ะหญิงชราพาเด็กหนุ่มเดินตรงไปยังคอกม้าทันที
ในนั้นมีม้าหลายพันธุ์
แต่ละตัวล้วนดูสง่าแตกต่างกันออกไป
ถึงแม้เขาจะไม่เคยศึกษาหรือเรียนรู้เรื่องม้ามาก่อน
แต่เขาก็รู้ได้อย่างทันทีว่าม้าพวกนี้ล้วนเป็นม้าพันธุ์ดีทั้งสิ้น
ส่วนใหญ่จะเป็นม้าที่โตแล้วทั้งนั้น แต่ตัวที่เขาสะดุดตาที่สุดก็คือ
เจ้าม้าตัวดำสีเข้มรูปร่างสูงใหญ่ผิดกับตัวอื่นอย่างเห็นได้ชัด
ขนมันเงาเป็นเลื่อมมองๆแล้วดูสง่ากว่าตัวอื่นๆหลายเท่า
แต่สายตาไม่ค่อยเป็นมิตรสักเท่าไหร่ยืนเคี้ยวหญ้าเหมือนกำลังมีความสุข
ตัวนี้ชื่อเรียวนาร์ด ค่ะ เมื่อก่อนมันเป็นม้าพยศชนิดที่ใครก็แตะต้องไม่ได้เลย
แต่ในที่สุดนายท่านก็ปราบพยศมันจนได้
ตอนนี้มันยอมให้นายท่านขี่ได้เพียงคนเดียวเท่านั้นแหละค่ะ
มีหลายคนเคยลองขี่แล้วถูกมันดีดจนตกลงมาบาดเจ็บสาหัสแทบทุกรายหลังจากนั้นก็ไม่มีใครกล้าขี่มันอีกเลย
แหมขนาดม้ายังนิสัยเหมือนเจ้านายเลยนะมาซายะพูดเหมือนเหน็บแนมมองไปที่เจ้าม้าหน้าไม่รับแขกเหมือนเจ้าของ
แล้วจ้องตามันเขม็งทำยังกับเห็นม้าเป็นหน้าชายหนุ่มขี้เก๊กอย่างนั้นแหละ
เจ้าม้ามองหน้าเด็กหนุ่มตอบทำท่าฟึดฟัดๆส่ายหัวไปมาไม่หยุดเหมือนต้องการท้าทาย
ทำให้เด็กหนุ่มนึกอยากเอาชนะขึ้นมาทันที
ชนะคนไม่ได้ ชนะม้าก็ยังดีฟะเด็กหนุ่มคิดในใจ
คุณชิโอริครับผมจะลองขี่เจ้านี่เด็กหนุ่มยิ้มหันไปมองเจ้าม้าที่กำลังคึกอย่างท้าทาย
ไม่ได้หรอกค่ะ เดี๋ยวคุณเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไงกันละคะ
เจ้าเรียวนาร์ดมันพยศมากคุณยังขี่ม้าไม่เป็นเลยอันตรายมากนะคะหญิงชราทำท่าตกใจปฏิเสธเสียงแข็งขึ้นมาทันที
ไม่หรอกครับ ผมจะระวังที่สุด คุณชิโอริอย่าเป็นห่วงไปเลยครับ
แต่ว่าหญิงชราสองจิตสองใจกลัวเกิดอันตรายกับเด็กหนุ่มผู้นี้ไม่อยากอนุญาต
แต่ดูเหมือนว่าจะห้ามไม่ได้ซะแล้ว
นะครับเด็กหนุ่มสายตาอ้อนวอน
ระวังนะคะหญิงชราอ่อนใจกับความดื้อรั้นของเด็กหนุ่มจำใจยอมจนได้
ชิโอริเรียกคนดูแลม้าให้พาเจ้าเรียวนาร์ดออกมาให้เด็กหนุ่มพร้อมกับกำชับให้คอยดูแลอย่าให้ห่าง
ค่อยๆนะครับคนเลี้ยงม้าพยุงให้เด็กหนุ่มขึ้นไปบนหลังเจ้าเรียวนาร์ดที่ยืนสูงกว่าระดับหัวของเขาซะอีก
ทีแรกมันทำท่าจะไม่ยอมยกสองเท้าหน้าขึ้นสูงจนเด็กหนุ่มแทบตกลงมา
แต่มาซายะคว้าสายบังคับไว้ได้ทันซะก่อน
จะลองดีกับชั้นใช่มั้ยเรียวนาร์ดเด็กหนุ่มตบข้างคอเจ้าม้ายโสเบาๆเชิงท้าทายรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก
จับสายบังคับม้าไว้ให้แน่นๆนะครับจะได้ไม่ตกชายหนุ่มแนะนำร่างเล็กในใจวิตกกังวลไม่น้อยกลัวเจ้าเรียวนาร์ดจะออกฤทธิ์จนทำให้เด็กหนุ่มได้รับอันตราย
ไปได้รึยังครับ มาซายะตื่นเต้นอยากลองปราบเจ้าม้าพยศนี่เต็มแก่แล้ว
ครับช้าๆนะครับเดินไปพร้อมกับผมเลยชายหนุ่มบอกพร้อมกับจูงเจ้าเรียวนาร์ดออกตัวช้าๆ
เรียวนาร์ดพามาซายะเดินไปได้ครึ่งสนามโดยไม่มีอาการจะพยศแม้แต่น้อยทำให้เด็กหนุ่มได้ใจโบกไม้โบกมือให้คนที่อยู่ข้างสนามอีกฝั่งสบายใจ
ไหนเขาว่าแกพยศนักพยศหนาสงสัยคงแค่ราคาคุยละมั้ง
ใช่มั้ยเรียวนาร์ดมาซายะหัวเราะเบาๆเหมือนเป็นผู้ชนะ
เรียวนาร์ดทำเฉยหันมามองเด็กหนุ่มบนหลังเขาเล็กน้อยเหมือนไม่อยากใส่ใจจนมาซายะนึกฉุน
ทันใดนั้นเจ้าเรียวนาร์ดก็กระทืบเท้าสะบัดเด็กหนุ่มเบาๆสองทีจนเกือบตกลงมาเหมือนจงใจแกล้ง
แล้วถีบตัวกระชากสายหลุดจากมือของชายเลี้ยงม้าพาเด็กหนุ่มวิ่งไปข้างหน้าอย่างเร็วท่ามกลางอาการตกใจของคนที่อยู่รอบๆ
มาซายะตกใจสุดขีดหัวใจแทบหลุดมาอยู่ที่ตาตุ่มคว้าสายบังคับแทบไม่ทัน
เอนตัวไปกอดคอเจ้าม้าพยศไว้เพื่อไม่ให้ตกลงไป
นี่แกตั้งใจจะแกล้งชั้นใช่มั้ยมาซายะตะโกนเสียงดังแข่งกับเสียงลมที่พัดปะทะหน้าอย่างแรงแต่เจ้าม้ายิ่งวิ่งเร็วกว่าเก่าไม่สนใจเขา
ก็ดีดูซิว่าใครจะแน่กว่ากันมาซายะพยายามตั้งตัวให้ตรงจับสายบังคับไว้แน่นบังคับให้เจ้าม้าคึกตัวนี้หยุดวิ่ง
ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ
เรียวนาร์ดเหมือนรู้
ร้องฮี้ๆเสียงดังลั่นเชิงท้าทายพาเด็กหนุ่มกระโดดข้ามรั้วสูงเป็นเมตรวิ่งออกนอกสนาม
ท่ามกลางความโกลาหลของคนอื่นที่พยายามช่วยกันหยุดมัน
วู๊.................ฮะๆ.................สนุกเป็นบ้าเลยมาซายะหัวเราะด้วยความสะใจไม่เคยรู้สึกทั้งตื่นเต้นทั้งสนุกอย่างนี้มาก่อนในชีวิต
ไปเลยเรียวนาร์ดมาซายะกระตุกสายให้ม้าวิ่งไปเรื่อยๆความกลัวเมื่อกี้หายไปแทบไม่เหลือ
ชั้นชักชอบแกขึ้นมาซะแล้วสิเจ้าเรียวนาร์ด
ตอนนี้แกอาจยังไม่ชอบชั้น แต่ต่อไปฉันจะทำให้แกชอบชั้นให้ได้คอยดูมาซายะยิ้มร่ารู้สึกถูกใจเจ้าม้านี่อย่างบอกไม่ถูก
แต่แล้วเจ้าเรียวนาร์ดก็เบรคกระทันหันสองเท้าทะยานขึ้นฟ้าจนมาซายะตั้งตัวไม่ทันตกลงมาอย่างแรง
โอ้ย......................เสียงแขนเขากระทบกับพื้นดินดังกร๊อบใบหน้าขูดกับหินเป็นรอยเล็กน้อยแต่หัวเข่าถลอกเลือดออกมากจนไหลซึมออกมานอกกางเกง
ว้ายคุณมาซายะ......ชิโอริอุทานอย่างตกใจเมื่อเห็นสภาพเด็กหนุ่ม
เป็นอะไรรึเปล่าคะหญิงชราถามอย่างเป็นห่วงรีบสำรวจร่างกายเด็กหนุ่มทันที
ไม่เป็นไรมากหรอกครับมาซายะหน้าเบี้ยวรู้สึกเจ็บแขนขึ้นมาจับใจ
ดูซิเนี่ยหัวเข่าเลือดออกใหญ่เลยพูดพลางถลกขากางเกงขึ้นจนเห็นแผล
โอ้ย..............เบาๆหน่อยครับอู้ยมาซายะอุทาน
เห็นไหมคะบอกว่าอย่าไปขี่มันก็ไม่เชื่อ ได้แผลจนได้
ดีนะที่เจ้าเรียวนาร์ดมันหยุดทันไม่งั้นมีหวังตกลงไปในเหวทั้งคนทั้งม้าแล้ว
หวา..................จริงๆด้วยสูงชะมัดยาดเลยเด็กหนุ่มพูดพลางมองลงไปที่ก้นเหวลึกนึกขอบใจเรียวนาร์ดที่เบรคทัน
ขอบใจแกมากนะเรียวนาร์ดที่แกช่วยชีวิตชั้นไว้เด็กหนุ่มพูดพลางมองไปที่เจ้าม้าหน้าหยิ่งที่ยืนอยู่ใกล้ๆเขาเหมือนเป็นห่วง
เจ้าม้าดูท่าจะรู้สะบัดหน้าเมินเล็กน้อยทำให้มาซายะอดขำไม่ได้
รู้แล้วๆ คราวหลังมาสนุกกันใหม่นะมาซายะใช้มือแตะขาม้าหนุ่มเบาๆเป็นเชิงขอบคุณ
เรียวนาร์ดสะบัดหางไปมาเป็นการตอบรับรู้สึกถูกใจเด็กหนุ่มไม่น้อยเช่นกัน
ไปกันเถอะค่ะหญิงชราประคองเด็กหนุ่มขึ้นรถช้าๆพร้อมกับสั่งให้คนจูงเรียวนาร์ดไปไว้ที่คอกตามเดิม
รู้สึกกลัวขึ้นมาทันทีที่นึกถึงหน้าเจ้านาย
ไปนะเรียวนาร์ดมาซายะโบกมือบ๊ายบายเจ้าม้าก่อนขึ้นรถไป
ชิโอริค่อยๆประคองร่างเล็กให้นั่งลงช้าๆที่โซฟาตัวใหญ่กลางบ้านแล้วรีบโทรศัพท์รายงานเจ้านายทันที
ตรื๊ด...........เสียงโทรศัพท์ดังหนึ่งครั้งพร้อมกับเสียงชายหนุ่มกรอกเสียงตอบรับ
ว่าไงเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเป็นประโยคแรก
เกิดเรื่องแล้วค่ะ
คุณมาซายะตกม้า...................หญิงชรารายงานด้วยความตื่นเต้นปนกลัว
ว่าไงนะเคนยะตวาดเสียงลั่นจนทุกคนในวงสนทนาหันมามองเป็นตาเดียว
ขอโทษค่ะคือ เจ้าเรียวนาร์ด
เรียวนาร์ดเคนยะเบิ่งตากว้างท่าทางตกใจอย่างมาก
ขอโทษค่ะดิฉันไม่ดีเองหญิงชราเสียงอ่อย
ช่างเถอะชั้นจะรีบกลับเดี๋ยวนี้
อ้อโทรตามทาเคชิด่วนเคนยะเสียงดุสั่งพร้อมกับปิดเสียงโทรศัพท์ทันทีด้วยอารมณ์หงุดหงิดเต็มที่
เอนโดเดี๋ยวนายจัดการทางนี้ด้วย ฉันจะรีบกลับไปที่บ้านก่อนชายหนุ่มเอ่ยกับคนสนิท
มีอะไรกันเหรอครับ
อย่าเพิ่งถามตอนนี้เลยฉันรีบ
อ้อแล้วกลับไปบอกกับเจ้านายแกด้วยว่า
ถ้าไม่ใช้คืนตามกำหนดละก็ชั้นไม่ปล่อยเอาไว้แน่ชายหนุ่มหันมาบอกกับคู่สนทนาก่อนรีบร้อนออกไป
เดี๋ยวครับเสียงชายคนนั้นเรียกตามหลังเคนยะที่กำลังบิดกุญแจสตาร์ทรถสปอร์ตสีแดงสดป้ายแดงใหม่เอี่ยมแล้วพุ่งตัวออกไปอย่างแรงเสียงดังสนั่น
สร้างความแปลกใจให้กับเอนโดเป็นอย่างมาก
เพราะไม่เคยเห็นเขารีบร้อนดูวุ่นวายใจอย่างนี้มาก่อน
ผิดกับเมื่อเช้าที่จะดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษเสียด้วยซ้ำ
ขอผลัดไปอีกหน่อยไม่ได้หรือครับ
เจ้านายผมเดือดร้อนจริงๆนะครับชายคนนั้นหันมาพูดกับเอนโดแทน
ไม่ได้ คุณเคนยะว่ายังไงก็ตามนั้น ไม่มีการผ่อนผันใดๆทั้งสิ้นเอนโดยื่นคำขาด
กลับไปได้แล้วเสียงชายหนุ่มพูดเกือบตวาดกับชายตรงหน้า
แก...................ไอ้พวกหน้าเลือด
จำไว้พวกแกไม่ตายดีแน่ชายตรงหน้าทำท่าจะเข้ามาทำร้ายเอนโดแต่ถูกลูกน้องหลายคนเข้ามาจับตัวไว้ซะก่อน
ปล่อยมันไปเสียงดุสั่ง
ชายคนนั้นสะบัดแขนให้หลุดจากชายร่างใหญ่สองคนที่จับแขนเขาไว้แน่นจัดแจงจัดสูทชุดหรูของเขาให้เข้าที่ตามเดิม
เชิดหน้าเดินออกไปอย่างท้าทายเชิงอาฆาต
นายมันมีอิทธิพลแถวนี้ไม่ใช่น้อย จับตาดูพวกมันไว้อย่าให้คลาดสายตา
ท่าทางมันจะไม่ยอมเลิกราง่ายๆแน่ มีอะไรรีบมารายงานฉันด่วน
ครับเสียงลูกน้องรับคำพร้อมเพรียง
++++++++++++++++++++++++