|
|||||||
|
|
|
|||||
|
|
|||||||
10 .....
เคนยะหันมาทำตาเขียวใส่เด็กหนุ่มอย่างไม่พอใจที่แนะนำตัวเองออกไปอย่างนั้น
มันจะยิ่งทำให้ทาเคชิจะเริ่มรุกหนักมากว่าเก่า
เพราะดูท่าแล้วว่าเจ้านี่จะชอบใจร่างบางตรงหน้าไม่น้อย
เขารู้จักนิสัยทาเคชิดีพอจนรู้ว่าถ้าต้องตาต้องใจอะไรแล้วล่ะก็จะให้ถอยง่ายๆคงไม่มีวันซะหรอก
ยิ่งเด็กน่ารักๆอย่างมาซายะด้วยแล้วละก็
เอ๊ะแต่ผมคบกับเคนยะมาตั้งแต่ม.ต้นแล้ว ไม่เห็นรู้เลยว่าเคนยะมีญาติ
คือคุณมาซายะอยู่ด้วย ทาเคชิทำหน้างงนึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย
อ๋อก็ผมไปเรียนเมืองนอกตั้งแต่ยังเด็ก
นี่ก็เพิ่งจะกลับมาได้ไม่กี่วันมาซายะพูดติดๆขัดๆพยายามแต่งเรื่องให้น่าเชื่อถือที่สุดเพื่อไม่ให้ชายหนุ่มสงสัยไปมากกว่านี้
อย่างนี้นี่เองทาเคชิรับฟังด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจยังนึกสงสัยอยู่ไม่น้อย
เคนยะนั่งฟังการสนทนาของคนทั้งคู่อยู่พักใหญ่อย่างขัดใจ
ยิ่งสายตาที่ทาเคชิมองมาซายะอย่างถูกอกถูกใจด้วยแล้วยิ่งทำให้อารมณ์ของเขาชักเริ่มจะเดือดปุดๆขึ้นมาทุกทีๆ
แฮ่ม........................เคนยะกระแอมเสียงดังขัดคอการสนทนาที่ดูเหมือนจะไม่สิ้นสุดง่ายๆของเพื่อนสนิท
จะเริ่มทานกันได้รึยัง
ฉันหิวแล้วนะชายหนุ่มเสียงเข้มทำตาขวางมองภาพคนตรงหน้าทั้งสองอย่างขัดใจ
ครับ...............มาซายะสะดุ้งรีบตอบ
จ้องใบหน้าคมของชายหนุ่มที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นดุดันน่ากลัวเรียบร้อยแล้ว
ในใจนึกหวั่นกับท่าทางของชายหนุ่มไม่น้อย
ไม่แน่ใจว่าตัวเองทำอะไรผิดลงไปอีกหรือเปล่า
นายเป็นอะไรของนายจู่ๆก็กระแอมซะเสียงดัง
คุณมาซายะตกใจหมดแล้วทาเคชิหันมามองเพื่อนอย่างไม่เข้าใจเมื่อกี้ยังอารมณ์ดีอยู่แท้ๆ
ไม่เป็นไรครับ
เอ่อ.........ผมว่าเราเริ่มทานกันเถอะครับเดี๋ยวอาหารจะเย็นซะหมดมาซายะเริ่มทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นสีหน้าของชายหนุ่ม
นั่นสิครับ
ผมเห็นด้วยเอนโดมองหน้ากับชิโอริพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้รีบเข้ามาตักข้าวทันที
ก่อนที่เจ้านายของเขาจะทนไม่ไหวระเบิดอารมณ์กลางโต๊ะอาหาร
เข้าใจสาเหตุที่ทำให้เคนยะอารมณ์แปรปรวนได้เป็นอย่างดี
หลังจากที่ชิโอริตักข้าวใส่จานเสร็จเรียบร้อย
ทาเคชิเริ่มเอาใจมาซายะต่อด้วยการตักอาหารที่ดูน่าทานตรงหน้าให้ผ่านสายตาถมึงทึงของเคนยะที่ทนนั่งดูการกระทำของเพื่อนอย่างไม่พอใจเป็นอย่างมาก
ทานนี่สิครับ แผลจะได้หายไวๆ
คุณมาซายะตัวเล็กอย่างนี้ยิ่งต้องทานมากๆทาเคชิยิ้มหวานให้ร่างเล็ก
ขอบคุณครับมาซายะยิ้มเล็กน้อยที่มุมปากเป็นเชิงขอบคุณ
เริ่มทำตัวไม่ถูกกับท่าทางตรงกันข้ามของชายหนุ่มทั้งสองเข้าไปทุกที
เอาใจกันอย่างนี้เดี๋ยวเด็กก็เหลิงหมดหรอกทาเคชิเคนยะพูดกระทบกระแทกน้ำเสียงเย้ยหยันเริ่มโมโหที่ร่างเล็กดูเหมือนจะสนุกไปกับการเอาใจของเพื่อนสนิท
(จริงๆแล้วนี่นายเข้าใจผิดนะ)
สายตาคมดุเหยียดมองไปที่ร่างเล็กที่ก้มหน้างุดน้ำตาเริ่มจะเอ่อคลอเบ้าเมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม
มาซายะเริ่มน้อยใจที่ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะเข้าใจเขาผิดอีกแล้ว
ทั้งๆที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อยทำไมชายหนุ่มต้องพูดจากระทบกระแทกเขาอย่างนี้ด้วย
ยิ่งคิดน้ำตาก็เริ่มจะไหลเต็มที
ได้แต่เขี่ยข้าวในจานไปมาริมฝีปากเริ่มสั่นระริก
เคนยะทำไมนายพูดอย่างนี้ทาเคชิหันไปต่อว่าเพื่อนหนุ่ม
ก็มันจริงไหมล่ะเคนยะพูดพลางจ้องไปที่ร่างเล็กนิ่งเหมือนตำหนิ
มาซายะทนมาไหวอีกต่อไปหากยังนั่งอยู่ตรงนี้เขาคงได้ทำอะไรน่าขายหน้ากลางโต๊ะอาหารเป็นแน่
จึงตัดสินใจลุกจากเก้าอี้ทั้งๆที่มันเป็นการเสียมารยาทก็ตาม
ผมอิ่มแล้วขอตัวร่างเล็กเอ่ยเสียงสั่นไม่มองหน้าชายหนุ่ม
อ้ะ..................ทันทีที่ขยับตัวมาซายะรู้สึกว่าขาของเขามันไม่มีแรงเดินเอาเสียเลยมันรู้สึกเจ็บไปหมดจนเกือบเซล้มดีที่เขาคว้าเก้าอี้ไว้ได้
เคนยะเห็นอาการของร่างเล็กทำให้เขารู้สึกเจ็บในอกไม่น้อยไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรรุนแรงเกินไปหรือเปล่า
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเข้าไปช่วยเหลือทาเคชิก็เข้ามาประคองร่างเล็กบอบบางตรงหน้าเข้าไว้เสียก่อน ทำให้อารมณ์โกรธของเขายิ่งพุ่งสูงขึ้นไปอีก
เป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ ให้ผมช่วยนะทาเคชิพยุงร่างเล็กแน่นด้วยความเป็นห่วง
คุณหมอครับช่วยพาผมออกไปข้างนอกทีมาซายะเสียงสั่นน้ำตาพาลจะไหลเอาเสียดื้อๆ
ครับ.............ค่อยๆเดินนะครับทาเคชิพยุงร่างเล็กเดินออกไปด้วยความระมัดระวัง
โว้ย....................เคนยะตะโกนเสียงดังเตะเก้าอี้ล้มหงายไปตรงหน้ากัดฟันจนเป็นสันนูนระบายอารมณ์ร้อนรุ่มภายในอกเมื่อเห็นทาเคชิประคองคนรักของเขาออกไปต่อหน้าต่อตา
ตอนนี้เขาสุดจะทนกับภาพบาดตาบาดใจของคนทั้งสองเต็มทีว่าแล้วเดินกระแทกเท้าเตะของทุกอย่างที่ขวางหน้ากระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทางแล้วตรงไปยังรถสปอร์ตสีแดงสดที่จอดอยู่หน้าคฤหาสน์พร้อมกับพุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วสูงจนคนรับใช้เปิดประตูแทบไม่ทัน
ความโกรธเมื่อครู่ยังคงครุกรุ่นอยู่ทั่วทุกอณูในร่างกาย
นั่งตรงนี้นะครับทาเคชิประคองให้ร่างเล็กนั่งลงด้วยความระมัดระวังที่เก้าอี้ในสวนข้างคฤหาสน์หลังใหญ่
ขอบคุณครับมาซายะยิ้มให้เล็กน้อยใบหน้ายังแสดงถึงความเศร้าทั้งเสียใจและน้อยใจที่เคนยะอารมณ์ร้ายใส่เขาโดยไม่มีเหตุผลเช่นนี้
อย่าไปสนใจเจ้าเคนยะมันเลยครับ เจ้านี่มันก็อารมณ์แปรปรวนอย่างนี้แหละ
บทจะโมโหขึ้นมาใครๆก็เข้าหน้าไม่ติดสักคนทาเคชิพูดปลอบร่างเล็กพลางจ้องใบหน้าหวานไม่ห่าง
ครับมาซายะตอบเสียงเบาหวิวแสนน้อยใจชายหนุ่มอย่างมาก
มาให้ผมดูแผลให้เถอะครับทาเคชิเปลี่ยนเรื่องไม่อยากให้ร่างเล็กทำหน้าเศร้าอีกต่อไปถึงแม้มันจะดูน่ารักไปอีกแบบก็ตาม
แต่เขาชอบที่เด็กหนุ่มจะดูยิ้มแย้มสดใสร่าเริงมากกว่า
เดี๋ยวผมจะเปลี่ยนผ้าพันแผลให้
คุณมาซายะนั่งรอตรงนี้ก่อนนะครับผมจะไปเอาของที่รถชายหนุ่มยิ้มเชยคางเล็กให้สบตาก่อนเดินออกไป
ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจขึ้นมาทีละนิดแล้วว่าเด็กหนุ่มผู้นี้ต้องมีความสำคัญกับเพื่อนอารมณ์ร้ายของเขาไม่น้อยถึงกับทำให้เขากรี้ยวกร้าวดูไร้เหตุผลเช่นนี้
แต่เขาก็ไม่ใช่คนยอมแพ้อะไรง่ายๆเช่นกัน
ถึงแม้ว่าตอนนี้มาซายะดูจะแคร์เคนยะมากกว่าเขาก็ตาม
ทาเคชิกลับมาที่เด็กหนุ่มอีกครั้งพร้อมกับเครื่องมือปฐมพยาบาลแต่ภาพที่เขาเห็นก็คือเด็กหนุ่มยังคงนั่งทำหน้าเศร้าอีกเช่นเคย
ความจริงเขาอยากเข้าไปปลอบประโลมร่างเล็กให้อยู่ในวงแขนเสียด้วยซ้ำแต่ก็ได้แค่คิดเท่านั้นตอนนี้เขายังไม่มีอิทธิพลกับเด็กหนุ่มจนถึงขั้นนั้น
ทำหน้าเศร้าอีกแล้วนะครับทาเคชิแกล้งแหย่ให้มาซายะสบายใจขึ้น
เปล่านี่ครับ ผมแค่นั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยก็เท่านั้นเองร่างเล็กตอบใบหน้าเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มปนความเศร้า
งั้นก็ดีครับผมไม่อยากให้คุณทำหน้าเศร้าแบบนี้เลย
รู้มั้ยครับเวลาคุณยิ้มน่ะน่ารักจะตายไปทาเคชิชมอย่างจริงใจพลางเปลี่ยนผ้าพันแผลใหม่ให้ร่างเล็ก
อะไรกันครับผมเนี่ยนะน่ารัก
คุณหมอชมกันเกินไปแล้วล่ะครับมาซายะหน้าแดงกับคำพูดตรงๆของชายหนุ่ม
ไม่หรอกครับก็คุณน่ารักจริงๆนี่
ไม่งั้นจะทำให้เจ้าเคนยะมันเป็นถึงขนาดนี้เหรอทาเคชิพูดตรงๆเขาไม่อยากจะอ้อมค้อมอีกต่อไป
คุณหมอ..............คุณมาซายะตกใจดูเหมือนว่าชายหนุ่มผู้นี้จะรู้ความสัมพันธ์ของเขากับเคนยะซะแล้ว
เป็นใครก็ดูออกครับ
ผมรู้ว่าเจ้าเคนยะมันหึงคุณกับผมเมื่อก่อนมันไม่เคยเป็นแบบนี้ด้วยซ้ำ
แต่.........ผมกับเขาไม่........มาซายะพยายามปฏิเสธเสียงเข็งแต่ทาเคชิใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากเล็กเบาๆไม่ยอมให้เขาพูดต่อกุมมือร่างเล็กแน่น
อย่าพูดอะไรเลยครับ ในเมื่อเคนยะเป็นอย่างนี้ก็ดีเหมือนกัน
ผมจะได้ถือโอกาสนี้ให้คุณพิจารณาตัวผมแทนเจ้าเคนยะมันจะได้ไหมครับ
แต่ผม.................มาซายะไม่รู้จะพูดอย่างไร
ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะรู้สึกกับเขาอย่างนี้
เอาเถอะครับตอนนี้คุณไม่ตอบก็ไม่เป็นไร
แต่ขอบอกซะก่อนนะครับว่าผมไม่ยอมแพ้เจ้าเคนยะมันแน่ทาเคชิระบายยิ้มจ้องร่างเล็กที่กำลังทำหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด
ขอโทษนะครับมาซายะอ้ำอึ้งสายตาหลุบลงไม่อาจให้คำตอบอะไรกับชายหนุ่มได้ทั้งนั้นในตอนนี้
ไม่เป็นไรครับ
ผมรู้ว่าถือโอกาสพูดตอนนี้มันไม่เหมาะสมแต่ผมทนเห็นคุณเป็นอย่างนี้ไม่ได้
ผมจริงจังนะครับและจะทำให้คุณมีความสุขยิ่งกว่าเจ้าเคนยะมันแน่ทาเคชิพูดด้วยสายตาจริงจังจนมาซายะเริ่มทำตัวไม่ถูก
คุยอะไรกันอยู่เหรอครับเอนโดเดินเข้ามาร่วมวงสนทนาด้วย
และคิดว่าเขาคงมาถูกจังหวะพอดี เอนโดรู้ว่าทาเคชิพอใจมาซายะอยู่ไม่น้อยเช่นกัน
แต่เด็กหนุ่มผู้นี้ดูก็รู้ว่าเจ้านายของเขาแสนรักหนักหนา
แค่เรื่องเข้าใจผิดนิดหน่อยจะปล่อยให้ทาเคชิคว้าเอาไปง่ายๆคงไม่ดีแน่
อ๊ะ..........คุณเอนโดเชิญนั่งครับมาซายะดีใจที่เอนโดเข้ามาในช่วงที่เขากำลังลำบากใจอยู่พอดี
เราคุยกันเรื่องทั่วๆไปนั่นแหละครับทาเคชิหันมายิ้มตอบ
ดูก็รู้ว่าชายหนุ่มกำลังคิดอะไรอยู่
แผลคุณมาซายะเป็นอย่างไรบ้างครับคุณหมอเอนโดเอ่ยถามเปลี่ยนเรื่องเสียดื้อๆ
ดีขึ้นมากแล้วละครับ
อีกวันสองวันก็ออกไปซนได้เหมือนเดิมแล้วละครับทาเคชิยิ้มไปที่ร่างเล็กอย่างเอ็นดู
นั่นสิครับเอนโดหยักยิ้มมุมปากเห็นด้วยกับชายหนุ่ม
พวกคุณพูดอะไรกันครับ
ชอบมองผมเป็นเด็กๆอยู่เรื่อยเลยนะมาซายะหน้าแดงเมื่อถูกชายหนุ่มทั้งสองหยอกเล่น
ผมล้อเล่นหรอกครับ เห็นมั้ยคุณยิ้มออกแล้ว
ขอบคุณนะครับ.............พวกคุณทำให้ผมสบายใจขึ้นเยอะเลยมาซายะรู้สึกขอบคุณที่ชายหนุ่มทั้งสองพยามยามทำให้เขาหายเศร้า
//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
ทาเคชิขลุกอยู่ที่บ้านของเคนยะทั้งวันจนค่ำจึงขอตัวกลับโดยที่มาซายะเดินมาส่งที่รถ
ผมกลับก่อนนะครับคุณมาซายะ
ขับรถดีๆนะครับคุณหมอ
ขอบคุณครับ พรุ่งนี้ผมจะมาแต่เช้าคงไม่รบกวนคุณนะครับ
ไม่หรอกครับมาซายะยิ้มลาชายหนุ่ม
ไปนะครับทาเคชิยิ้มกริ่มก่อนขับรถออกไป
ไม่กี่นาทีเคนยะก็กลับเข้ามาพร้อมกับสาวสวยเฉี่ยวหุ่นดีระดับนางแบบชั้นแนวหน้าโดยที่มาซายะยังไม่ทันเดินเข้าไปในตัวบ้านด้วยซ้ำ
มาซายะหันกลับไปมองด้วยสายตาเจ็บปวดภาพชายหนุ่มเดินกอดสาวสวยคนนั้นกระซิบกระซาบคลอเคลียกันไม่ห่างผ่านหน้าเขาไปอย่างไม่สนใจใยดีกลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปหมดแล้วจู่ๆก็หยุดตรงหน้าเขา
เคนยะดึงสาวสวยคนนั้นเข้ามาจูบอย่างร้อนแรงโดยไม่สนสายตาของเขาและคนในบ้านแม้แต่น้อย
แหม.....อะไรกันคะคุณนี่เสียงหวานหูของหญิงสาวคนนั้นกระซิบข้างหูเมื่อเขาถอนจูบ
เคนยะหันมามองร่างเล็กด้วยสายตายิ้มเยาะแล้วหันกลับไปคลอเคลียลูบไล้สาวสวยคนนั้นใหม่เหมือนจงใจแกล้ง
มาซายะหัวใจแทบสลายน้ำตาไหลออกมาเสียดื้อๆทั้งๆที่เขาพยายามกลั้นแล้วกลั้นอีกรีบใช้แรงที่มีอยู่วิ่งหนีขึ้นไปชั้นบน
ในอกมันรู้สึกเจ็บร้าวไปหมดเขาไม่อยากเห็นชายหนุ่มทำร้ายจิตใจเขาไปมากกว่านี้อีกแล้ว
มาซายะเคนยะตะโกนเสียงดังผลักหญิงสาวคนนั้นกระเด็นออกไปทันทีแล้วรีบวิ่งตามเด็กหนุ่มไปติดๆ
เอ๊ะ.................อะไรกันเนี่ยบ้าที่สุด
เคนยะ............กลับมาก่อนหญิงสาวตะโกนไล่หลังชายหนุ่มกำลังจะวิ่งตามขึ้นไปแต่ถูกเอนโดรั้งไว้เสียก่อน
คุณขึ้นไปไม่ได้ถ้านายท่านไม่อนุญาต
อะไรกันเนี่ยปล่อยนะ
ฉันเป็นแฟนเขานะแกเป็นใครปล่อยฉันเดี๋ยวนี้หญิงสาวสบถอย่างเสียไม่ได้
ความอ่อนหวานนอบน้อมเมื่อครู่หายไปหมดสิ้นเมื่อเคนยะไม่อยู่จนเอนโดส่ายหน้าระอากับผู้หญิงที่คิดจะจับเจ้านายของเขาเต็มที
แกสองคนมานี่เอนโดพยักหน้าเรียกชายชุดดำสองคนที่ยืนอยู่หน้าประตู
เดี๋ยวไปส่งคุณผู้หญิงคนนี้ทีเอนโดเสียงเข้มสั่งลูกน้อง
อะไรกันพวกแกทำกับฉันอย่างนี้ไม่ได้นะ
คอยดูนะฉันจะฟ้องเคนยะให้ไล่พวกแกออกหญิงสาวตะโกนเมื่อถูกชายสองคนดึงตัวไว้
ไปได้แล้วชายหนุ่มตวาดเสียงเข้มกว่าเก่าสุดทนกับกริยาของหญิงสาวตรงหน้าเต็มที
ครับ
ไอ้บ้าปล่อยฉันนะเสียงกรี๊ดกร๊าดดังไล่หลังเมื่อหญิงสาวถูกชายสองคนจับแขนสองข้างของเธอหิ้วออกไป
//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
มาซายะ.........................มาซายะหยุดเดี๋ยวนี้นะ
ฉันบอกให้หยุดไม่ได้ยินหรือไงเคนยะตะโกนเสียงดังอารมณ์เริ่มเดือดพล่านทุกขณะเมื่อเด็กหนุ่มไม่มีทีท่าว่าจะเชื่อฟังแม้แต่น้อย
กลับวิ่งหนีเร็วขึ้นกว่าเก่า
ไม่ คุณอย่าตามมานะผมไม่อยากเห็นหน้าคุณมาซายะกะโกนตอบน้ำตานองหน้า
อ๋อ................ไม่อยากเห็นหน้าฉัน
แต่อยากเห็นหน้าเจ้าทาเคชิมันใช่มั้ยเคนยะสปีดตัวเร็วกว่าเก่าจนคว้าร่างเล็กไว้ได้ด้วยความโมโห
ปล่อยผมนะ
คนบ้าคนใจร้าย.......................มาซายะทุบแผ่นอกแข็งของชายหนุ่มอย่างแรงด้วยอารมณ์โกรธไม่น้อยไปกว่าชายหนุ่มเช่นกัน
ฉันจะใจร้ายกว่านี้อีกนะถ้าเธอยังยิ้มหวานให้มันไม่เลิกเคนยะเขย่าแขนร่างเล็กทั้งสองข้างบีบอย่างแรงจนมาซายะนิ่วหน้าเจ็บระบมไปหมดทั้งร่าง
คุณพูดบ้าอะไรของคุณ
ผมไม่เหมือนพวกผู้หญิงของคุณนะที่จะต้องมาคอยอ่อนหวานนอบน้อมให้แต่คุณคนเดียวน่ะมาซายะตะโกนใส่หน้าชายหนุ่มน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มพยายามสะบัดแขนออกจากมือที่แข็งเหมือนเหล็กของชายหนุ่ม
เธอเป็นของฉัน................เป็นเมียของฉันแล้วห้ามยุ่งกับคนอื่นจำเอาไว้ด้วยเคนยะตวาดเสียงดังด้วยอารมณ์พุ่งพล่านบีบร่างเล็กแรงขึ้นกว่าเก่า
เพี้ยะ...............หยาบคาย.............หยาบคายที่สุดผมไม่ได้เป็นของคุณทั้งนั้นหยุดพูดเดี๋ยวนี้นะมาซายะสุดแสนน้อยใจตอนนี้ชายหนุ่มทำร้ายจิตใจเขาจนไม่มีชิ้นดีอีกแล้ว
ทำไมเขาถึงต้องมารักคนใจร้ายเจ้าอารมณ์อย่างโอกามิ เคนยะคนนี้ด้วย
หากชายหนุ่มฆ่าเขาให้ตายเสียตั้งแต่ตอนแรกยังจะดีกว่าที่จะมาทรมานเขาให้เหมือนตายทั้งเป็นอยู่อย่างนี้
นี่กล้าตบหน้าฉันเพราะมันใช่มั้ยเคนยะลูบหน้าที่ดูเหมือนว่ามันจะชาเล็กน้อยกับฝ่ามือที่ฟาดมาอย่างแรงของร่างเล็ก
อย่างนี้นี่เอง...........เจอกับมันแค่ไม่กี่วันก็คิดจะเปลี่ยนใจไปหามันซะ แล้ว
ดี...........ฉันจะสอนให้เธอรู้ว่าการนอกใจฉันผลมันจะเป็นยังไงเสียงดุทุ้มต่ำลงจนน่ากลัวสายตาร้อนรุ่มไปด้วยอารมณ์โกรธของชายหนุ่มแทบจะแผดเผาให้ร่างเล็กมอดไหม้ไปเสียตรงหน้า
ปล่อยนะคนใจร้าย
ปล่อยเดี๋ยวนี้ผมเจ็บ......ร่างเล็กเสียงอ่อนลงในลำคอทำท่าจะหมดแรงล้มลงไปกองเอาเสียดื้อๆแต่ชายหนุ่มกลับฉุดกระชากเขาอย่างแรงให้ลุกขึ้นแล้วทำท่าจะลากทั้งกึ่งนั่งกึ่งยืน
มาซายะร้องประท้วงสุดเสียงน้ำตายังคงไหลเป็นทางเมื่อสะโพกของเขากระแทกกับขั้นบันไดอย่างแรงแต่เคนยะก็ยังไม่ยอมปล่อยกลับกระชากแขนเขาแรงขึ้นๆจนขึ้นมาถึงชั้นบนจนได้
โอ้ย....................ปล่อย.............ปล่อยผมนะผมเจ็บมาซายะขืนกายไม่ยอมเดินตามชายหนุ่มง่ายๆพยายามสะบัดแขนสุดแรงจนหลุดจากมือแข็งแกร่งนั้นจนได้แล้วรีบวิ่งหนีสุดกำลังจนหน้าเกือบคะมำตกลงจากบันได
มานี่........................ดื้อนักใช่ไหมเคนยะรีบวิ่งตามไปคว้าตัวไว้ได้ทันยิ่งจับร่างเล็กก็ยิ่งดิ้นทำให้เขาหมดความอดทนอุ้มร่างเล็กพาดบ่าเข้าไปในห้องท่ามกลางเสียงร้องประท้วงและเสียงทุบตีของกำปั้นที่ร่างเล็กฟาดใส่เขาไม่ยั้ง
ไอ้บ้า.................ปล่อยผมนะ.................คนป่าเถื่อน................ผมจะกลับบ้านมาซายะตะโกนจนรู้สึกว่าเสียงเขาจะแหบแห้งลงทุกที
เคนยะโยนร่างเล็กลงบนเตียงของเขาอย่างแรงแล้วตามมาทาบทับจนมาซายะรู้สึกหนักอึ้งไปหมดขยับตัวแทบไม่ได้เมื่อชายหนุ่มทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงมาที่ตัวเขา
ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะไม่ให้เธอไปไหนทั้งนั้น เธอต้องอยู่ที่นี่
อยู่กับฉันจนกว่าฉันจะเบื่อไม่อยากเห็นหน้าเธออีก
เมื่อนั้นฉันจะให้เธอได้กลับบ้านสมใจเธอแน่เคนยะตวาดด้วยอารมณ์โมโหความจริงเขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดแรงอย่างนี้แต่ร่างบางตรงหน้าชอบพูดจายั่วโทสะเขาอยู่เรื่อยทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะต่อว่าออกไปแรงๆ
ในที่สุด..........ในที่สุดคุณก็พูดออกมาจนได้ ฮึก............... คนโกหก
นี่ใช่ไหมการแก้แค้นของคุณมาซายะน้ำตาไหลพรั่งพรูไม่ขาดสายเขาเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าสิ่งที่ชายหนุ่มพร่ำบอกกับเขาเมื่อเช้านี้มันคือการโกหกหลอกลวงทั้งเพ
และตอนนี้คงสมใจเขาแล้วที่ทำให้ลูกศัตรูอย่างเขาเจ็บช้ำทั้งใจทั้งกายอย่างแสนสาหัสเช่นนี้
ใช่............... ฮะๆสะใจชะมัดรู้ไหมฉันรอเวลานี้มานานแค่ไหน
คราวนี้ฉันจะได้หัวเราะดังๆใส่หน้าไอ้ฮานาบุชิมันเสียที
อยากรู้นักถ้ามันรู้มันจะทำหน้ายังไงเคนยะยิ้มเย้ยหยันทั้ง
ริมฝีปากและนัยตาแต่ภายในใจมันกลับเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเห็นสีหน้าของร่างเล็ก
คนบ้า บ้าที่สุด..............ผมเกลียดคุณฆ่าผมให้ตายไปเลยสิ
จะได้สาแก่ใจคุณจริงๆเสียทีมาซายะสุดกลั้นไม่อยากรับรู้อะไรอีกต่อไปแล้ว
เหมือนหัวใจมันชาด้านไปหมดทั้งๆที่เขาหลงเชื่อใจแต่ไม่คิดเลยว่าชายหนุ่มจะวางแผนทำร้ายเขาด้วยวิธีนี้
ยังหรอก...............ฉันมีวิธีที่ดีกว่านั้นเคนยะหยักยิ้มมุมปากก่อนระดมจูบไปที่ซอกคอหอมกรุ่นของร่างเล็กไม่หยุด
อย่า..............ปล่อยนะออกไปให้พ้นผมเกลียดคุณ.............เกลียดมาซายะพยายามดันอกชายหนุ่มให้ออกไปจากกายเขาด้วยหัวใจที่ร้าวรานเต็มที
อย่าโกหกไปเลย
ฉันรู้ว่าเธอรักฉันมากขนาดไหนเคนยะยังคงรุกรานร่างตรงหน้าไม่หยุดหย่อนเหมือนได้ใจ
ใครบอกว่าผมรักคนใจร้ายอย่างคุณอย่าสำคัญตัวผิดไปนักเลย
คนที่ผมจะรักจะต้องเป็นคนที่สุภาพนิสัยดีอย่างคุณทาเคชิต่างหากไม่ใช่คุณมาซายะตอบโต้ทั้งน้ำตานึกสะใจอยู่ไม่น้อยเช่นกันที่ทำให้ชายหนุ่มชะงักลงได้
มาซายะ...............เคนยะเค้นเสียงดุกัดกรามจนเป็นสันนูนด้วยความโกรธคิดไม่ถึงว่าร่างเล็กตรงหน้าจะกล้าพูดกับเขาอย่างนี้
เสียงเยาะเรียกชื่อชายอื่นของร่างเล็กสะท้อนอยู่ในหูของเขาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
ทำให้เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปกระชากเสื้อตัวเล็กของร่างตรงหน้าออกจนฉีกขาดหลุดติดมือมาเป็นชิ้นๆเผยให้เห็นผิวเนื้อเนียนสีขาวอมชมพูอวดสายตาคมชัดเจน
อ๊ะ.................คุณเคนยะจะบ้าหรือไงหยุดนะเสียงเล็กร้องประท้วงเมื่อชายหนุ่มใช้กำลังดึงเสื้อของเขาจนหลุดออกจากร่างไปจนหมดแล้วเขวี้ยงลงไปกองที่พื้นอย่างไม่ใยดี
อยากยั่วโมโหฉันนักใช่ไหม.........ก็ได้เคนยะอารมณ์เดือดพล่านโมโหร่างตรงหน้าสุดฤทธิ์กระชากกางเกงตัวหลวมของร่างเล็กรวดเดียวจนหลุดออกมาทางปลายเท้าพร้อมกับกางเกงในตัวจิ๋ว
มาซายะสั่นสะท้านไปด้วยความกลัวเมื่อชายหนุ่มตรงหน้ากระทำการเหมือนบ้าคลั่งรีบพลิกตัวหนีแต่ถูกเคนยะกดทับตัวไว้ด้วยร่างทั้งร่างพร้อมริมฝีปากร้อนบดบี้ไปที่เรียวปากนุ่มเนียนสีเรื่อของเขาอย่างร้อนแรง
ไรเคลาสากถูไถเสียดสีกับผิวแก้มเนียนละเอียดจนแสบร้อนไปหมด
อื้อ...................ปะ........ปล่อยเสียงเล็กเล็ดลอดออกมาเล็กน้อยเมื่อชายหนุ่มสอดลิ้นเข้าไปพันกับลิ้นของร่างเล็กอย่างช่ำชอง
ปลายลิ้นของเคนยะยังคงวนเวียนควานลึกไปทั่วริมฝีปากบางเนิ่นนานโดยไม่มีทีท่าว่าจะถอนออกง่ายๆสองมือของเขาเลื่อนต่ำลงมาไล้วนอยู่ที่แก้มก้นเนียนนุ่มขาวผ่องแล้วบีบขยำไปมาอย่างแรง
มาซายะร้องประท้วงแต่เสียงก็ยังคงดังอยู่ในลำคอ
เคนยะรั้งสะโพกบางขึ้นให้ร่างบางรับรู้ถึงความแข็งขันเบื้องล่างที่มันร้อนรุ่มยากที่จะมีอะไรมาดับลงได้ของเขาจนมาซายะหน้าแดงขยับตัวถอยหนีแต่ก็ยังไม่เป็นผล
เคนยะกลับสอดนิ้วสองนิ้วเข้ามาในช่องทางแสนแคบของร่างเล็กจนสุดปลายนิ้วแล้วเริ่มขยับเข้าออกอย่างย่ามใจ
มาซายะน้ำตาไหลพรากลงสองข้างแก้มทั้งอึดอัดทั้งเจ็บจะทุบจะตียังไงชายหนุ่มก็ยังไม่ปล่อยเขาให้เป็นอิสระเสียที
ทั้งน้อยใจทั้งเสียใจที่ชายหนุ่มไม่แคร์ความรู้สึกเขาเลยแม้แต่น้อย
ไม่ช้าเคนยะก็ปล่อยเรียวปากเล็กให้เป็นอิสระแต่ริมฝีปากร้อนยังคงไล้เลียประกบจูบอยู่บนสองแก้มนุ่มทั้งสองข้างไม่หยุดหย่อนอารมณ์โกรธยังคงโหมกระหน่ำรุมเร้าอยู่ในอก
คุณเคนยะ...................ยะ....อย่า........อ๊ามาซายะร้องลั่นเมื่อชายหนุ่มถอนนิ้วออกจากช่องทางแสนแคบของเขาอย่างแรงแล้วเปลี่ยนมากอบกุมส่วนกลางลำตัวของเขาแทน
เคนยะขยับมือขึ้นลงอย่างเร็วและแรงตามอารมณ์แห่งความปรารถนาที่พุ่งพล่านอยู่ในกาย
ยิ่งได้สัมผัสลูบไล้ผิวเนื้อนวลเนียนเปล่งปลั่งจากร่างตรงหน้าด้วยแล้วก็ยิ่งทำให้อารมณ์ของเขากระเจิดกระเจิงขึ้นไปทุกขณะ
มาซายะสะท้านไหวกับอารมณ์แปลกๆที่ดูเหมือนว่ามันจะแล่นเข้ามาภายในตัวเขาทุกวินาทีจากการกระทำของชายหนุ่ม
ยิ่งอุ้งมือผ่าวร้อนเบื้องร่างที่กำลังรุมเร้าถือสิทธิ์อยู่ทุกขณะด้วยแล้วยิ่งทำให้แรงที่คิดจะต่อต้านมลายหายไปหมด
มาซายะ..................เคนยะครางเครือในลำคอริมฝีปากยังคงซุกไซร้อยู่ที่ซอกคอเรียวระหงส์หอมกรุ่นไม่ห่างแล้วถือโอกาสงับใบหูเล็กเบาๆเพื่อเป็นการกระตุ้นอารมณ์ให้ร่างตรงหน้า
จากนั้นก็ไม่ลืมที่จะฝากฝังรอยจูบที่ลำคอขาวเนียนจนปรากฎรอยแดงเป็นจ้ำๆแล้วเลื่อนขึ้นมาบดเบียดริมฝีปากเรียวเล็กแดงกล่ำอีกครั้งจนพอใจ
มาซายะเริ่มรู้สึกว่ามีสายน้ำอุ่นๆกำลังเคลื่อนตัวเร่งทะทานออกสู่ภายนอกเต็มทีเมื่อชายหนุ่มเคลื่อนมืออย่างเร็วและเร็วขึ้นเรื่อยๆ
อ๊ะ..............อ๊ะ.......เคนยะซังปล่อย.............ผะ........ผมไม่ไหวแล้ว
ร่างเล็กกระตุกเกร็งลำตัวแทบไม่ติดพื้นปล่อยสายน้ำอุ่นใสออกมาเปรอะเปื้อนเต็มมือของชายหนุ่มสายแล้วสายเล่าจนหมดเรี่ยวแรงด้วยลมหายใจหอบถี่เต็มที
เคนยะเลื่อนมือขึ้นมาลูบไล้แผ่นหลังเนียนนุ่มไปมาส่วนมืออีกข้างเปลี่ยนมาครอบครองคลึงเคล้นยอดอกสีชมพูเย้ายวนเปลี่ยนสลับไปมาทั้งสองข้างก่อนเลื่อนริมฝีปากร้อนลงมาครอบครองในที่สุด
เคนยะไล้ปลายลิ้นสากของเขาวนเวียนดูดดุนยอดอกเม็ดเล็กสีชมพูอย่างหลงไหลมาซายะหน้าแดงก่ำพยายามดันหน้าชายหนุ่มออกแต่ชายหนุ่มกลับดึงมือของเขาลงมากอบกุมส่วนแข็งขันเบื้องล่างแทน
มาซายะสะดุ้งโหยงทั้งกลัวทั้งอายขยับจะชักมือกลับแต่ถูกชายหนุ่มกดไว้แน่นบังคับให้เขาขยับเคลื่อนไหวเบาๆโดยมีเสียงชายหนุ่มครางเครืออยู่ในลำคอ
อือ...........มะ...มาซายะเคนยะกระซิบข้างหูพร้อมลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอร่างเล็กเหมือนทรมาน
เคนยะพยายามสะกัดกั้นอารมณ์เต็มที่เมื่อมือน้อยๆของมาซายะขยับเคลื่อนไปมาอยู่ที่ส่วนอ่อนไหวกลางลำตัวของเขา
เคนยะดึงมือร่างเล็กขึ้นมาประสานไว้กับเตียงนุ่มแล้วเลื่อนเรียวลิ้นอุ่นชื้นลงไปครอบครองส่วนกลางลำตัวของร่างเล็กแทนโดยที่มาซายะไม่อาจขัดขืนไม่ช้าเขาก็แยกปลายขาสองข้างของร่างตรงหน้าให้ออกจากกันพร้อมกับดึงสะโพกเล็กให้ตั้งชันกับลำตัวของเขาอย่างไม่รีรอรีบส่งปลายลิ้นนุ่มไล้เลียช่องทางฉ่ำชื้นทันทีมาซายะเสียวกระสันแทบทนไม่ได้กัดริมฝีกแน่นไม่ยอมให้เสียงแปลกๆของเขาออกมาภายนอกยกมือปิดหน้าไม่อยากเห็นการกระทำน่าอายของชายหนุ่ม
เคนยะทนไม่ไหวอีกต่อไปจับส่วนแข็งขันตรงหน้ากดแทรกดำดิ่งเข้าไปในช่องทางแสนแคบของร่างเล็กทันที
มาซายะร้องสุดเสียงด้วยความเจ็บปวดทั้งผลักทั้งดันแต่ชายหนุ่มกดสะโพกเขาไว้แน่นพร้อมกับขยับส่งผ่านเข้ามาเรื่อยๆ
โอ้ย.......................อย่า.................ผมเจ็บปะ...........ปล่อยผมมาซายะน้ำตาไหลพรากคร่ำครวญสุดเสียงทั้งเจ็บทั้งอึดอัดในเวลาเดียวกันทั้งๆที่ความเจ็บปวดเมื่อเช้ายังไม่ทันจางหายแต่ชายหนุ่มก็ยังเอาแต่ใจไม่สนใจความรู้สึกเขาเลยแม้แต่น้อย
มาซายะ................อย่าเกร็ง............อือเคนยะครางเครือในลำคอกัดกรามแน่นอารมณ์แห่งความปรารถนาพุ่งพล่านไปหมดทั้งกายแทบคลั่งแต่สีหน้าของร่างเล็กก็ยังทำให้เขากังวลไม่น้อย
ไม่เป็นไรนะคนดี.................ฉันรักเธอเคนยะเลื่อนริมฝีปากลงมาบดเบียดคลายความเจ็บให้ร่างตรงหน้า
ฮือ...................ฮึก...คนใจร้าย.....................มาซายะครางอู้อี้ในลำคอแทบไม่ได้ยินน้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความทรมาน
มาซายะชั้นขอโทษ...............ชายหนุ่มจูบซับหยาดน้ำตาให้ร่างเบื้องหน้าอย่างแสนรักและหวงแหนเป็นที่สุด
อ๊า.....................................เสียงใสตะโกนลั่นห้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อชายหนุ่มถือโอกาสกดแทรกความแข็งขันเข้าไปจนสุด
เคนยะผวากอดร่างเล็กตรงหน้าเข้ามาในวงแขนท่ามกลางเสียงสะอื้นไห้
เขากอดกระชับร่างเล็กแน่นขึ้นจนแทบจะหลอมละลายเป็นร่างเดียวกันสองมือกอบกุมพวงแก้มเนียนปลั่งนิ่มนวลลูบไล้ไปมาแล้วดึงใบหน้าเล็กเข้ามาประกบจูบอย่างยากที่จะห้ามใจได้เมื่อความรุ่มร้อนเบื้องล่างบีบรัดจนเขาทรมานแทบคลั่ง
ริมฝีปากบางถูกบดเบียดซ้ำแล้วซ้ำอีกจนแดงช้ำไปหมดด้วยแรงอารมณ์ของชายหนุ่มที่ไม่อาจมอดดับได้ง่ายๆ
เคนยะเริ่มบังคับสะโพกเล็กให้ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวช้าๆพร้อมกับแรงตอบรับที่เขาเร่งสวนขึ้นมาอย่างเร่าร้อนเสียงเล็กยังครางไม่หยุดโอบรอบลำคอชายหนุ่มแน่นอย่างควบคุมไม่ได้ตามแรงอารมณ์ที่ชายหนุ่มส่งให้เบื้องล่าง
สะโพกเล็กถูกแยกกว้างขึ้นเมื่อชายหนุ่มเคลื่อนไหวแรงและเร็วขึ้นอย่างยากจะหยุดยั้งได้แล้ว
อา..............มะ...........มาซายะ...........น่ารักเหลือเกินเคนยะเลื่อนริมฝีปากลงมาครอบครองยอดอกเล็กโดยที่การขยับกายเบื้องล่างไม่ได้ช้าลงแม้แต่น้อย
มาซายะสุดจะทนครางเครือประสานกับเสียงของชายหหนุ่มที่ดังเป็นระยะๆดังทั่วห้องแล้วปล่อย
สายน้ำอุ่นทะยานออกมาอีกครั้งพร้อมกับเสียงหอบถี่ๆอย่างหมดแรง
แล้วจู่ชายหนุ่มก็ถอนออกจับเขาพลิกให้หน้าคว่ำลงกับที่นอนพลางยกสะโพกเล็กขึ้นแล้วกดแทกเข้าไปใหม่รวดเดียวจนสุด
อีกนะ..................มาซายะเด็กดีของฉัน.....................อือเคนยะกระซิบข้างหูก่อนเร่งขยับเร็วขึ้นกว่าเก่าจนร่างเล็กร้องแทบไม่เป็นภาษาขย้ำผ้าปูที่นอนแน่นจนยับย่นน้ำตาไหลเป็นทาง
อีกไม่กี่นาทีต่อมาชายหนุ่มก็กระตุกเกร็งตัวปล่อยสายน้ำอุ่นร้อนทะยานเข้าไปในร่างเล็กอย่างแรงจนหมด
พร้อมเสียงหอบและครางอย่างสุขสมแล้วค่อยๆถอนออกช้าๆทิ้งตัวลงมากอดกระชับร่างเล็กเข้ามาไว้ในวงแขนแน่นฝ่ามือยังคงลูบไล้รุกรานร่างเล็กไม่หยุดตอนนี้เขามีความสุขที่สุด
มาซายะฉันรักเธอ.......................อือเคนยะกระซิบริมหูรู้สึกอบอุ่นไปทั้งหัวใจ
เสียงร่างเล็กสะอื้นไห้อยู่ไม่กี่ทีก็เงียบไปแล้วลมหายใจก็เริ่มกลับมาสม่ำเสมออีกครั้ง
เคนยะพลิกร่างเล็กให้หันมาสู่อ้อมอกของเขาอย่างหวงแหนจูบไล้ที่หน้าผากมนสองสามทีพร้อมเกลี่ยเส้นผมนุ่มให้เข้าที่
หลับซะแล้วเจ้าเด็กดื้อ...........เคนยะหยักยิ้มมุมปากอย่างมีความสุขใช้ปลายนิ้วเช็ดคราบน้ำตาให้ใบหน้านวลแล้วเลื่อนลงมาไล้วนที่ริมฝีปากเนียนนุ่มที่ตอนนี้มันแดงก่ำจนน่าสงสาร
มาซายะฉันรักเธอ เธอต้องเป็นของฉัน
ฉันไม่ปล่อยให้เธอตกเป็นของใครทั้งนั้นเคนยะกระซิบริมหูแผ่วเบากับร่างเล็กที่หลับใหลอยู่ในแผ่นอกกว้างของเขาแล้วเผลอหลับไปในที่สุดด้วยความเพลียเช่นกัน
+++++++++++++++++
รักในรอยแค้น
by ling_noi
11 ......
ยามเช้าของวันใหม่ร่างเล็กค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆรู้สึกปวดเมื่อยไปหมดทั้งร่างสายตากวาดกว้างอย่างกลัวๆหาร่างสูงเมื่อภาพเหตุการณ์เมื่อคืนค่อยๆปรากฎออกมาเป็นฉากๆในสมอง
แต่เมื่อไม่เห็นแม้แต่เงาของชายหนุ่มทำให้เขารู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก
มาซายะค่อยๆชันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบากพลางสำรวจร่างกายที่เต็มไปด้วยแผลฟกช้ำและรอยแดงทั่วร่างกายที่เกิดจากการกระทำอย่างป่าเถื่อนของชายหนุ่มจนมาซายะนึกตัดพ้ออยู่ในใจน้ำตาเริ่มจะปริ่มๆที่ดวงตากลมโตของเขาทีละนิดๆ
ร่างเล็กลุกขึ้นจากที่นอนทันทีรีบขับไล่ความคิดฟุ้งซ่านต่างๆออกไปจากสมองด้วยความโกรธขึ้งในตัวชายหนุ่มสุดฤทธิ์แต่ทันใดนั้นเขากลับหน้าคะมำลงกับพื้นอย่างแรงเมื่อขาข้างซ้ายของเขาถูกล็อกกุญแจไว้กับเตียงในรัศมีเดินได้ไม่ถึงสองเมตร
อะไรกันเนี่ย.............ปล่อยนะใครมาทำอะไรบ้าๆอย่างนี้มาซายะตะโกนลั่นห้องด้วยความตกใจ
ใครก็ได้ช่วยด้วย..................ปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้นะร่างเล็กกระชากขาอย่างแรงหลายครั้งเผื่อว่าขาของเขาจะหลุดออกมาได้แต่ก็ไม่เป็นผลเจ้าโซ่ตรวนอันใหญ่กับถูไถบาดลึกที่เรียวขาเล็กของเขาจนเลือดไหลเป็นทางหยดลงพื้นไปทั่วบริเวณ
เสียงร่างเล็กโวยวายดังลงมาถึงชั้นล่างทำให้ชิโอริรีบวิ่งขึ้นมาด้วยความตกใจพร้อมกับอาหารเช้าตามที่เจ้านายของเขาสั่งไว้ก่อนออกจากบ้านเมื่อรุ่งสางด้วยธุระรีบร้อน
ตื่นแล้วหรือคะคุณมาซายะ
ว้ายตายแล้ว...................ทำไมเลือดไหลมากมายอย่างนี้หญิงชราถามด้วยสีหน้าเป็นห่วงปนตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นเลือดที่ข้อเท้าของเด็กหนุ่ม
คุณชิโอริครับช่วยผมด้วย.........................ไขกุญแจให้ผมทีมาซายะน้ำตาไหลพรากรีบถลันเข้าไปหาพลางขอร้องอย่างน่าสงสารสร้างความลำบากใจให้เธอไม่น้อย
ชิโอริรักและห่วงเด็กหนุ่มเหมือนลูกเหมือนหลานก็ไม่ปานยิ่งเห็นร่างเล็กในสภาพเช่นนี้ยิ่งทำให้เขาทรมานใจอย่างมากหากเธอช่วยได้ก็อยากช่วยเหลือเกินแต่ก็รู้ถึงนิสัยของเจ้านายเป็นอย่างดี
ขอโทษนะคะดิฉันคงทำอย่างนั้นไม่ได้หญิงสาวเบี่ยงหน้าหนีไม่กล้าสบตาร่างเล็กทั้งที่ในใจแสนจะสงสารจนน้ำตาแทบร่วงตามร่างตรงหน้า
ทำไมล่ะครับมาซายะเขย่าร่างตรงหน้าทั้งน้ำตาด้วยลำเสียงแหบแห้งจนเธอทนไม่ไหวน้ำตาไหลออกมาจนได้
โธ่............................คุณมาซายะของดิฉันหญิงชราโอบร่างเล็กเข้ามาในวงแขนแน่นน้ำตาไหลเป็นทางรดแผ่นหลังเนียนที่ปรากฎรอยแดงทั่วทั้งร่างอย่างเวทนา
เพราะคุณเคนยะใช่มั้ยมาซายะผลักชิโอริออกด้วยหัวใจร้าวรานเต็มทีคงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากโอกามิ
เคนยะ ที่กล้าทำกับเขาถึงขนาดนี้
ค่ะ....................ชิโอริจำใจตอบพลางปาดน้ำตาที่ไหลรินรดแก้มใสให้ร่างเล็ก
ไอ้คนบ้า.................... คนใจร้าย.....................
ป่าเถื่อนที่สุดมาซายะตะโกนด่าชายหนุ่มน้ำตานองหน้าพลางขอร้องให้หญิงชราไขกุญแจให้อีกครั้งด้วยเส้นเสียงสั่นๆที่ออกมาจากลำคอปนสะอื้น
ขอร้องเถอะครับคุณชิโอริ...................มาซายะอ้อนวอนพร้อมกับกระชากขาอย่างแรงหวังให้หลุดจากโซ่ตรวนจนเลือดไหลออกมาอีก
คุณมาซายะอย่าทำอย่างนี้เลยค่ะ ดิฉันขอร้องหยุดเถอะค่ะ
คุณจะเจ็บเอาเสียเปล่าๆนะคะชิโอริร้องห้ามพร้อมกับพยายามหยุดเรียวขาเล็กให้เลิกดิ้นรน
รู้มั้ยคะดิฉันอยากช่วยคุณใจจะขาด แต่................
แต่อะไรล่ะครับ
นะครับช่วยผมด้วยผมจะไปจากที่นี่ผมคิดถึงบ้านมาซายะขอร้องแทบเหมือนคนไร้สติเต็มทีเขาไม่อยากจะอยู่ในบ้านหลังนี้อีกแล้วแม้แต่วินาทีเดียว
ดิฉันไม่มีกุญแจหรอกค่ะ
ไม่มีกุญแจ หาอะไรมาฟันมันให้ขาดไปก็ได้นี่ครับมาซายะพยายามหาวิธีใหม่
คุณมาซายะ..................อย่าทำให้ดิฉันลำบากใจเลยนะคะ
คุณก็รู้ว่าดิฉันขัดคำสั่งนายท่านไม่ได้หญิงชราหน้าเศร้าไม่อาจทำตามที่เด็กหนุ่มร้องขอได้
สงสารก็สงสารแต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งผู้เป็นเจ้านาย
ผมเข้าใจแล้ว...............จริงสินะถ้าคุณช่วยผมคุณคงเดือดร้อนไปด้วย
ออกไปเถอะครับผมอยากอยู่คนเดียวมาซายะสิ้นหวังเต็มทีปล่อยมือจากหญิงชราสายตาเหม่อลอยไปอีกทาง
คุณมาซายะคะทานอาหารเช้าเถอะค่ะหญิงชราเสียงสั่นน้ำตาแทบร่วงแต่เด็กหนุ่มก็ไม่หันมาแม้แต่น้อย
ผมไม่หิว...........เอาออกไปเถอะครับมาซายะพึมพำในลำคอนั่งกอดเข่าอยู่ปลายเตียงน้ำตาไหลเป็นทาง
ทานสักนิดเถอะนะคะเดี๋ยวจะพลอยเป็นลมไปซะก่อนชิโอริพยายามเรียกอีกครั้ง
ไม่.................ผมขอร้องออกไปเถอะครับ
แล้วเอาอาหารพวกนี้ออกไปด้วยผมไม่กินอะไรทั้งนั้น
ทานสักนิดก็ยังดีนะคะ.................
ผมบอกให้ออกไปไง.....................มาซายะพูดแทบเป็นตวาดใส่คนตรงหน้าตอนนี้เขาไม่อยากเห็นหน้าใครทั้งนั้น
ค่ะๆ........................ขอโทษค่ะชิโอริสะดุ้งรีบยกถาดอาหารออกไปทันทีเข้าใจว่าตอนนี้เด็กหนุ่มคงเจ็บปวดทรมานใจอย่างแสนสาหัสจากการกระทำของผู้เป็นเจ้านาย
มาซายะยังคงนั่งอยู่ท่าเดิมไม่ไหวติงน้ำตาไหลเป็นทางนึกเวทนาตัวเองจริงๆที่ต้องมาตกอยู่ในสภาพ
เช่นนี้
โอกามิ
เคนยะ............คนใจร้ายฉันเกลียดนาย...............เกลียดๆๆๆๆๆๆมาซายะพูดย้ำกับตัวเองซ้ำๆซากๆหลายครั้ง
ไม่ให้เผลอใจรักชายหนุ่มไปมากกว่านี้แต่ทุกครั้งที่เขาพูดว่าเกลียดภายในอกมันกลับเจ็บร้าวไปหมดจนเขาไม่รู้จะทำอย่างไรดี
ยิ่งเห็นสิ่งที่ชายหนุ่มทำกับเขาแล้วยิ่งทำให้เขาเจ็บปวดเข้าไปทุกทีอยากจะหนีไปให้พ้นๆเสียเดี๋ยวนั้น
แต่หากลับทำดั่งที่ใจต้องการไม่เพราะเจ้าโซ่บ้าๆนี่มันล่ามขาเขาอยู่จนแทบกระดิกไปไหนไม่ได้
เลย มาซายะทั้งดึงทั้งกระชากแต่มันก็ไม่หลุดไม่ขาดออกมาง่ายๆเสียที
ทันใดนั้นมาซายะก็ได้ยินเสียงบีบแตรที่หน้าคฤหาสน์รีบวิ่งไปที่หน้าต่างทันทีสิ่งที่เห็นทำให้เขาแทบยิ้มออกทาเคชินั่นเอง
ปี้นๆ.......................ปี้นๆเสียงทาเคชิบีบแตรหลายครั้งแต่ชายชุดดำสองคนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูก็ยังไม่ยอมเปิดให้เขาเข้าไปทำเหมือนไม่ได้ยินเสียอย่างนั้น
จนชายหนุ่มเริ่มโมโหเดินออกมาจากรถ
ทำไมไม่เปิดประตูชายหนุ่มตวาดเสียงดังด้วยความหงุดหงิด
นายท่านสั่งห้ามคุณเข้าไปข้างใน
ห้ามเปิดประตูจนกว่าจะได้รับอนุญาตจากนายท่านครับชายชุดดำเสียงเข้มตอบชายหนุ่ม
จะบ้าไปแล้วหรือไง เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะฉันไม่ได้มาหาเจ้านายแกเสียหน่อยหลีกไป
ยังไงก็ไม่ได้............เชิญคุณกลับไปก่อนเถอะครับชายสองคนนั้นรีบเข้ามากันเมื่อทาเคชิทำท่าจะเข้ามาข้างในให้ได้
ไม่.............เปิดประตูเดี๋ยวนี้ทาเคชิเสียงเข้มกว่าเก่าชกชายชุดดำคนหนึ่งล้มไปกองตรงหน้าจนชายอีกคนรีบคว้าปืนจากข้างหลังจ่อไปที่ศีรษะชายหนุ่มทันที
เฮ้ย.................นี่แกจะทำอะไรทาเคชิตกใจไม่คิดว่าจะเล่นกันหนักถึงขนาดนี้
ผมทำตามหน้าที่.............คุณกลับไปซะเถอะ ผมไม่อยากทำร้ายคุณ
ก็ได้ๆ............ทาเคชิถอยออกไปสองสามก้าวเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของคนตรงหน้า
ฉันจะโทรถามเจ้านายแกว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ทาเคชิหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าออกมากดเบอร์เพื่อนสนิทอย่างขัดใจ
ตรื้ดๆ................เสียงโทรศัพท์ดังหลายครั้งแต่ไม่ปรากฏผู้รับสายแม้แต่น้อย
ทาเคชิพยายามกดใหม่แต่ก็เป็นเหมือนเดิมอีกเช่นเคย
ชิ..............ไม่ยอมรับสายฉันเหรอเสียงชายหนุ่มปิดโทรศัพท์ลงด้วยอารมณ์เสียหงุดหงิดเต็มที่เริ่มเป็นห่วงเด็กหนุ่มขึ้นมาทันทีไม่รู้ว่าเคนยะทำอะไรรุนแรงกับเขาหรือเปล่า
วันนี้ฉันจะกลับไปก่อน
แต่บอกเจ้านายแกด้วยนะว่าแค่นี้ไม่ทำให้ฉันยอมแพ้ง่ายๆหรอกชายหนุ่มก้าวยาวๆไปขึ้นๆรถสายตาสอดส่ายหาร่างเล็กก่อนจำใจขับรถกลับไปด้วยอารมณ์ร้อนรุ่มเต็มอก
คุณหมอ...................ช่วยผมด้วยร่างเล็กตะโกนสุดเสียงตามรถชายหนุ่มน้ำตาไหลเป็นทาง
นี่เขาหมดหนทางแล้วหรือนี่
แม้แต่คนที่เขาคิดว่าจะเป็นความหวังสุดท้ายแต่ก็กลับไม่เป็นไปอย่างที่คิดเสียแล้ว
มาซายะปัดข้าวของกระจัดกระจายตกแตกระบายความคับอกคับใจจนเกลื่อนกลาดเต็มไปหมดยิ่งเห็นสิ่งที่เป็นของชายหนุ่มยิ่งทำให้เขาโมโหรู้สึกขัดหูขัดตาไปเสียทุกอย่าง
ร่างเล็กอาละวาดจนเหนื่อย แล้วทรุดลงไปกับที่นอนหยาดน้ำใสหยดลงหมอนไม่ขาดสาย
ทำไม.................ทำไมต้องทำกับผมอย่างนี้ด้วยมาซายะร้องไห้อยู่นานและนานพอจนรู้สึกว่ามันไม่มีอะไรจะไหลออกมาจากดวงตาคู่นี้อีกแล้ว
ริมฝีปากบางคร่ำครวญตัดพ้อชายหนุ่มไม่หยุดด้วยหัวใจร้าวรานสุดแสนแล้วเผลอหลับไปอีกครั้งในที่สุด
/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
มาซายะมารู้สึกตัวอีกทีเมื่อรู้สึกว่ามีมือใหญ่ลูบไล้เส้นผมเขาไปมาเบาๆอย่างอ่อนโยนเหมือนกับกำลังปลอบประโลม
ดวงตากลมโตเบิกกว้างอีกครั้งเมื่อปรากฏว่าชายตรงหน้าเป็นใคร
ตื่นแล้วเหรอ
เป็นไงบ้างเสียงเคนยะกระซิบแผ่วเบามองร่างเล็กที่กำลังเสมองไปทางอื่นไม่ตอบคำถามเขาสักคำดวงตากลมโตเริ่มรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส
มาซายะ.................หันมาคุยกับฉันก่อนสิ
ฉันรู้ว่าเธอโกรธฉัน...............แต่ฉันอยากอธิบายนะเคนยะง้องอนร่างตรงหน้าในใจเจ็บปวดไม่น้อยเมื่อเห็นสภาพร่างเล็ก
มาซายะ........................เสียงชายหนุ่มพูดพร้อมกับเชยคางมนให้หันมาสบตา
เพี้ยะ....................มาซายะปัดมือชายหนุ่มออกพร้อมกับฝ่ามือเล็กตบไปที่หน้าชายหนุ่มจนหันไปอีกทางอย่างแรง
ดวงตาแข็งกร้าวพร้อมหยาดน้ำตาไหลลงมาเป็นสายจ้องใบหน้าคมนิ่ง
เคนยะหันมาช้าๆจ้องตาร่างเล็กตอบอย่างไม่ถือสา
โดนแค่นี้คงยังไม่เพียงพอด้วยซ้ำกับการที่เขาทำกับร่างตรงหน้าถึงเพียงนี้
จะตบอีกก็ได้นะ..............ตบจนกว่าเธอจะพอใจยอมพูดกับฉัน
เพี้ยะ......................เสียงฝ่ามือฟาดลงมาอีกครั้งจนชายหนุ่มหน้าชาพลางจ้องร่างเล็กอย่างเก่า
ตอนนี้เขาเห็นร่างเล็กใบหน้าแดงก่ำริมฝีปากสั่นระริกด้วยความโกรธขึ้งน้ำตายังคงไหลอาบแก้มใส
เคนยะกุมมือเล็กไว้ตรงหน้าแล้วหอมหนักๆอย่างแสนรักเด็กหนุ่มพยายามดึงมือออกแต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยยังคงจูบประทับไปมาไม่หยุดเหมือนกลัวร่างเล็กจะหนีหายไปต่อหน้าต่อตาเขา
ปล่อยนะ.........อย่ามาถูกตัวผม
คนอย่างคุณมันเลว...........ออกไปให้พ้นผมขยะแขยง..........มาซายะตะโกนเสียงสั่นมองใบหน้าชายหนุ่มที่ปรากฎรอยแดงเป็นปื้นทั้งสองข้างด้วยหัวใจที่ปวดร้าวเต็มที
เธอจะด่า จะว่า
จะตบจะตีฉันยังไงก็ได้ฉันยอมทุกอย่างแต่ฉันไม่ปล่อยเธอไปไหนทั้งนั้นมาซายะ..................ชายหนุ่มยืนยันน้ำเสียงหนักแน่น
นี่คุณตั้งใจจะทรมานผมให้ตายไปต่อหน้าต่อตาคุณเลยใช่ไหมถึงจะสาแก่ใจคุณน่ะมาซายะตัดพ้อตบหน้าชายหนุ่มไปมาอีกด้วยความคับแค้นใจ
เคนยะดึงมือร่างเล็กทั้งสองข้างรวบไว้ข้างหลังแล้วกอดเด็กหนุ่มเข้ามาไว้ในวงแขนแน่นด้วยใจที่ร้อนรุ่มเต็มอก
ไม่ใช่อย่างนั้นนะมาซายะฟังฉันก่อนได้มั้ยเคนยะจูบประทับไปที่เรือนผมหอมกรุ่นอย่างแสนรักเสียงร่างเล็กสะอื้นไห้ในอกทำให้เขาเจ็บปวดไม่น้อยไปกว่าร่างเล็กตรงหน้าเช่นกัน
ผมไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้นฆ่าผมให้ตายไปเสียดีกว่า ผมไม่อยากจะทรมานอีกต่อไปแล้ว
ฉันจะยอมให้คนที่ฉันรักตายได้ยังไงกันล่ะฮึเคนยะกอดกระชับร่างเล็กแน่นขึ้นอีกลูบไล้เส้นผมร่างเล็กไปมาอย่างปลอบประโลม
อย่ามาโกหกหน้าด้านๆ
คุณสนุก...............คุณสะใจนักใช่ไหมที่เห็นผมเป็นอย่างนี้มาซายะผลักอกชายหนุ่มออกสุดฤทธิ์ไม่เข้าใจว่าทำไมชายหนุ่มต้องมาพูดจาหลอกลวงเขาซ้ำๆซากๆ
แค่นี้ยังทำให้เขาเจ็บไม่พออีกหรือไงกัน
ฉันไม่ได้โกหกเธอ ทุกอย่างที่ฉันพูดคือความจริงทำไมเธอไม่เข้าใจ
จะให้ผมเข้าใจว่ายังไง เข้าใจว่าที่คุณทำร้ายผม
คุณล่ามผมเหมือนหมูเหมือนหมาอย่างนี้คือคุณรักผมงั้นหรือ
ผมไม่ได้บ้านะคุณเคนยะมาซายะตะโกนใส่หน้าชายหนุ่มทั้งเสียใจทั้งน้อยใจ
ที่ฉันทำอย่างนี้เพราะไม่อยากให้ทาเคชิมันแย่งเธอไปจากฉันต่างหาก
คุณทาเคชิเขาเกี่ยวอะไรด้วย
คุณทำแบบนี้เพราะอยากแก้แค้นเรื่องพ่อของคุณต่างหากล่ะไม่ว่า
ไม่ใช่ได้ยินชัดรึยัง มันไม่เกี่ยวกับเรื่องการแก้แค้นอะไรทั้งนั้นแล้ว
ทำไมไม่เชื่อกันบ้างชายหนุ่มพูดเกือบตวาดจนร่างเล็กสะดุ้ง
ผมไม่อยากเชื่ออะไรคุณอีกแล้วผมเจ็บมามากเกินพอแล้ว ผมขอร้องปล่อยผมกลับไปเถอะนะ
ฉันทำอย่างนั้นไม่ได้หรอกนะชายหนุ่มพูดเสียงอ่อนลงทันทีพร้อมกับเสมองไปทางอื่นไม่อยากมองสายตาที่มองมาเหมือนโกรธขึ้งและชิงชังจากร่างตรงหน้า
ถ้าเขาปล่อยเด็กหนุ่มคนนี้ไปก็เหมือนกับเขาทำร้ายหัวใจตัวเอง
ก็ได้...................ถ้าคุณอยากเห็นผมค่อยๆตายไปต่อหน้าต่อตาคุณ..............ก็ได้มาซายะไม่รู้จะพูดอะไรอีกต่อไปแล้วเขาคงต้องตายอยู่ที่นี่เสียแล้วทั้งที่เขาตั้งใจจะกลับไปพบคุณพ่อ
กราบงามๆที่ตักท่าน บอกท่านว่าคุณพ่อครับผมกลับมาแล้ว...................
ผมจะอยู่ที่นี่ไม่จากคุณพ่อไปไหนอีกแล้ว ผมคิดถึงคุณพ่อเหลือเกิน
แต่ตอนนี้เขาต้องมาทนอยู่กับคนใจร้ายไม่มีหัวจิตหัวใจอย่างโอกามิ เคนยะผู้นี้
คนที่เขาเคยรักแต่ชายหนุ่มกลับทำลายมันลงจนไม่เหลืออะไรอีกแล้ว
มาซายะหันหลังให้ชายหนุ่มแววตาเหม่อลอยสิ้นหวังเต็มที
ก็ดีเหมือนกันถือว่าเขายอมตายอย่างทรมานเพื่อชดใช้ให้สมกับความแค้นของชายหนุ่มจะได้หมดเรื่องหมดราวกันไปเสียที
เคนยะมองหลังร่างเล็กด้วยความเจ็บปวดใจ
เขาไม่คิดเลยว่าความรักของเขาจะทำให้เด็กหนุ่มเจ็บปวดอย่างนี้
มาซายะ........เคนยะเรียกร่างเล็กให้หันมาพร้อมกับยกชาม-ข้าวต้มร้อนๆหอมกรุ่นน่าทานมาตรงหน้าเตรียมป้อนให้เด็กหนุ่ม
ทานสักนิดเถอะนะตั้งแต่เช้าเธอยังไม่ได้ทานอะไรเลยเคนยะตักข้าวต้มใส่ช้อนพร้อมกับเป่าให้
ไม่.................มาซายะปัดชามข้าวต้มจนหกกระเด็นรดทั้งเขาและเด็กหนุ่มไปทั่ว
มาซายะ.................เคนยะตวาดเสียงดังแต่ก็ต้องตกใจเมื่อข้าวต้มร้อนๆหกใส่ตัวร่างเล็กที่ไม่มีเสื้อผ้าแม้สักชิ้นเต็มตัวไปหมดแต่เด็กหนุ่มไม่ร้องสักนิดเหมือนไม่สะทกสะท้านกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย
ขนาดเขาใส่เสื้อผ้ายังรู้สึกร้อนจนแสบขนาดนี้
มาซายะเป็นไงบ้าง............รอเดี๋ยวนะเคนยะรีบหยิบกุญแจไขที่ข้อเท้าให้ร่างเล็กแล้วรีบอุ้มเข้าไปในห้องน้ำทันทีด้วยความเป็นห่วง
ดูซิเนี่ยแดงไปหมดแล้ว เด็กบ้า............
ทำไมทำอย่างนี้เคนยะพูดพร้อมกับรีบเปิดฝักบัวรดตัวจนเปียกไปหมดทั้งเขาและร่างเล็ก
ไม่ต้องมายุ่งกับผม ผมเกลียดคุณ
ออกไปให้พ้น.............มาซายะทั้งทุบทั้งตีทั้งผลักให้ชายหนุ่มออกไปให้พ้นตัว
มาซายะอย่าดื้อสิ
เดี๋ยวก็พองไปหมดทั้งตัวหรอกเคนยะพูดพลางใช้มือไล้ไปมาล้างตัวให้เด็กหนุ่มที่ทั้งดิ้นทั้งพยศ
ทันใดนั้นชายหนุ่มก็ต้องร้องอุทานออกมาเสียงดังเมื่อเด็กหนุ่มกัดที่ท่อนแขนแข็งแกร่งของเขาอย่างแรงจนเลือดไหลซิบๆ
โอ้ย...............ทำอะไรของเธอเนี่ยปล่อยนะมาซายะเคนยะร้องห้ามเมื่อร่างเล็กยังกัดไม่ยอมปล่อยง่ายๆ
มาซายะฉันบอกให้หยุดเคนยะเค้นเสียงดุด้วยความโมโห
เริ่มทนไม่ไหวกับอาการพยศไม่เลิกของร่างตรงหน้าดันเด็กหนุ่มจนหลังติดผนังห้องน้ำ
พร้อมกับล็อคมือเล็กทั้งสองข้างไว้ด้วยมือข้างเดียวจ้องตาร่างเล็กนิ่ง
ฮะๆ.........สมน้ำหน้า................
เป็นไงล่ะ............ผมบอกแล้วว่าอย่ามายุ่งกับผมก็ไม่เชื่อเด็กหนุ่มหัวเราะเสียงดังสายตาเย้ยหยันรู้สึกสะใจที่ทำให้ชายหนุ่มโมโหแทบคลั่งได้อย่างนี้
ดื้อนักใช่ไหม................ดี....................รู้ไหมชั้นชอบปราบเด็กพยศอย่างเธอเป็นที่สุดว่าแล้วชายหนุ่มก็จู่โจมบดบี้ริมฝีปากเล็กบางอย่างร้อนแรงจนเด็กหนุ่มน้ำตาเล็ด
อ๊ะ........คุณเคนยะปล่อยผมนะมาซายะพยายามดิ้นแต่ชายหนุ่มยังคงกดแขนเขาไว้ที่กำแพงพลางขยับตัวเข้ามาจนชิด
ไม่ปล่อย...........เก่งนักใช่ไหม
ดูซิฉันกดไว้แน่นขนาดนี้ยังจะพยศออกอยู่รึเปล่าเคนยะแสยะยิ้มจ้องตาร่างเล็กด้วยอารมณ์ร้อนรุ่มความดื้อด้านไม่เคยเกรงกลัวอะไรเลยของเด็กหนุ่มทำให้เขาเริ่มจะทนไม่ไหวขึ้นมาอีกครั้ง
นี่คุณเคนยะ..................ผมบอกให้ปล่อยผมไงมาซายะหน้าเริ่มจะหน้าแดงขึ้นเรื่อยๆเมื่อเห็นสายตาที่รุกรานของชายหนุ่ม
ไม่.............เธออยากดื้อด้านไม่เชื่อฟังฉันก่อนทำไม.................เคนยะพูดพร้อมกับบดเบียดริมฝีปากเข้ากับร่างเล็กที่กำลังส่งเสียงประท้วงเขาต่างๆนานาท่ามกลางสายน้ำจากฝักบัวที่ไหลรินรดร่างคนทั้งสองจนเปียกชุ่มไปหมดทั้งกาย
เรียวลิ้นเรียบลื่นยังคงถูกส่งไปรุกรานร่างตรงหน้าอย่างไม่ลดละเมื่อความเร่าร้อนจากกายชายหนุ่มกำลังถาโถมออกมาเพื่อถ่ายทอดสู่ร่างเล็กเบื้องหน้า
เคนยะปล่อยสองมือเด็กหนุ่มให้เป็นอิสระพร้อมกับกอดรัดเด็กหนุ่มเข้าไปในวงแขนแน่น
มาซายะขัดขืนไม่ได้นานก็จำใจยอมให้ชายหนุ่มกระทำต่อไปด้วยความรักที่เขามีต่อชายผู้นี้อย่างเต็มเปี่ยมทั้งๆที่ตอนนี้เขาจะโกรธแสนโกรธชายหนุ่มเพียงใดก็ตาม
มาซายะโอบรอบคอชายหนุ่มแน่นเมื่อเคนยะเริ่มบดเบียดริมฝีปากอ่อนนุ่มของเขาแรงและหนักหน่วงขึ้นตามแรงอารมณ์ที่มากขึ้นเรื่อยๆเคนยะถอนจูบหนักหน่วงแล้วเลื่อนใบหน้าซุกลงที่ซอกคอหอมกรุ่นขบเม้มๆน้อยให้ร่างเล็กสะดุ้งอย่างจงใจ
สองมือรีบกำจัดเสื้อผ้าที่ดูเหมือนว่าตอนนี้มันเป็นส่วนเกินเสียจริงๆออกไปอย่างไม่ใยดีจนหมดทั้งร่างอย่างรวดเร็วแล้วโอบกอดร่างเล็กแน่น
ผิวเนื้อสัมผัสผิวเนื้อจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกันและกันอีกต่อไปจนรู้สึกได้ถึงความเร่าร้อนของกันและกัน
ฝ่ามือเล็กเคลื่อนไหวป่ายเปะปะไปมาตามแผ่นหลังชายหนุ่มทำให้เขาแทบจะคลั่ง
เคนยะส่งลิ้นไล้เลียใบหูร่างเล็กจนเสียวกระสันไปทั้งร่าง
มือใหญ่ไล้ต่ำลงมาครอบครองส่วนกลางลำตัวของร่างบางแล้วเริ่มขยับอย่างรวดเร็ว
มาซายะครางเครือในลำคอพยายามดึงมือชายหนุ่มออกแต่ฝ่ามือเล็กของเขากลับถูกปัดเลื่อนจนไปสัมผัสกับส่วนแข็งขันของชายหนุ่มเข้า
เด็กหนุ่มหน้าแดงรีบชักมือกลับทันทีกลัวชายหนุ่มจะบังคับให้เขาทำเรื่องน่าอายอย่างเมื่อคืนอีก
เคนยะพลิกตัวกลับมาอยู่ด้านหลังของเด็กหนุ่มขณะที่มือยังคงปฏิบัติต่อไปไม่หยุด
มาซายะแทบไร้แรงยืนสองมือดันกำแพงไว้แน่นเพื่อพยุงตัว
เคนยะเลื่อนมือข้างหนึ่งบดบี้ยอดอกเล็กสีชมพูนุ่มมือสลับไปสลับมาอย่างยากจะห้ามใจริมฝีปากคลอเคลียขบเม้มอยู่ที่ติ่งหูของร่างเล็ก
อา.................ปะ..ปล่อย........ผม.........คุณเคนยะมาซายะครางในลำคอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินรู้สึกร้อนไปทั้งร่างกายเมื่อชายหนุ่มรุกรานไม่หยุด
มะ......มาซายะ
ฉันรักเธอชายหนุ่มกระซิบริมหูเสียงกระเส่าขยับมือเร็วขึ้นกว่าเดิมเมื่อร่างเล็กเริ่มทนไม่ไหวอีกต่อไปปล่อยสายน้ำอุ่นรวยรินออกมาข้างนอกเปรอะมือชายหนุ่มเต็มไปหมด
อ๊า................เคนยะซังเสียงเล็กครางอย่างสุขสมทำท่าจะทรุดกายลงไปกองที่พื้นแต่เคนยะประคองตัวไว้แล้วดันให้เด็กหนุ่มเกาะกำแพงไว้อย่างเดิมริมฝีปากลากไล้บดเบียดต่ำลงมาเรื่อยตามแผ่นหลังขาวเนียนไม่หยุด
ยิ่งเห็นร่องรอยที่เขาทำไว้กับร่างเล็กยิ่งทำให้เขาเริ่มคลั่ง
มันดูสวยงามจนบรรยายไม่ถูก
เคนยะคุกเข่าลงกับพื้นกางขาร่างเล็กออกเล็กน้อยก่อนใช้มือทั้งสองข้างแหวกแก้มก้นขาวผ่องนวลเนียนของร่างเล็กออกแล้วถือโอกาสส่งลิ้นไล้เลียไปตามรอยแยกจากร่างเบื้องหน้า
เสียงเล็กครางไม่ได้ศัพท์ด้วยความเสียวกระสันที่ไม่อาจต้านทานการกระทำของชายหนุ่มได้อีกต่อไป
เคนยะถอนเรียวลิ้นออกไม่ได้นานก็กลับส่งนิ้วเข้าไปสำรวจช่องทางฉ่ำชื้นแสนแคบของร่างเล็กต่อทันที
มาซายะสะดุ้งพยายามจะขยับหนีแต่ชายหนุ่มยึดสะโพกเขาไว้แน่น
เคนยะขยับเขยื้อนไปมาแล้วส่งนิ้วที่สองเข้าไปอีกอย่างช่ำชอง
เสียงเล็กเริ่มส่งเสียงครางน้อยๆอย่างยากที่จะระงับไม่ช้าเคนยะก็ถอนนิ้วออกแล้วจับส่วนแข็งขันกลางลำตัวกดแทรกเข้าไปแทนทีเดียวจนสุดอย่างแรงทางด้านหลัง
มาซายะกรีดร้องสุดเสียงน้ำตาเล็ดไหลเป็นทางด้วยความเจ็บปวด
ไม่เป็นไรนะเด็กดีฉันรักเธอ.............รัก...อื้อชายหนุ่มกระซิบริมหูพลางขยับน้อยๆเมื่อช่องทางแสนแคบของร่างเล็กรัดจนเขาทรมานไปหมด
อ๊า..........อย่า.......ขะ...ขยับมาซายะร้องประท้วงรู้สึกอึดอัดไปหมดทั้งร่าง
เคนยะเลื่อนมือคลึงเคล้นยอดอกไปมาหลายครั้งก่อนเลื่อนมือต่ำลงมากอบกุมส่วนอ่อนไหวของร่างเล็กอีกรอบเพื่อระบายความเจ็บปวดให้ร่างตรงหน้า
ยะ...อย่าคุณเคนยะมาซายะเลื่อนมือข้างหนึ่งมาดึงมือชายหนุ่มออกก่อนที่อารมณ์ของเขาจะกระเจิดกระเจิงไปมากกว่านี้
มะ...........ซายะ
ฉันทนไม่ไหวแล้วเคนยะกัดกรามจนเป็นสันนูนเมื่อเขาสุดจะทนกับความต้องการเบื้องล่างค่อยๆขยับเคลื่อนไหวเข้าออกช้าๆระบายความร้อนรุ่มที่มันสุมกันอยู่จนเต็มอก
ร่างเล็กครวญครางเสียงสั่นรวยระรินเมื่อชายหนุ่มส่งผ่านความสุขมาให้อย่างต่อเนื่องไม่หยุดแล้วค่อยๆเปลี่ยนเป็นดังขึ้นเรื่อยๆเมื่อชายหนุ่มเริ่มเคลื่อนไหวรุนแรงขึ้นและเร็วขึ้นเรื่อยๆแทบจะทุกนาทีพร้อมกับฝ่ามือใหญ่เบื้องหน้าที่ขยับเร็วไม่น้อยไปกว่าจังหวะการสอดแทรกเบื้องหลังเช่นกันเมื่อไฟแห่งความปรารถนารุมเร้าอยู่ในกายของชายหนุ่มจนยากจะห้ามได้อีกต่อไป
เสียงเนื้อกระทบเนื้อผสมผสานกับเสียงครางจากร่างทั้งสองดังระงมไปทั่วห้องน้ำ
คุณเคนยะ ผะ.........ผมไม่ไหวแล้ว..............อ๊า...........
ร่างเล็กร้องเตือนชายหนุ่มเมื่อเขาเริ่มจะทนไม่ไหวอีกต่อไป
ฉะ........ฉันก็เหมือนกันพร้อมกันเลยนะมาซายะเคนยะขยับเข้าออกอย่างแรงหลายครั้งก่อนกระตุกเกร็งไปทั้งตัวแล้วขยับเข้ามาครั้งสุดท้ายอย่างแรงปล่อยสายน้ำมากมายทะยานเข้าสู่ร่างเล็กจนหมด
มาซายะแทบหมดแรงยืนหายใจหอบด้วยความเหนื่อยผสานกับชายหนุ่มที่ยังคงอยู่ในตัวเขา
เคนยะเชยคางร่างเล็กให้หันมาพร้อมกับจูบหนักๆหลายครั้งอย่างมีความสุขจนส่วนแข็งขันเบื้องหลังอ่อนตัวลงจึงยอมถอนออกปรากฎหยาดน้ำสีขุ่นไหลตามออกมาเป็นทางยาวลงสู่เรียวขาเล็ก
เคนยะกอดกระชับร่างเล็กเข้ามาในวงแขนแน่นด้วยความรักอย่างสุดแสน
แล้วเริ่มรู้สึกถึงอุณหภูมิที่สูงขึ้นจนกลายเป็นร้อนจากกายเด็กหนุ่มทันที
ตอนนี้มาซายะแทบจะหมดสติอยู่ในแผ่นอกกว้างของเขาร่างกายสั่นระริกด้วยความหนาวจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน
มาซายะ....................เธอไม่สบายนี่เคนยะตกใจรีบอุ้มร่างเล็กออกจากห้องน้ำทันทีแล้ววางลงที่เตียงนุ่มซึ่งตอนนี้แม่บ้านได้เข้ามาทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว
มาซายะเป็นไงบ้าง..............ฉันขอโทษ
เธออย่าเป็นอะไรนะฉันรักเธอ.........เคนยะจัดแจงห่มผ้าหนาๆให้ร่างเล็กด้วยความเป็นห่วงสีหน้าวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด
ตอนนี้ใบหน้าของร่างเล็กเซียวซีดแทบไม่มีสีเลือดเจือปน
ริมฝีปากบางนุ่มที่เคยเป็นสีชมพูบัดนี้มันกลับกลายเป็นสีม่วงซีดขาวอย่างเห็นได้ชัด
ร่างกายของเด็กหนุ่มยังคงหนาวสั่นภายใต้ผ้าห่มแม้ชายหนุ่มจะห่มให้จนหนาหลายชั้นแล้วก็ตาม
ลมหายใจของร่างเล็กร้อนจนแทบจะเหมือนกับอุณหภูมิของร่างกายที่กำลังร้อนเป็นไฟอยู่ในขณะนี้
มาซายะเปือกตากึ่งปิดกึ่งปรือมองหน้าชายหนุ่มลางเลือนเต็มทีแต่เขารู้สึกและสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนจริงๆที่ชายหนุ่มแสดงออกมาที่เขาอย่างไม่ปิดบังเหมือนอย่างครั้งไหนๆ
ร่างเล็กยิ้มน้อยๆที่มุมปากอย่างมีความสุขคิดว่าตอนนี้เขาคงกำลังฝันไป
มาซายะ............มาซายะเคนยะกระซิบเรียกร่างเล็กอย่างอ่อนโยนริมใบหูแต่ดูเหมือนว่าเด็กหนุ่มจะไม่ได้ยินเขาเสียแล้ว
คอยเดี๋ยวนะฉันจะไปเอายามาให้ชายหนุ่มพูดจบแล้วรีบออกไปเรียกแม่บ้านนอกห้อง
กลัวเด็กหนุ่มจะตื่น
คุณชิโอริ
มาซายะไม่สบายเอายาขึ้นมาให้ทีเสียงทุ้มต่ำตะโกนลงไปครั้งเดียวก่อนรีบเข้ามาดูแลร่างเล็กด้วยความรีบร้อนใจ
ไม่กี่นาทีหญิงชราก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับสิ่งที่ชายหนุ่มสั่งเมื่อครู่
ขอโทษค่ะ..............ยาได้แล้วค่ะนายท่านชิโอริพูดพลางวางถาดที่มียาในถ้วยเล็กสองเม็ดกับน้ำแก้วใหญ่ข้างๆตัวชายหนุ่ม
ขอบใจออกไปได้แล้วชายหนุ่มสั่งพร้อมกับรีบประคองศีรษะร่างเล็กที่ไม่ได้สติให้สูงขึ้นภายใต้ลำแขนแข็งแกร่งแล้วหยิบยาสองเม็ดในถ้วยป้อนให้เด็กหนุ่มด้วยความระมัดระวัง
มาซายะรู้สึกตัวเล็กน้อยเผยอปากรับยาจากมือชายหนุ่มกลืนเข้าในลำคออย่างยากลำบาก
อื้อ...............
ทานน้ำด้วยนะ................เคนยะรีบยกแก้วน้ำป้อนตามให้เด็กหนุ่มทันที
เมื่อร่างเล็กทานยาเรียบร้อยแล้วเคนยะจึงค่อยๆวางศีรษะที่ร้อนรุ่มดั่งไฟของเด็กหนุ่มลงกับหมอนตามเดิม
ลมหายใจของเด็กหนุ่มเริ่มสม่ำเสมออีกครั้งแสดงว่าตอนนี้เขาคงหลับไปแล้วจริงๆ
เคนยะใช้หลังมือสัมผัสแก้มและหน้าผากของร่างเล็กเบาๆและสัมผัสได้ถึงความร้อนเกือบสี่สิบองศาของร่างตรงหน้าชายหนุ่มไม่รอช้ารีบหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำหมาดๆเช็ดไปมาที่หน้าและลำคอยาวระหงส์ทันทีอย่างนุ่มนวลแต่ถึงกระนั้นอุณภูมิจากกายของร่างตรงหน้าก็ไม่ได้ลดเลยแม้แต่น้อย
เคนยะยิ่งวิตกกังวลมากกว่าเก่าเมื่อเห็นสภาพร่างเล็กตัวสั่นเทากอดผ้าห่มแน่นด้วยความหนาวเพราะพิษไข้
เคนยะไม่รู้จะทำยังไงตัดสินใจกอดเด็กหนุ่มเข้าไว้ในวงแขนแน่นเพื่อให้ร่างเล็กรับความอบอุ่นจากกายของเขาเพื่อคลายอาการหนาวสั่นหลังจากนั้นก็เอนตัวลงนอนโดยให้ศีรษะของร่างเล็กทับอยู่บนท่อนแขนแข็งแกร่งของเขาส่วนอีกมืออ้อมผ่านลำตัวร่างเล็กกอดกระชับสะโพกมนให้เข้ามาชิดกายจนร่างสองร่างแทบจะกลายเป็นหนึ่งเดียว
ชายหนุ่มลูบไล้เส้นผมหอมกรุ่นไปมาแล้วจูบประทับที่หน้าผากมนอย่างแสนรักในใจร้อนรุ่มด้วยความเป็นห่วง
ไม่กี่นาทีร่างเล็กก็โอบกอดเขาตอบเหมือนกับว่าความอบอุ่นที่เขาพยายามส่งให้ได้ส่งผ่านไปยังเด็กหนุ่มเรียบร้อยแล้วความหนาวสั่นเมื่อครู่แทบไม่หลงเหลือ
ใบหน้าขาวซีดเริ่มกลับมาแดงเรื่อๆอีกครั้งเคนยะเห็นแล้วก็ทำให้เขาค่อยโล่งใจขึ้นมาเป็นกอง
หลับให้สบายเถอะนะคนดี ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายจิตใจเธออีก
ฉันสัญญา.............ชายหนุ่มพร่ำบอกร่างที่ไม่ได้สติในอ้อมแขนของเขาซ้ำไปซ้ำมาพร้อมกับฝ่ามือใหญ่ลูบไล้แผ่นหลังนวลเนียนไปมาเป็นการปลอบประโลม
ทำไมกันนะเขาถึงหลงรักร่างเล็กตรงหน้าได้ถึงขนาดนี้
เขาจะกลายเป็นคนอกตัญญูหรือเปล่าที่ไม่สามารถชำระความแค้นที่สั่งสมมานับสิบๆปีให้กับเคนชิโร่ผู้เป็นบิดาได้
เคนยะใบหน้าสลดลงก้มมองร่างเล็กข้างใต้ที่กำลังหลับสบายอย่างครุ่นคิด
เด็กหนุ่มผู้นี้ไม่ได้มีความผิดอะไรเลยแม้แต่น้อยแต่เขากลับทำเรื่องร้ายๆใส่เด็กหนุ่มสารพัดสารเพอย่างไม่น่าให้อภัย
มาซายะ....................เธอจะโกรธฉันจะเกลียดฉันยังไงก็ได้แต่ฉันรักเธอ
รักเธอที่สุด.............ชายหนุ่มพูดพลางจูบประทับที่ดวงตากลมโตที่กำลังปิดสนิททั้งสองข้างอย่างอ่อนโยนแล้วหลับไปภายใต้ราตรีที่เงียบสงัด
ชายหนุ่มตื่นขึ้นมาในตอนเช้าด้วยเสียงไอในลำคอจากร่างเล็ก
เคนยะรีบลุกนั่งใช้หลังมือวัดอุณหภูมิจากร่างตรงหน้าปรากฎว่าไข้ลดลงแล้วแต่เด็กหนุ่มยังนอนซมไม่ได้สติอยู่เช่นเคย
สายลมอ่อนพัดปะทะร่างเล็กทำให้เด็กหนุ่มขดตัวด้วยความหนาวสั่นเมื่อผ้าห่มหลุดลงไปอยู่ที่เอวเคนยะรีบคว้ามาคลุมให้ดังเดิมแล้วลุกขึ้นจากเตียงไปหยิบเสื้อผ้ามาใส่ให้ร่างเล็กทันที
มาซายะรอฉันเดี๋ยวนะ.........ชายหนุ่มรีบเดินลงไปชั้นล่างพร้อมกับยกอาหารเช้าสำหรับคนป่วยที่ชิโอริพิถีพิถันปรุงให้เป็นพิเศษเสร็จเรียบร้อยแล้วขึ้นมาชั้นบนพลางเรียกร่างเล็กเบาๆ
มาซายะ............ตื่นมาทานอาหารเสียหน่อยนะ
อือ................มาซายะครางในลำคอเมื่อได้ยินเสียงเรียกเริ่มขยับเปือกตาน้อยๆก่อนดวงตากลมโตจะค่อยลืมขึ้นมาปะทะแสงแดดอ่อนๆในยามเช้า
ร่างเล็กยกมือขึ้นมาบังหน้าเล็กน้อยเมื่อตายังไม่ค่อยชินกับแสง
เคนยะค่อยๆประคองเด็กหนุ่มให้นั่งพิงกับเตียงช้าๆแล้วทอดสายตาอ่อนโยนไปที่ร่างเล็ก
...................มาซายะผินหน้าไปอีกทางไม่อยากเห็นหน้าชายหนุ่มด้วยใจที่ยังโกรธขึ้งอยู่ไม่น้อย
ยังโกรธฉันอยู่อีกหรือไงชายหนุ่มถามด้วยสีหน้าเจ็บปวดไม่แพ้กันรู้สึกสำนึกผิดที่ทำกับคนที่เขารักรุนแรงจนไม่สบายเช่นนี้
ฉันจะไม่ขอให้เธอยกโทษให้หรอกนะ
เพราะฉันรู้ว่าเธอทั้งโกรธทั้งเกลียดแทบไม่อยากมองหน้าฉันด้วยซ้ำใช่ไหม
...........................เด็กหนุ่มยังคงไม่หันมามองหน้าเขาอีกเช่นเคยแต่ดวงตากลมรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา
ริมฝีปากสั่นระริกถูกเม้มแน่นเหมือนพยายามสกัดกั้นความรู้สึกไว้ภายใน
ชายหนุ่มถอนใจยาวๆยิ่งเห็นก็ยิ่งทรมานถึงจะทำดีแค่ไหนก็คงชดเชยความผิดที่เขาก่อไว้ไม่ได้ง่ายๆ
ทานสักนิดเถอะนะจะได้มีแรง
เดี๋ยวเธอหายจะได้ลุกขึ้นมาด่า...........มาตบมาตีฉันเหมือนเดิมไงชายหนุ่มแกล้งหยอกแต่ดูเหมือนว่าร่างเล็กจะไม่สนุกไปกับคำพูดของเขายังคงเมินหน้าไปทางอื่นเหมือนเคย
เคนยะจนใจหันมาตักข้าวต้มป้อนให้เด็กหนุ่มแทน แต่มาซายะก็ยังไม่ยอมเปิดปาก
ทานสักนิดก็ยังดีนะมาซายะ..................เคนยะเพียรป้อนให้อีกอย่างไม่รู้สึกเบื่อหน่ายจนร่างเล็กใจอ่อนยอมกินเข้าไปจนได้แค่สองสามคำก็ปฏิเสธอีก
ผมอิ่มแล้วเสียงเล็กแหบแห้งในลำคอแทบไม่ได้ยิน
ก็ได้.............ทานน้ำนะเคนยะตัดใจไม่อยากเซ้าซี้กลัวเด็กหนุ่มรำคาญวางชามข้าวลงแล้วหยิบยาและแก้วน้ำป้อนตามให้
เด็กหนุ่มจิบไปเพียงนิดก็ขยับตัวนอนลงเหมือนเดิมโดยตะแคงข้างไปอีกทางแล้วไม่หันมาพูดกับชายหนุ่มอีกเลย
พักผ่อนให้สบายเถอะนะฉันไม่กวนเธอแล้วชายหนุ่มเสียงแผ่วลงมองหลังร่างเล็กอย่างทรมานในอกพลางลูบเส้นผมเล็กเบาๆก่อนถอยออกมาที่โซฟาใกล้หน้าต่างเฝ้าร่างเล็กด้วยความเป็นห่วง
มาซายะสะอื้นไห้ในลำคอเบาๆไม่ให้ชายหนุ่มได้ยิน
น้ำตาไหลรดหมอนเป็นทางด้วยความทรมานใจเช่นกัน
แต่ความโกรธในตัวชายหนุ่มยังมีอยู่มากจนยากที่เขาจะอภัยให้ง่ายๆ
เวลาผ่านไปร่วมชม.ชายหนุ่มเข้ามาดูร่างเล็กอีกครั้งปรากฎว่าเด็กหนุ่มหลับไปแล้วเพราะฤทธิ์ยา
เคนยะสังเกตเห็นหยาดน้ำตาเกาะอยู่ที่แก้มนุ่มสองสามหยดเขาหยักยิ้มน้อยๆพลางใช้ปลายนิ้วปาดออกให้ร่างเล็กอย่างเอ็นดูแล้วเกลี่ยเส้นผมนุ่มที่ไหลย้อยปกหน้าผากให้เข้าที่ก่อนประทับจูบเบาๆที่หน้าผากมนอย่างอ่อนโยนเนิ่นนานเหมือนต้องการถ่ายทอดความรักมากมายที่เขามีต่อเด็กหนุ่มให้รับรู้
แล้วขยับผ้าห่มคลุมตัวให้จนถึงไหล่ก่อนลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว
วันนั้นทั้งวันเด็กหนุ่มนอนซมอยู่บนเตียงเพราะพิษไข้ที่ยังรุมเร้าอยู่ภายในกายร่างเล็กโดยที่เคนยะคอยดูแลไม่ห่างตลอดวันตลอดคืน................
////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
เคนยะตื่นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเป็นเวลาที่สายมากพอสมควร
ฝ่ามือใหญ่ควานหาร่างเล็กไปทั่วโดยที่ตายังไม่ทันลืมด้วยซ้ำแต่แล้วเขาก็ต้องเบิกตาลุกโพลงเมื่อควานหาเท่าไหร่ๆก็ไม่มีวี่แววของคนที่เขากำลังหาแม้แต่น้อยในใจคิดไปต่างๆนานา
มาซายะ.................มาซายะสายตาคมกวาดกว้างไปทั่วห้องแต่ไม่ปรากฎแม้แต่เงาของร่างเล็กเคนยะรีบลุกขึ้นจากที่นอนตรงรี่ไปเปิดประตูห้องน้ำเผื่อว่าร่างเล็กจะอยู่แต่ก็ไม่พบอีกเช่นเคย
ชายหนุ่มตกใจมากรีบหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่มาสวมแบบลวกๆแล้วทะยานออกไปจากห้องทันทีพลางส่งเสียงเรียกร่างเล็กตลอดทางจนลงมาถึงชั้นล่าง
ภาพที่เห็นทำให้เขาค่อยโล่งใจเมื่อเห็นร่างเล็กนั่งทานอาหารอยู่ที่โต๊ะด้วยใบหน้ามีน้ำมีนวลดังเดิมแต่ทันทีที่ปรายสายตามาเห็นทาเคชิใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มก็กลับมาบึ้งตึงอีกทันทีคิ้วแทบจะขมวดกันเป็นปม
มาซายะเหยียดสายตามองมาที่ชายหนุ่มเล็กน้อยแต่แล้วก็หันกลับมาคุยอย่างสนุกสนานกับทาเคชิต่ออย่างเดิมโดยไม่สนใจชายหนุ่มแม้แต่น้อย
เคนยะเริ่มจะโกรธขึ้นมาตะหงิดๆเมื่อเห็นสีหน้าของเด็กหนุ่มผู้เป็นที่รัก
ดูท่าว่าร่างเล็กจะยังโกรธเขาอย่างมากถึงขนาดกล้าทำตัวสนิทสนมกับทาเคชิยั่วโทสะเขาแบบนี้
ว่าแล้วเคนยะก็ตรงเข้าไปกระชากแขนร่างเล็กให้ลุกขึ้นกลางโต๊ะอาหาร
มานี่มาซายะ.................ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเธอเคนยะทำเสียงเข้มจ้องหน้าร่างเล็กที่กำลังทำสายตาเย็นชาเหมือนโกรธขึ้งใส่เขา
เอ๊ะ................คุณเคนยะ.......ปล่อยผมนะผมไม่ไปไหนกับคุณทั้งนั้นมาซายะสะบัดแขนหันมาทำตาเขียวใส่ชายหนุ่ม
เคนยะ..................ปล่อยคุณมาซายะนะ
นายจะทำอะไรของนายคุณมาซายะเขายังไม่หายดีนะทาเคชิทำท่าจะลุกขึ้นมาห้าม
ทาเคชินายอย่ายุ่ง..................เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนายเคนยะชี้หน้าหันมาทำตาดุใส่เพื่อนถ้าขืนทาเคชิยังฝืนเข้ามายุ่งแม้แต่ก้าวเดียวเขากะจะชกให้คว่ำไปเสียเดี๋ยวนั้น
เคนยะกระชากร่างเล็กให้เดินตามเขาออกมาข้างนอก
มาซายะสะบัดเท่าไหร่ก็ไม่อาจหลุดจากอุ้งมือแข็งของชายหนุ่มไปได้
ขึ้นรถ..................เคนยะเปิดประตูพร้อมดันเด็กหนุ่มให้เข้าไปในรถ
ไม่............ปล่อยนะมาซายะขัดขืนไม่ยอมทำตามคำสั่งชายหนุ่มทำให้เคนยะเริ่มเดือดดาลตวาดเสียงดังกว่าเดิม
เข้าไปในรถเดี๋ยวนี้ไม่งั้นฉันจะปล้ำเธอมันซะตรงนี้เลยดีไหม
ต่อหน้าต่อตาเจ้าทาเคชิมันนี่แหละไม่เชื่อก็ลองดูสิ
มันจะได้รู้สักทีว่าเธอกับฉันเป็นอะไรกันเคนยะแสยะยิ้มทำท่าเหมือนจะทำอย่างว่าจริงๆทำให้มาซายะจำใจยอมขึ้นรถแต่โดยดี
ก็ได้ก็ได้..........ปล่อยผมได้แล้วมาซายะสะบัดแขนจนหลุดจากอุ้มมือชายหนุ่มแล้วเข้าไปนั่งเองโดยที่ชายหนุ่มไม่ต้องฉุดกระชาก
ว่าง่ายๆอย่างนี้สิมันถึงจะน่ารัก.................เคนยะแสยะยิ้มก่อนปิดประตูแล้วเข้าไปประจำที่คนขับก่อนออกรถอย่างเร็วแล่นออกไปจากคฤหาสน์
สายลมเย็นผ่านปะทะใบหน้าเล็กท่ามกลางบรรยากาศที่แวดล้อมไปด้วยธรรมชาติทำให้ร่างเล็กลืมความขุ่นเคืองไปชั่วขณะยิ้มกริ่มสายตากวาดไปทั่วรอบๆสองข้างทางอย่างตื่นตาตื่นใจ
ตั้งแต่เขามาอยู่ที่นี่ไม่เคยออกมาไกลอย่างนี้เลยสักครั้งอย่างดีก็แค่รอบๆคฤหาสน์เท่านั้น
เคนยะเห็นร่างเล็กเริ่มอารมณ์ดีก็ทำให้เขายิ้มออก
เคนยะขับรถออกมาไกลพอสมควรแต่ก็ยังไม่พ้นพื้นที่บริเวณเขตของคฤหาสน์หลังใหญ่ภายใต้เนื้อที่เกือบพันไร่
ชายหนุ่มพาร่างเล็กเที่ยวชมธรรมชาติไปเรื่อยๆผ่านไร่องุ่นกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา
มาซายะนั่งแทบไม่ติดเบาะเมื่อชายหนุ่มขับรถผ่านเข้าไปในไร่ที่เต็มไปด้วยองุ่นทั้งสองข้างทางมีทั้งองุ่นดิบและที่สุกจนดำคละเคล้ากันไปดูน่าทานเป็นอย่างมาก
โอ้โฮสวยจังเลยครับ ที่นี่ของคุณทั้งหมดเหรอมาซายะเอ่ยถามอย่างลืมตัวสายตายังกวาดกว้างไปกับธรรมชาติรอบๆ
เคนยะหยักยิ้มมุมปากอดเอ็นดูไม่ได้กับความไร้เดียงสาของร่างตรงหน้า
ใช่..................และตอนนี้มันก็คือของเธอด้วยชายหนุ่มพูดด้วยรอยยิ้มทั้งใบหน้าและนัยตา
มาซายะได้ยินดังนั้นก็เริ่มนึกขึ้นได้ว่าเขายังโกรธชายหนุ่มอยู่รีบเปลี่ยนสีหน้ากลับมาบึ้งตึงเหมือนเดิม
เคนยะขับรถออกมาจากไร่แล้วหยุดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ร่มรื่นพลางจับแขนสองข้างของเด็กหนุ่มให้หันมาเผชิญหน้าตรงๆ
ยังโกรธฉันอยู่อีกหรือไงเคนยะยิ้มเอ่ยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ร่างเล็กก็ยังไม่ยอมหันมาคุยกับเขาอยู่ดีแถมยังสะบัดหน้าหนีไปทางอื่นเหมือนไม่อยากสนใจคำพูดง้องอนของเขาแม้แต่น้อย
ว่าไง ฉันถามทำไมไม่ตอบชายหนุ่มยังคงง้องอนต่อรู้ตัวว่าตนเองทำรุนแรงกับร่างเล็กตรงหน้าเกินไปจริงๆ
จะให้ผมพูดว่าไง ผมไม่มีสิทธิ์จะไปโกรธอะไรคุณนี่
ผมมันก็แค่คนรับใช้แค่ทาสในเรือนเบี้ยของคุณมิอาจเผยอไปโกรธใครเขาได้หรอกมาซายะเอ่ยแบบตัดพ้อเมินหน้าชายหนุ่มสนิท
ฉันขอโทษ..............ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำรุนแรงกับเธอแบบนั้น
แต่เธอก็เป็นฝ่ายผิดนี่ที่ทำตัวสนิทสนมกับเจ้าทาเคชิมันเกินไป
นี่คุณจะว่าผมให้ท่าเขาหรือไงร่างเล็กทนไม่ได้กับคำพูดเหมือนดูถูกของชายหนุ่มหันมาตวาดใส่เสียงดัง
ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นสักหน่อย
แล้วมันยังไงกันล่ะพูดมาให้ดีๆนะ
ฉันไม่อยากให้เธอยิ้มให้คนอื่นนอกจากฉันเข้าใจหรือเปล่า
ผมเป็นคนนะ มีชีวิตจิตใจ มีความคิดเป็นของตัวเอง
ผมจะยิ้มกับใครจะคุยกับใครมันก็เรื่องของผม คุณมีสิทธิ์อะไรมาห้าม
มีสิ................ก็สิทธิ์ในความเป็นเจ้าของเธอไง
ผมไม่ใช่ของๆใครทั้งนั้นเด็กหนุ่มเริ่มขุ่นมัวในใจกับความเจ้ากี้เจ้าการอ้างสิทธิ์ของชายหนุ่ม
เธอเป็นของฉัน เป็นเมียของฉัน...............ฉันไม่ยกให้ใครทั้งนั้นรู้ไว้ด้วย
อย่ามาพูดจาหยาบคายอย่างนี้ใส่ผมนะมาซายะตวาดหันมาทำตาดุเมื่อชายหนุ่มพูดจาไม่ให้เกียรติเขาแม้แต่น้อย
ฉันไม่เห็นว่ามันจะหยาบคายตรงไหน
ก็เธอเป็นเมีย..........เอ่อ.....ภรรยาของฉันจริงๆนี่เคนยะลืมตัวรีบเปลี่ยนคำพูดกลัวเด็กหนุ่มโกรธเขาอีก
ถึงคุณจะได้ก็ได้แค่ร่างกายแต่จิตใจของผมไม่มีวันเป็นของคุณ
เธอจะโกหกใครก็โกหกได้แต่อย่ามาโกหกฉัน....................
ฉันรู้ว่าเธอรักฉันมาซายะ
อย่าคิดเข้าข้างตัวเองไปนักเลยคุณโอกามิ เคนยะ
อย่ามาใช้น้ำเสียงอย่างนี้กับฉันนะเคนยะเริ่มตวาดเสียงดังเมื่อร่างเล็กเริ่มใช้น้ำเสียงเยาะหยันใส่เขา
ผมจะพูดของผมอย่างนี้แหละ ถึงเป็นคุณก็ไม่มีสิทธิ์มาห้าม
งั้นดูซิว่าฉันจะห้ามเธอได้หรือเปล่าว่าแล้วเคนยะก็ดึงตัวเด็กหนุ่มเข้ามาประกบจูบอย่างเร่าร้อนโดยไม่สนเสียงประท้วงของร่างเล็กที่ทั้งผลักทั้งดันเขาให้พ้นไปจากตัว
ปากเก่งนักใช่ไหมเคนยะบดเบียดริมฝีปากลงไปอีกครั้งอย่างแรงพร้อมอุ้งมือใหญ่ถือโอกาสสอดเข้าไปในเสื้อบดบี้ยอดอกเล็กของเด็กหนุ่มสลับไปมาทั้งสองข้าง
มาซายะเลื่อนมือเล็กลงมาดันมือชายหนุ่มออกแต่ก็ไม่สามารถต่อต้านการกะทำของชายหนุ่มไปได้จำใจให้เขาทำตามใจจนพอใจน้ำตาเริ่มปริ่มไหลออกมาจากนัยตาหยดลงสองข้างแก้มอย่างน้อยใจ
หยาดน้ำใสหยดลงรดแก้มชายหนุ่มทำให้เขาเริ่มเรียกสติคืนมาปล่อยร่างเล็กให้เป็นอิสระทันที
มาซายะฉันขอโทษ
ก็เธอยั่วโมโหฉัน..................ก็เลยชายหนุ่มหยุดคำพูดไล้นิ้วปาดน้ำตาให้ร่างเล็กด้วยใจที่ร้อนรุ่มไปด้วยความรักและหึงหวงที่มีต่อร่างเล็กตรงหน้า
มาซายะสะบัดหน้าหนีไม่ยอมให้ชายหนุ่มสัมผัสน้ำตายังไหลไม่ขาดสายทั้งเสียใจทั้งอึดอัดในอกแทบแหลกสลายก็ว่าได้
คุณจะทำอะไรก็ได้อยู่แล้วนี่
ไม่ต้องมาขอโทษผมหรอกผมมันก็แค่ลูกศัตรูที่ฆ่าพ่อคุณมาซายะพูดไปน้ำตาไหลไป
ไม่เอาน่า..................อย่าทำอย่างนี้ได้ไหม
ไม่ว่าเธอจะเป็นใครมาจากไหนขอแค่รู้เอาไว้ว่าฉันรักเธอนะมาซายะ
คุณจะมาโกหกอะไรผมอีกล่ะ
มันไม่ได้ผลหรอกเก็บคำของคุณเอาไว้พูดกับพวกผู้หญิงของคุณเถอะ
พูดอย่างนี้แสดงว่าหึงฉันใช่ไหม.................เคนยะแสยะยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าของร่างเล็ก
ใครหึงคุณกันมาซายะหน้าแดงเมื่อชายหนุ่มพูดตรงจุด
อ้าวก็เธอไงดูซิเนี่ยเห็นนั่งหน้าง้ำหน้างอเป็นจวักอยู่เป็นนานสองนานแล้วไม่เรียกว่าหึงแล้วจะเรียกว่าอะไรล่ะเนี่ยเคนยะเชยคางมนมาสบตายิ้มกริ่มให้ร่างตรงหน้าเหมือนล้อเลียน
อย่ามาแกล้งผมนะ ตอนนี้ผมกำลังซีเรียสอยู่ร่างบางปัดมือชายหนุ่มออกสีหน้าจริงจัง
ปรับตัวแทบไม่ทันกับอาการเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของชายหนุ่ม
เอาเถอะ...............ไม่ยอมรับก็ไม่เป็นไร
อีกไม่นานหรอกฉันจะทำให้เธอยอมรับฉันจากหัวใจเชียวล่ะเคนยะแสยะยิ้มสายตาคมจ้องร่างเล็กอย่างอ่อนโยนก่อนออกรถไปตามทางเหมือนเดิมอย่างน้อยตอนนี้เขาก็รู้ว่าความขุ่นข้องหมองใจในตัวร่างเล็กเริ่มลดลงไปบ้างแล้ว
สักครู่ใหญ่เขาสังเกตเห็นรถคันหนึ่งตามหลังเขามาห่างๆ
เคนยะเห็นท่าทางไม่น่าไว้วางใจจึงเหยียบเร่งคันหนีออกไปเพื่อลองดูว่าพวกนั้นตามเขามาหรือไม่
ผลปรากฎว่ารถคันนั้นกลับเร่งตามเข้ามาในระยะประชิดมากกว่าเดิมจากนั้นคนในรถก็เปิดกระจกโผล่หน้าออกมารัวกระสุนเล็งมาที่รถของเขาสองถึงสามนัดโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว
มาซายะหลบ................เคนยะตะโกนเสียงดังบอกให้ร่างเล็กหลบวิถีกระสุนจากรถคันหลังอย่างรวดเร็วพร้อมกับขับรถส่ายไปมาเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดๆไปทั่วบริเวณ
++++++++++++++++++++++++