|
|||||||
|
|
|
|||||
|
|
|||||||
รักในรอยแค้น
by ling_noi
12
คุณเคนยะเกิดอะไรขึ้น....................พวกนั้นเป็นใครน่ะทำไมเขาต้องทำร้ายเราด้วยมาซายะรัวคำถามอย่างตกใจ หัวใจแทบจะหลุดมาอยู่ที่ตาตุ่ม
เกาะเบาะรถแน่นเมื่อชายหนุ่มหักรถหลบกระสุนอย่างแรง
อย่าเพิ่งถามตอนนี้เลยหยิบปืนในเก๊ะตรงนั้นออกมาเร็วเคนยะพูดพลางชี้ไปที่เก๊ะหน้ารถข้างตัวเด็กหนุ่ม
นี่ครับมาซายะกุลีกุจอส่งปืนสั้นกระบอกใหญ่สีดำเมี่ยมให้ชายหนุ่ม
ระวังนะครับร่างเล็กพูดอย่างเป็นห่วงเมื่อชายหนุ่มโผล่หน้าออกไปยิงสวนกลับหนึ่งนัดโดนชายชุดดำข้างหลังตายไปหนึ่งคน
ยังเหลืออีกสามเคนยะกัดกรามจนเป็นสันนูนด้วยความโกรธเหยียบคันเร่งหนีจนมิดด้วยความเร็วสูงเนื่องจากกลัวร่างเล็กโดนลูกหลงไปด้วย
เก่งจังเลย................แม่นสุดๆเลยฮะมาซายะกล่าวอย่างทึ่งๆในความสามารถของชายหนุ่ม
มาซายะอย่าโผล่หัวออกมาสิมันอันตรายเคนยะดุเสียงเข้มเมื่อร่างเล็กลืมตัวหันกลับไปมองผลจากการกระทำของเขาโดยไม่ระมัดระวังตัว
อ๊ะ................ขอโทษครับมาซายะหดหัวหลับเข้าไปในรถตามเดิมสีหน้าสลดลงเล็กน้อย
จากนั้นเคนยะก็เร่งรถด้วยความเร็วสูงพุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่กลัวตายโดยที่รถคันหลังยังตามมาติดๆ
เคนยะไม่รู้จะทำยังไงกลัวร่างเล็กเป็นอันตรายจึงเลี้ยวหักรถหนีเข้าไปในป่าแล้วจอดลงอย่างแรง
มาซายะลงจากรถเร็วชายหนุ่มสั่งเสียงเข้มดึงมือร่างเล็กวิ่งเข้าไปในป่าอย่างไม่รอช้า
ไม่กี่นาทีต่อมารถคันนั้นก็ตามมาเจอรถของเขาจนได้
พวกมันอยู่นี่...................ฆ่าอย่าให้เหลือทั้งสองคนเสียงชายร่างใหญ่ผู้เป็นหัวหน้าตะโกนสั่งลูกน้องดังลั่นอย่างเคียดแค้น
ครับ...............ลูกน้องรับคำแล้วรีบวิ่งตามเจ้านายออกไปทันที
//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
เสียงปืนยิงโต้ตอบกันดังไกลมาถึงคฤหาสน์
ผมได้ยินเสียงปืนเอนโดเบิ่งตากว้างคิดว่าคงมีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้นกับเจ้านายเขาแน่
ผมก็ได้ยินเหมือนกันครับทาเคชิเอ่ยสมทบรู้สึกเป็นห่วงร่างเล็กขึ้นมาทันที
ผมว่าเราไปดูกันเถอะครับ
เดี๋ยวสองคนนั่นจะเป็นอันตรายทาเคชิเอ่ยแทบจะเป็นเสียงเดียวกับชายหนุ่มคู่สนทนา
ว่าแล้วเอนโดก็สั่งลูกน้องเตรียมพร้อมอาวุธครบมือจำนวนหนึ่งขับรถแล่นออกไปจากคฤหาสน์อย่างรวดเร็วพร้อมๆกับทาเคชิจำนวนสองคัน
ทาเคชิเริ่มแสดงสีหน้ากังวลชัดเจนหันซ้ายทีขวาทีมองไปรอบๆข้างทางทั้งสองข้างกวาดสายตาหาร่างเล็กไปทั่ว
ไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ คุณมาซายะอยู่กับนายท่าน
นายท่านคงไม่ปล่อยให้คุณมาซายะเป็นอันตรายแน่ๆ
ผมไม่น่าเลย......................รู้อย่างนี้ไม่ปล่อยให้ออกไปกับเจ้าเคนยะซะก็ดีทาเคชิยังไม่วายกังวลถ้าหากเกิดอะไรขึ้นกับเด็กหนุ่มขึ้นมาจริงๆเขาจะทำยังไงในใจร้อนรุ่มไปหมด
รถแล่นมาด้วยความเร็วสูงไม่ถึงสิบนาทีก็เจอรถสองคันจอดอยู่ข้างทางไม่ไกลจากถนนนัก
อ๊ะ.............คุณเอนโดนั่นไงครับทาเคชิชี้พลางบอกเอนโดให้เลี้ยวรถเข้าไปทันที
จริงด้วยรถของนายท่านจริงๆเอนโดกล่าวรีบเปิดประตูลงจากรถอย่างรีบร้อนสำรวจบริเวณรอบๆอย่างถ้วนถี่
คงจะหนีเข้าไปในป่าแน่ๆ
แต่ไม่ต้องห่วงนะครับคุณเคนยะชำนาญทางแถวนี้ดีรีบตามไปกันเถอะครับ
ทางนี้ไม่ผิดแน่ๆชายหนุ่มรีบวิ่งนำทางตามร่องรอยของเจ้านายไปทันที
อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะครับคุณมาซายะทาเคชิคิดในใจขณะที่วิ่งตามเอนโดไปติดๆ
////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
พวกมันเป็นใครกันครับ..................ร่างเล็กยังไม่หายสงสัยหันหน้ามาถามชายหนุ่มด้วยใจระทึกทั้งๆที่ขากำลังวิ่งหนีสุดชีวิต
สงสัยจะเป็นลูกน้องของไอ้มิมุระชายหนุ่มกัดกรามแน่นด้วยความโมโหจับมือร่างเล็กวิ่งเร็วขึ้นอีกพร้อมหันมาระวังหลังอย่างต่อเนื่อง
มิมุระ.............ใครกันมาซายะซักต่อเริ่มเหนื่อยเต็มทีแล้วเมื่อวิ่งติดต่อกันนานๆอย่างนี้พลางมองชายหนุ่มที่วิ่งอย่างชำนาญทางไปข้างหน้าเหมือนไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ลูกหนี้ฉันเอง
นายมันเป็นหนี้ฉันหลายสิบล้านและไม่ยอมใช้ตามกำหนดฉันเลยยื่นคำขาดกับมันไป
มันกล้าส่งคนมายิงฉันอย่างนี้แสดงว่ามันคงไม่คิดจะใช้หนี้แน่ๆ
ทำไมโหดร้ายกันอย่างนี้ล่ะ.................แค่นี้ถึงกับจะฆ่าจะแกงกันเชียวเหรอครับ
เธอยังไม่รู้อะไรมาซายะ สำหรับวงการนี้ไม่มีคำว่าปราณีใดๆทั้งสิ้น
ทุกอย่างมันเป็นเกมส์
ขืนใครเพลี่ยงพล้ำไม่พ่ายแพ้ย่อยยับไปก็มีแต่ตายสถานเดียวชายหนุ่มอธิบายทั้งๆที่ชีวิตอยู่ในเส้นเฉียดความตายเข้าไปทุกที
หากเด็กหนุ่มไม่อยู่ด้วยเขาคงสบายใจกว่านี้และคงจัดการพวกมันไม่เหลือหรอไปแล้ว
แล้วเราต้องวิ่งหนีกันจนถึงเมื่อไหร่เนี่ยผมเริ่มเหนื่อยแล้วนะมาซายะหอบหนักๆสองเท้าเริ่มจะก้าวไม่ไหวเข้าไปทุกที
จนกว่าฉันจะแน่ใจว่าเราปลอดภัยแล้วนั่นแหละ
แต่เราก็หนีพวกมันมาไกลพอสมควรแล้วนะ พวกมันคงหาเราไม่เจอแล้วล่ะ
ไม่ได้แค่นี้ยังไม่ปลอดภัย
ทนอีกหน่อยแล้วกันนะชายหนุ่มยืนกรานยังไม่ยอมหยุดพักง่ายๆเมื่อเห็นสถานการณ์ยังไม่น่าไว้วางใจ
แต่ดูเหมือนฝนใกล้จะตกแล้วนะเมื่อกี้ยังดีๆอยู่แท้ๆมาซายะแหงนหน้ามองฟ้าที่เต็มไปด้วยกลุ่มเมฆสีดำลอยต่ำลงมาทุกขณะ
ถ้าอย่างนั้นยิ่งต้องรีบเดี๋ยวฝนตกลงมาจริงๆจะยิ่งอันตรายนะ
ยิ่งเราอยู่ในป่าอย่างนี้ด้วย
แต่ผมจะไม่ไหวแล้วล่ะปวดขาไปหมดมาซายะหมดแรงเอาเสียดื้อๆรู้สึกปวดที่ข้อขาไปหมดเป็นเพราะแผลที่เกิดจากการที่ชายหนุ่มล่ามโซ่เขาไว้แท้ๆที่ทำให้เจ็บปวดแสนทรมานอย่างนี้
เจ็บมากเหรอเคนยะหยุดวิ่งหันมามองร่างเล็กที่ข้อเท้าเต็มไปด้วยเลือดด้วยความเป็นห่วง
ฮะ...............อูย............เบาๆหน่อยสิผมเจ็บนะมาซายะตอบเสียงสั่นเมื่อชายหนุ่มจับข้อเท้าเขายกขึ้นดู
ขอโทษ.....................งั้นเธอขี่หลังฉันก็แล้วกันหยุดตรงนี้มันยังไม่ปลอดภัย
แต่......................มาซายะลังเลกลัวเป็นภาระทำให้ชายหนุ่มช้าลงไปอีก
ไม่ต้องมีแต่อะไรทั้งนั้น.......................เอ้าขึ้นมาเร็วเคนยะย่อตัวลงหันหลังให้ร่างเล็กขึ้นขี่แต่เด็กหนุ่มก็ยังไม่ขึ้นเสียทีทำให้เขาต้องหันกลับมาดุเสียงเข้มเนื่องจากกลัวพวกนั้นตามมาทันถ้าเด็กหนุ่มมัวแต่ชักช้า
เร็วๆเข้าสิขืนชักช้าพวกนั้นก็ตามมาทันจนได้ อยากเป็นผีเฝ้าที่นี่หรือไง
เอ๊ะคุณนี่แค่นี้ทำไมต้องมาแช่งกันด้วย
เดี๋ยวเกิดผมตายขึ้นมาจริงๆจะมาหลอกคุณคนแรกเลยคอยดูมาซายะชักฉุนหมั่นไส้ปากร้ายๆของชายหนุ่มพลางเขย่งตัวขี่หลังชายหนุ่มด้วยความยากลำบาก
หนักก็อย่ามาบ่นแล้วกัน.............เสียงเล็กบ่นอุบอิบๆอยู่ในลำคอ
เอาเถอะน่าตัวเล็กกระจิ๊ดริดแบบเธออุ้มอีกซักสิบคนยังไหวเล้ย เคนยะหยักยิ้มมุมปากนึกขำกับคำพูดของร่างเล็ก
ทำเป็นพูดดี..................ชิมาซายะบุ้ยปากยังไม่ทันได้เกาะคอชายหนุ่มก็ลุกขึ้นยืนซะอย่างนั้นจนเขาแทบหงายหลัง
หวา....................คนบ้าจะลุกก็บอกกันบ้างดิ
ผมเกือบตกลงไปแล้วรู้เปล่ามาซายะทุบแผ่นหลังชายหนุ่มสองสามทีเป็นการลงโทษเสียงเล็กแว้ดๆใส่หูชายหนุ่มไม่หยุด
เคนยะระบายยิ้มชอบใจกับอาการตลกๆของร่างเล็ก
แหมขอโทษๆ................ทีหลังกระผมจะแจ้งเตือนคุณหนูก่อนล่วงหน้านะขอรับกระผมเคนยะหัวเราะในลำคอแล้วแบกเด็กหนุ่มเดินต่อไป
อย่ามาล้อเลียนผมนะมาซายะหน้าแดงใช้สองมือเล็กแกล้งบีบคอชายหนุ่มเบาๆ
โอ๊ะๆ..................อย่าขอรับเดี๋ยวกระผมตายไปใครจะแบกคุณหนูหนีเจ้าพวกผู้ร้ายพวกนั้นเล่าขอรับเคนยะยังแกล้งหยอกเด็กหนุ่มไม่เลิก
เอ๊ะคุณนี่.................พอได้แล้วแกล้งผมสนุกนักรึไง
เปล๊า.................................ชายหนุ่มหัวเราะหึๆในลำคออย่างเอ็นดูร่างเล็กบนหลัง
อยู่กับเด็กหนุ่มผู้นี้เขาไม่เคยนึกเบื่อเลยสักครั้ง
อย่ามาโกหก ผมรู้นะว่าคุณแอบยิ้มเยาะผมอยู่ในใจล่ะสิร่างเล็กค้อนงอนชายหนุ่ม
เอาน่า....................เราอย่าเพิ่งมาทะเลาะกันตอนนี้เลยนะ
ก็เพราะคุณนั่นแหละเด็กหนุ่มเถียงไม่ยอมแพ้
งั้นฉันขอโทษเธอก็แล้วกัน พอใจยังเคนยะส่ายหน้าไปมาระบายยิ้มน้อยๆ
นึกเอ็นดูกับความเอาแต่ใจไม่ยอมแพ้ง่ายๆของร่างเล็ก
ผิดแล้วขอโทษอย่างนี้ค่อยน่าให้อภัยหน่อยมาซายะได้ใจเมื่อเห็นชายหนุ่มอ่อนข้อให้ยิ้มเล็กยิ้มน้อยเป็นการใหญ่เหมือนตัวเองเป็นผู้ชนะ
คร๊าบ...............ครับเคนยะพูดไปยิ้มไปอย่างยอมแพ้ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับร่างเล็กในเวลาที่วิกฤตเช่นนี้
เคนยะแบกร่างเล็กมาไกลพอสมควรเห็นทีท่าว่าพวกนั้นคงยังตามมาไม่ทันจึงวางร่างเล็กลงที่ใต้ต้นไม้ใหญ่
พักสักนิดแล้วกันเดี๋ยวค่อยเดินกันต่อ
ก็ดีเหมือนกันคุณแบกผมมาตั้งนานแล้วเดี๋ยวจะล้าเสียก่อนมาซายะเอ่ยเมื่อมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อของชายหนุ่ม
เป็นห่วงฉันด้วยเหรอชายหนุ่มถามยิ้มๆมองใบหน้าที่เริ่มจะแดงๆของร่างเล็ก
เปล่าซักหน่อย
ผมกลัวจะไม่มีคนแบกผมต่างหากเล่ามาซายะเสหน้าไปทางอื่นหลบใบหน้าคมที่กำลังจ้องเขาไม่วางตาอย่างอ่อนโยนจนเขารู้สึกร้อนไปทั้งหน้า
เอ้า...............ไม่ห่วงก็ไม่ห่วง
ขอโทษแล้วกันที่ฉันเข้าใจผิดไปเองน่ะเสียงยียวนของชายหนุ่มทำให้ร่างเล็กหันมาทำตาเขียวใส่ทันทีแต่ก็ต้องมาเจอสายตาที่เร่าร้อนและแข็งกร้าวกว่าของชายหนุ่ม
ช่วงเวลานั้นเหมือนเวลาจะหยุดไปชั่วขณะเมื่อสายตาของคนทั้งสองผสานกันอย่างมีความหมาย
ครืน................ครืนๆ................เสียงฟ้าคำรามกึกก้องไปทั่วบริเวณทำให้ทั้งสองเริ่มเรียกสติตัวเองกลับคืนมา
สงสัยฝนจะตกแล้ว
ไปกันต่อเถอะรู้สึกข้างหน้าจะมีถ้ำนะชายหนุ่มเอ่ยชวนทำลายบรรยากาศด้วยรอยยิ้มเขินๆที่เด็กหนุ่มไม่เคยเห็นมาก่อนจนเขาอดอมยิ้มไม่ได้
ฮะ..............ร่างเล็กรับคำอย่างเห็นด้วยรู้สึกดีเมื่อเห็นสีหน้าแบบนี้ของชายหนุ่ม
เคนยะแบกร่างเล็กขึ้นหลังอีกครั้งแล้วเร่งฝีเท้าแข่งกับฟ้าฝนที่ทำท่าจะกระหน่ำตกลงมาทุกทีๆแล้ว
จับดีๆนะมาซายะชายหนุ่มหันมากำชับเตือนร่างเล็กเมื่อเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นอีก
ครับมาซายะรับคำด้วยรอยยิ้มกอดกระชับชายหนุ่มแน่นกว่าเดิม
อีกไม่กี่นาทีก็มาถึงถ้ำที่ชายหนุ่มเอ่ยถึงเมื่อครู่
ถ้ำนี้อยู่ในที่ลับตาพอสมควรคงใช้เป็นที่หลบภัยได้เป็นอย่างดีเพราะหากคนที่ไม่เคยเข้ามาแถวนี้คงจะไม่สามารถสังเกตเห็น
แต่ฝนก็ตกลงมาระหว่างทางทำให้ทั้งสองคนเปียกมอกแมกกันเสียก่อน
เคนยะวางเด็กหนุ่มลงช้าๆอย่างระมัดระวัง
เป็นไงบ้าง ..หนาวมากเหรอชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นอาการสั่นๆของร่างตรงหน้า
ไม่เป็นไรฮะเด็กหนุ่มปากแข็งไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้ชายหนุ่มเห็น
ไม่เป็นไรได้ยังไง
ตัวสั่นออกอย่างนี้มานี่เถอะเคนยะเรียกให้ร่างเล็กเข้ามานั่งใกล้ๆแต่เด็กหนุ่มก็ยังยืนกรานไม่ยอมเข้ามาท่าเดียวด้วยความอาย
ไม่เอาหรอก
ผมทนได้เดี๋ยวมันก็หยุดตกแล้วล่ะน่ามาซายะปฏิเสธริมฝีปากสั่นจนฟันกระทบกันดังจนชายหนุ่มได้ยินอดขำกับความปากแข็งของร่างเล็กไม่ได้
งั้นก็แล้วแต่เธอเคนยะจำใจปล่อยให้ร่างเล็กดื้อดึงไปสักพักคิดว่าไม่นานเด็กหนุ่มคงยอมใจอ่อนเอง
แต่แล้วเวลาผ่านไปนานและนานพอสมควรฝนก็ยังไม่มีทีท่าว่าหยุดตกง่ายๆเลยกลับกระหน่ำลงมาจนมืดฟ้ามัวดินไปหมด
เคนยะมองร่างเล็กนั่งกอดเข่าลำตัวสั่นเทาด้วยความหนาวอยู่นานก็อดสงสารไม่ได้
ทั้งๆที่ยังไม่หายไข้เลยแท้ๆยังฝืนดิ้อดึงไม่ยอมเลิกขืนมาเจออากาศหนาวๆอย่างนี้มีหวังไข้จะกลับเอาเสียเปล่า ๆ
ว่าแล้วชายหนุ่มก็เป็นฝ่ายเขยิบเข้ามาใกล้ๆเสียเองแล้วกอดกระชับร่างเล็กเข้ามาในวงแขนแน่น
เอ๊ะ..................คุณเคนยะปล่อยนะคุณจะทำอะไรของคุณเนี่ยมาซายะขัดขืนพยายามผลักชายหนุ่มออกไปด้วยความขัดเขิน
ไม่เอาน่ามาซายะ
ฉันรู้ว่าเธอกำลังหนาวนะเคนยะกระชับกอดร่างเล็กแน่นกว่าเดิมพร้อมกับจูบประทับเรือนผมหอมกรุ่น
ปล่อยนะ..................ผะ...............ผม.....มะ...........ไม่.........นะ.........หนาว...........ซะ..........หน่อยมาซายะพูดไปฟันกระทบกันไปกว่าจะจบประโยคจนเคนยะอดขำไม่ได้
ฮะๆ.................เนี่ยนะไม่หนาวของเธอน่ะ
ใช่มาซายะเสียงงอนๆพยายามแกะมือชายหนุ่มออกอีก
อย่าฝืนตัวเองไปเลยน่ามาซายะเดี๋ยวจะไม่สบายเอา
ฉันเป็นห่วงนะชายหนุ่มกระซิบข้างหูด้วยเสียงอ่อนโยนจนร่างเล็กรู้สึกได้
คุณไม่ต้องมาเป็นห่วงผมหรอก
ผมไม่ได้สำคัญอะไรซักหน่อยร่างเล็กเลิกดิ้นซบอกชายหนุ่มอย่างอบอุ่นลำเสียงตัดพ้อในลำคอเล็กน้อย
สำคัญสิทำไมจะไม่สำคัญเคนยะลูบเส้นผมนุ่มไปมาจูบประทับที่ดวงตาของร่างเล็กซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความรักอย่างสุดซึ้ง
มาซายะได้ยินคำพูดเหล่านั้นก็ทำให้เขาอดดีใจไม่ได้
แม้มันจะเป็นเพียงคำพูดโกหกที่ชายหนุ่มสารพัดสารพันจะสรรหามาพูดก็ตาม
แต่เขากลับรู้สึกว่ามันช่วยเติมเต็มความรู้สึกน้อยใจต่างๆที่เขามีต่อชายหนุ่มไปได้อย่างประหลาด
คุณเคนยะ................เราหยุดอยู่อย่างนี้พวกนั้นจะไม่ตามมาทันเหรอครับร่างเล็กเอ่ยถามทำลายบรรยากาศเงียบกว่าห้านาทีที่ผ่านมา
ฝ่ามือเล็กโอบชายหนุ่มแน่นกว่าเดิมเหมือนต้องการหาความอบอุ่น
คงไม่หรอก ฝนตกหนักออกอย่างนี้พวกมันคงหาที่หลบเหมือนเรานั่นแหละ
ขืนเดินต่อไปจะมีแต่อันตรายเสียมากกว่าชายหนุ่มอธิบายเสียงนุ่มด้วยรอยยิ้ม
แล้วพวกคุณทาเคชิกับคุณเอนโดจะไม่มาตามหาเราเหรอ
เป็นห่วงมันนักหรือไงเคนยะเริ่มจะเสียงแข็งขึ้นมาอีกดึงร่างเล็กให้มาเผชิญหน้า
ก็............ก็คงอย่างนั้นมาซายะนึกสนุกแกล้งยั่วเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของชายหนุ่ม
นี่เธอกำลังจะยั่วโมโหฉันอีกแล้วนะมาซายะเคนยะเค้นเสียงจริงจังเริ่มอยากปิดปากช่างพูดของเด็กหนุ่มเต็มที
ผมเปล่านะก็ผมเป็นห่วงพวกเขาจริงๆนี่มาซายะหน้าระรื่นแกล้งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เสียอย่างนั้น
มาซายะ..............ยังจะพูดอีกเคนยะเค้นเสียงดุกว่าเก่า
เอ๊ะ...........อะไรคุณเคนยะผมเป็นห่วงคนอื่นแล้วมันผิดรึไงมาซายะยิ่งได้ใจแกล้งต่ออีก
ผิด..............โดยเฉพาะเจ้าทาเคชิ
ทำไมผมจะห่วงคุณทาเคชิเขาไม่ได้เขาก็เป็นเพื่อนผมเหมือนกันนะ
แต่ฉันไม่ให้เธอห่วงมันเคนยะตวาดเสียงเข้ม
ผมจะห่วงซะอย่างใครจะทำไมมาซายะแหงนหน้าท้าชายหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัวด้วยริมฝีปากยิ้มหยัน
ก็ฉันนี่แหละว่าแล้วเคนยะก็ปิดริมฝีปากบางช่างพูดนั้นทันทีด้วยความโมโห (หึง)
มาซายะขัดขืนสักพักก็ปล่อยให้ชายหนุ่มทำตามอำเภอใจต่อไป(คิดๆแล้วไม่น่าไปแหย่ให้เขาโกรธเล้ย)
เคนยะบดเบียดริมฝีปากนุ่มอย่างร้อนแรงและเร่าร้อนส่งเรียวลิ้นเรียบลื่นเข้าไปรุกรานร่างตรงหน้าควานหาความหวานนุ่มไม่หยุดหย่อนจนเด็กหนุ่มแทบหมดเรี่ยวแรงกอดกระชับชายหนุ่มแน่นยิ่งกว่าเดิมทำให้เคนยะได้ใจใช้ฝ่ามือลูบไล้แผ่นหลังนวลเนียนไปมาไม่หยุดแล้วถกเสื้อตัวเล็กของเด็กหนุ่มมากองอยู่ที่หน้าอกเล็กแบนราบเย้ายวนไปด้วยเสน่ห์ร้อนแรงยั่วเย้าแล้วค่อยๆดึงออกในที่สุดเมื่อชายหนุ่มถอนจูบ
สายตาร้อนทอดมองมาที่แผ่นอกเล็กที่แต่งแต้มด้วยยอดอกสีชมพูเย้ายวนทั้งสองข้างอย่างร้อนแรงจนเด็กหนุ่มร้อนไปทั้งหน้ายกมือปิดแทบไม่ทัน
เคนยะอมยิ้มจัดการถอดเสื้อของเขาออกอย่างรวดเร็วและแล้วแผ่นอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามก็เผยเด่นสู่สายตาร่างเล็ก
มาซายะหัวใจเต้นไม่เป็นส่ำก้มหน้างุดหลบสายตาคมของชายหนุ่มด้วยความอายตอนนี้หน้าเขาคงแดงจนร้อนไปทั้งหน้าแล้ว
เคนยะเชยคางมนขึ้นมาสบตาคมของเขา
จับมือเล็กที่กำลังใช้ปิดแผ่นอกขาวนวลน่าสัมผัสออกทั้งสองข้างแล้วดึงมาสัมผัสกับแผ่นอกกว้างของเขาแทน
มาซายะหน้าแดงไม่ยอมท่าเดียวพยายามจะชักกลับแต่เคนยะก็ไม่ยอมปล่อยกลับดึงมือเล็กของเขาลูบไล้วนไปมาบนแผ่นอกแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแกร่งของชายหนุ่มริมฝีปากหยักยิ้มอย่างพอใจ
คะ.......คุณเคนยะ...........ปะ........ปล่อยผมเถอะเสียงเล็กตะกุกตะกักในลำคอด้วยความอายใบหน้าเสมองไปทางอื่นไม่กล้าสบสายตาคมร้อนแรงดั่งไฟของชายหนุ่ม
ไม่ต้องอายไปหรอกน่ามาซายะเคนยะแกล้งกระซิบริมหูแล้วส่งปลายลิ้นไล้เลียแผ่วเบาอย่างจงใจจนร่างเล็กสะดุ้ง
อ๊า................เสียงเล็กเล็ดลอดออกมาจากลำคอจนเด็กหนุ่มหน้าแดงแล้วแดงอีกพยายามกัดริมฝีปากแน่นหลับตาพริ้มแต่แล้วก็ต้องเบิกตาลุกโพลงเมื่อมือเล็กของเขาถูกดึงเลื่อนลงสู่เบื้องล่างมาสัมผัสส่วนแข็งขันกลางลำตัวของชายหนุ่ม
มะ........ไม่นะคุณเคนยะอย่าผมอายเสียงเล็กอ้อนวอนแผ่วเบาหัวใจเต้นด้วยความระทึกเมื่อฝ่ามือเล็กกำลังครอบครองแก่นกายของชายหนุ่มตรงๆแล้วถูกบังคับให้ขยับเคลื่อนไปมาด้วยมือแข็งแกร่งของชายหนุ่มอีกที
อือ............มะ...........มาซายะเสียงทุ้มครางเครือริมใบหูเหมือนทรมานปนความสุขจนมาซายะสะท้านไหวไปทั้งร่าง
เคนยะเลื่อนมือข้างหนึ่งปลดกางเกงที่เปียกโชกของร่างเล็กออกลงไปกองที่หน้าขาอย่างรวดเร็วแล้วใช้มือครอบครองส่วนอ่อนไหวของร่างเล็กเช่นกันมาซายะพยายามบิดกายหนีแต่แรงอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆก็ทำให้เขาขัดขืนชายหนุ่มไม่ได้นาน
อ๊า...............อย่า.........คุณเคนยะเด็กหนุ่มร้องประท้วงเมื่อชายหนุ่มปล่อยมือข้างที่บังคับเขาแล้วเลื่อนไปด้านหลังลูบไล้แก้มก้นขาวนวลไปมาก่อนฝังนิ้วไปที่รอยแยกในช่องทางฉ่ำชื้นด้านหลังสองนิ้วพร้อมๆกันจนสุดแล้วขยับเข้าออกอย่างเร็ว
ส่วนด้านหน้าก็ยังขับเคลื่อนไปมาไม่หยุดเช่นกัน
มาซายะครางเครืออย่างแผ่วหวิวพยายามสะกัดกั้นไม่ให้เสียงแห่งอารมณ์ปรารถนาที่กำลังพุ่งพล่านอยู่ในกายดังออกมาข้างนอก
ใบหน้าแดงซ่านผิวกายร้อนรุ่มไปหมดในขณะที่มือของเขายังคงกอบกุมส่วนแข็งขันของชายหนุ่มอยู่
จนตอนนี้เขารู้สึกว่าเริ่มจะทนไม่ไหวกับความร้อนรุ่มที่ชายหนุ่มส่งให้ไม่ขาดสายเสียแล้ว
เคน.........เคนยะซัง.........ผะ..............ผมไม่ไหวแล้วนะมาซายะเสียงเล็กแหลมลงทุกที
ช่องทางแสนแคบด้านหลังบีบรัดนิ้วชายหนุ่มอย่างแรงหลายครั้งก่อนปล่อยความร้อนรุ่มในกายออกมาจนเต็มมือชายหนุ่มสายแล้วสายเล่า
เคนยะปล่อยส่วนอ่อนไหวของเด็กหนุ่มให้เป็นอิสระพร้อมๆกับดึงนิ้วทั้งสองออกมาจากส่วนหลังของเด็กหนุ่มจนมาซายะแทบจะทรุดอยู่ที่ตักของชายหนุ่มอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง
อ๊ะ....................คุณจะทำอะไรน่ะ
อย่านะมาซายะร้องเสียงดังเมื่อชายหนุ่มเลื่อนมือที่เปรอะไปด้วยสายน้ำอุ่นของเขาขึ้นมาไล้เลียเข้าไปในปากต่อหน้าต่อตาเขา
สายตาคมจับจ้องมาอย่างร้อนแรงในขณะที่ปลายลิ้นของเขายังไม่หยุดการกระทำ
มาซายะยิ่งเห็นยิ่งทำให้เขาหน้าแดงเข้าไปใหญ่ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะกล้ากลืนกินสิ่งนั้นของเขาเข้าไปได้
ทำไมล่ะของเธอทั้งหอมทั้งหวานขนาดนี้ชายหนุ่มกล่าวไม่สะทกสะท้านกับอาการขัดเขินของร่างเล็ก
บ้า..........บ้า............บ้า...........อ๊ะและแล้วริมฝีปากบางนุ่มก็ถูกประกบบดบี้ลงอีกครั้งอย่างรวดเร็วและเนิ่นนานกว่าชายหนุ่มจะถอนออกแล้วเลื่อนไปซุกไซร้ซอกคอยาวระหงส์หอมกรุ่นแทน
มาซายะ ฉันรักเธอ
เธอรักฉันไหมเสียงชายหนุ่มครางในลำคอขณะที่ริมฝีปากกำลังขบเม้มฝากประทับรอยแห่งความรักให้ร่างเล็กตรงหน้า
.....................ไม่มีเสียงตอบจากเด็กหนุ่มแต่สัมผัสได้ถึงผิวแก้มร้อนและแดงซ่านมาถึงใบหูจากร่างเล็กแทน
เคนยะเลื่อนลำตัวนั่งพิงผนังถ้ำขยับตัวร่างเล็กให้เข้ามาคร่อมหน้าขาของเขาแล้วยกตัวเด็กหนุ่มสูงขึ้นจนศีรษะอยู่ในระดับอกของเด็กหนุ่มโดยที่สายตาร้อนยังจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าแดงก่ำของร่างเล็กไม่ลดละ
มาซายะร้อนวูบวาบไปหมดทั้งกายไม่อาจสู้สายตาเร่าร้อนเต็มไปด้วยอารมณ์แห่งความปรารถนาของชายหนุ่มได้แต่แล้วใบหน้าคมก็ฝังลงมาที่แผ่นอกร้อนของเขาอย่างรวดเร็วส่งปลายลิ้นเล็มเลียที่ยอดอกแล้วขบเม้มเบาๆเป็นการกระตุ้นสองสามทีซ้ำไปซ้ำมาทั้งสองข้างอย่างช่ำชองท่ามกลางเสียงเล็กแหลมเย้ายวนของเด็กหนุ่มที่ครางเครือไม่หยุดเมื่อชายหนุ่มย้ำริมฝีปากหนักๆที่ยอดอกเม็ดเล็กสีชมพูของเขา
อ้ะ.......................เคนยะซังอย่า
มาซายะฉันขอได้ไหม..............เคนยะเลื่อนใบหน้าคมออกมาสบตาร่างเล็กอย่างเร่าร้อน
มาถามอะไรเอาตอนนี้มาซายะหน้าแดงกับคำถามตรงๆของชายหนุ่มซึ่งเขาไม่รู้ว่าจะตอบยังไงดีแล้ว
ตกลงนะเคนยะระบายยิ้มเมื่อไม่ได้รับการปฏิเสธจากร่างตรงหน้า
บ้า...........เสียงเล็กเล็ดลอดออกมาคำสุดท้ายก่อนจะถูกชายหนุ่มปิดริมฝีปากอีกครั้งอย่างร้อนแรง
จากนั้นก็ค่อยๆกดสะโพกเล็กลงไปยังส่วนแข็งขันเบื้องล่างของเขาช้าๆ..............มาซายะสะดุ้งสุดตัวกรีดร้องสุดเสียงเมื่อช่องทางฉ่ำชื้นค่อยๆถูกรุกรานจากชายหนุ่มทีละนิดๆจนส่วนหัวของชายหนุ่มลุกล้ำเข้าไปจนได้
มาซายะปล่อยตัวตามสบาย
อย่าเกร็งแล้วมันจะดีขึ้นเองนะคนดี ชายหนุ่มจูบที่แก้มนุ่มแล้วเลื่อนมาบดเบียดริมฝีปากนุ่มอีกครั้งปลอบประโลมร่างเล็กที่กำลังครวญครางอย่างเจ็บปวด
อ๊า...............เคนยะซังผมเจ็บ ..โอ้ยมาซายะร้องลั่นเมื่อชายหนุ่มกดสะโพกของเขาเข้าหาเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ชายหนุ่มกระแทกสวนขึ้นมาอย่างแรงทีเดียวร่างสองร่างก็เชื่อมต่อแทบจะกลายเป็นคนๆเดียวกัน
ฮือ............ฮึกผมเจ็บนะคนใจร้ายมาซายะน้ำตาไหลพรากจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มระบายความเจ็บปวดจนเป็นทางยาว
ไม่เป็นไรนะคนดี
ฉันรักเธอ..............รักเธอชายหนุ่มกระซิบข้างหูปลอบประโลมร่างเล็กอย่างอ่อนไม่ขาดสาย
ไม่กี่นาทีเขาก็เริ่มทนไม่ไหวกับความต้องการที่รุมเร้าอยู่เบื้องล่างค่อยๆขยับทีละน้อยๆเพิ่มความเคยชินให้ร่างเล็ก
เสียงเด็กหนุ่มครางเครือริมใบหูยิ่งทำให้เขาเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆสองมือจับสะโพกมนกลมกลึงขยับขึ้นลงเป็นจังหวะเดียวกับที่เขาเร่งสวนขึ้นไปอย่างร้อนแรงและหนักหน่วงด้วยอารมณ์ที่กระเจิดกระเจิงสุดขีดยากที่จะมีอะไรมาดับลงได้ง่ายๆ
เสียงเล็กยังคงดังเป็นระยะประสานกับเสียงของเขาอย่างมีความสุขแข่งกับเสียงฝนฟ้าคะนองที่กำลังโปรยปรายลงมาไม่ขาดสายอยู่ในขณะนี้
จนในที่สุดชายหนุ่มก็ถึงจุดแห่งความสุขสมดึงสะโพกร่างเล็กลงมาอย่างเร็วและแรงเป็นครั้งสุดท้ายก่อนกระตุกเกร็งปล่อยสายน้ำอุ่นมากมายมหาศาลทะยานสู่ร่างเล็กอย่างร้อนแรงพร้อมๆกับร่างเล็กที่ปล่อยสายน้ำอุ่นไหลรดบนตัวเขามากมายเช่นกัน
อ๊า......................เคนยะซังมาซายะทรุดตัวลงกับแผ่นอกกว้างของชายหนุ่มในขณะที่เขายังไม่ได้ถอนส่วนกลางลำตัวออกไปแต่อย่างใด
อา...........มาซายะฉันมีความสุขที่สุด...............ฉันรักเธอชายหนุ่มหอบหนักๆผสานกับร่างเล็กภายใต้อกเขาอย่างมีความสุข
เธอรักฉันมั้ยมาซายะ เสียงทุ้มของชายหนุ่มกระซิบริมใบหูแผ่วเบาลมหายใจยังคงหอบถี่ๆเป็นจังหวะ
ไม่รู้ ..มาซายะเฉไฉหน้าแดงแป๊ดไม่อยากตอบคำถามชายหนุ่ม
ไม่รู้เหรอ....................เคนยะหยักยิ้มมุมปากแกล้งขยับแก่นกายเบื้องล่างที่ยังฝังอยู่ในตัวเด็กหนุ่มเบาๆ
อ้ะ...............ยะ..........อย่าผมไม่ไหวแล้วร่างเล็กร้องเตือนหลับตาพริ้มกอดคอชายหนุ่มแน่น
ก็เธอปากแข็งไม่บอกฉันซักทีนี่เคนยะยิ้มเจ้าเล่ห์ก้มหน้าไซร้ซอกคอหอมกรุ่นแทน
ไม่เอา.............ผมอาย
งั้นฉันจะทำอย่างเมื่อกี้อีกนะ
ถ้าเธอยังไม่ยอมบอกฉันเดี๋ยวนี้น่ะเคนยะยื่นคำขาดไม่อยากให้คนรักเฉไฉอีกต่อไป
อ้ะ..............อย่านะมาซายะหน้าแดงรีบร้องห้ามชายหนุ่มเสียงหลง
งั้นเธอก็บอกฉันมาสักทีสิ ว่าไง
ฉันไม่ยอมให้เธอบ่ายเบี่ยงเหมือนครั้งที่แล้วหรอกนะ
ก็ได้ๆ...........ผมรักคุณมาซายะกลั้นใจตอบเต็มที่หน้าแดงซ่านซุกอกชายหนุ่มแน่นไม่ยอมเงยหน้ามาสบสายตาคม
ยอมพูดออกมาเสียทีนะเด็กปากแข็ง รู้ไหมฉันดีใจที่สุดที่ได้ยินคำๆนี้จากปากของเธอ
แต่คุณหลอกผมคุณไม่ได้รู้สึกเหมือนกับผมนี่นา
ถ้าฉันไม่รู้สึกเหมือนเธอ ฉันจะมากอดคนที่ฉันไม่รักทำไม
คุณกอดผู้หญิงตั้งมากมายก่ายกอง
งั้นอย่างนี้คุณก็รักเขาหมดเลยนะสิมาซายะเงยหน้าขึ้นมาค้อนชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทุกทีที่นึกถึงผู้หญิงมากมายของชายหนุ่ม
พวกนั้นไม่เหมือนกัน
ไม่เหมือนกันยังไง
ก็ไม่เหมือนตรงที่ฉันรักเธอ แต่ไม่ได้รักผู้หญิงพวกนั้นสักหน่อย
ตอนนี้คุณก็พูดอย่างนี้ได้เดี๋ยวลับหลังคุณก็ไปทำอีกอย่าง
งั้นเอาอย่างนี้ ฉันขอสัญญาต่อหน้าฟ้าฝนที่กำลังตกกระหน่ำอยู่ขณะนี้ว่าฉันโอกามิ
เคนยะจะไม่กอดผู้หญิงคนอื่นอีกนอกจากคนรักของฉัน อิโต้ มาซายะ เพียงคนเดียว
หากวันใดผิดคำพูดขอให้มี..........ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะพูดจบร่างเล็กมาปิดปากเขาไว้เสียก่อน
ทำไมล่ะเคนยะหันมาทำหน้างง
ผมไม่อยากให้คุณสัญญา ถ้าเกิดผมเป็นอะไรตายขึ้นมาคุณคงไม่ได้กอดคนอื่นกันพอดี
มาซายะ...............อย่าพูดอย่างนี้อีกนะ
เธอต้องอยู่กับฉันตลอดไปจนกว่าฉันจะเป็นคนตายจากเธอไปเองเข้าใจไหมเคนยะเสียงเข้มดุร่างเล็กไม่อยากให้เอาคำพูดอย่างนี้มาล้อเล่น
อะไรกันทำไมคุณจริงจังนักล่ะ
ผมพูดเล่นหรอกน่ามาซายะหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของชายหนุ่ม
ถึงพูดเล่นก็ไม่ได้ฉันถือ.............เคนยะยังทำเสียงเข้มต่อ
ก็ได้ๆเอาเป็นว่าผมขอโทษแล้วกันมาซายะยิ้มกริ่มหอมแก้มชายหนุ่มเป็นการไถ่โทษ
แค่นี้ยังไม่พอหรอกนะต้องที่นี่ตากหากเคนยะหยักยิ้มน้อยๆแล้วชี้นิ้วไปที่ริมฝีปากร้อนของเขา
ไม่เอาหรอก ได้คืบจะเอาศอกมาซายะหน้าแดงทุบอกชายหนุ่มเบาๆ
งั้นฉันทำเองแล้วกันว่าแล้วเคนยะก็ประกบปากเข้ากับเรียวปากเล็กแดงก่ำตรงหน้าอย่างไม่รีรออีกต่อไป
มาซายะโอบตอบอย่างมีความสุขไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะมีความสุขได้ถึงขนาดนี้เขายอมรับอย่างไม่อายเลยว่าไม่อยากให้ช่วงเวลาเหล่านี้ผ่านไปเหลือเกินกับชายหนุ่มที่เขารักและรักเขาอย่างไม่มีเงื่อนไขใดๆอีกต่อไป
/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
มาซายะ..................มาซายะเคนยะกระซิบแผ่วเบาเรียกร่างเล็กที่เผลอหลับไปในอ้อมแขนของเขาเมื่อฝนหยุดตกแต่ท้องฟ้ายังคงมืดสลัวได้ยินเสียงสัตว์ป่าส่งเสียงร้องดังก้องไปทั่วบริเวณ
อือ..................ครับเด็กหนุ่มงัวเงียตื่นขึ้นมาสายตากวาดกว้างไปยังบรรยากาศรอบๆ
กี่โมงแล้วครับเนี่ยมาซายะหันหน้ามองชายหนุ่มเมื่อเห็นบรรยากาศรอบตัวยังมืดครึ้มไปหมด
บ่ายสามโมงแล้วล่ะ..................ฝนเพิ่งหยุดตกเมื่อครู่นี้เอง
รีบแต่งตัวเดินทางกันต่อเถอะเดี๋ยวพวกนั้นจะตามมาทันเสียก่อนเคนยะลูบหัวร่างเล็กไปมาด้วยสายตาอ่อนโยนเป็นที่สุดในสายตาเด็กหนุ่ม
ฮะ..................มาซายะหน้าแดงอายสายตาคมของชายหนุ่มที่มองมายังร่างเปลือยของเขา
อย่าจ้องกันอย่างนี้สิผมอายนะมาซายะผลักชายหนุ่มขณะที่มือไม้รีบคว้าเสื้อผ้าข้างๆตัวมือเป็นระวิง
จะอายอะไรกันนะเมื่อกี้ฉันก็เป็นคนถอดให้เธอเองแท้ๆเคนยะแสยะยิ้มล้อร่างเล็กด้วยความเอ็นดู
อย่าพูดนะ................หันไปสิ
คนบ้า................มาซายะหันมาทำตาเขียวหน้าแดงก่ำใส่ชายหนุ่ม
ก็ได้ๆ...............ฉันไม่แกล้งเธอแล้วรีบๆเข้าเถอะเดี๋ยวจะไม่ทันการนะเคนยะพูดพลางลุกขึ้นดึงกางเกงให้เข้าที่ไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้ขณะที่มาซายะรีบแต่งตัวให้เสร็จทันชายหนุ่มเช่นกัน
เสร็จแล้วล่ะร่างเล็กหันมาบอกชายหนุ่มที่ยืนรอเมื่อเสร็จก่อนเขานานแล้ว
อืม....................ไปกันเถอะ
แล้วยังเจ็บเท้าอยู่หรือเปล่าล่ะเคนยะเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
ดีขึ้นบ้างแล้วล่ะครับมาซายะตอบเสียงอ่อยเมื่อยังรู้สึกเจ็บอยู่มากแต่ไม่อยากให้ชายหนุ่มรู้
แต่ฉันฟังจากน้ำเสียงดูแล้วไม่เป็นอย่างที่พูดเลยนี่
ผมหายแล้วจริงๆนะร่างเล็กยังยืนยันไม่อยากเป็นภาระชายหนุ่ม
ปากแข็งอีกแล้วนะ เจ็บก็บอกมาตรงๆเถอะน่า
ฉันไม่อยากให้เธออาการหนักกว่านี้นะถ้ายังจะยังฝืนเดินเองน่ะเสียงชายหนุ่มดุเล็กน้อยในความดื้อดึงของร่างเล็ก
ขอโทษครับ ก็ผมไม่อยากเป็นภาระของคุณมาซายะเสียงอ่อยสารภาพตามตรง
ภาระอะไรกันทีหลังอย่าคิดอย่างนี้อีกนะ
ฉันบอกแล้วไงว่าเธอสำคัญที่สุดและจะไม่มีคำว่าภาระสำหรับคนที่ฉันรักเข้าใจมั้ยเคนยะย่อตัวลงจ้องตาร่างเล็กอย่างมีความหมายฝ่ามือใหญ่ไล้เบาๆที่สองแก้มนุ่มอย่างอ่อนโยน
คะ...........ครับมาซายะหน้าร้อนฉ่าอบอุ่นหัวใจไปหมดกับคำพูดจริงจังที่แฝงไปด้วยความรักอย่างเต็มเปี่ยมของชายหนุ่ม
เข้าใจก็ดีแล้ว....................จำไว้นะเธอจะเป็นคนสุดท้ายและคนเดียวที่ฉันจะรักเคนยะเขย่งตัวเล็กน้อยจูบหน้าผากมนอย่างแสนรักร่างเล็กสุดหัวใจ
ไปกันเถอะนะ................ชายหนุ่มเอ่ยชวนเมื่อถอนจูบหันหลังให้ร่างเล็กขี่หลังเตรียมตัวเดินทาง
มาซายะโอบลำคอยาวพร้อมซบใบหน้าลงที่แผ่นหลังกว้างใหญ่อย่างมีความสุข
พร้อมหรือยังเคนยะไม่ลืมถามก่อนลุกขึ้นยืนกลัวร่างเล็กจะงอนเขาอีก
ฮะ...............มาซายะยิ้มกริ่มกระซิบริมหูเบาๆด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ
//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
คุณเอนโดเดินทางกันต่อเถอะครับผมเป็นห่วงสองคนนั่นเต็มทีแล้ว
ไม่รู้ป่านนี้เป็นยังไงกันบ้างทาเคชิชวนชายหนุ่มเมื่อเห็นทีท่าว่าฝนจะหยุดตกจริงๆแล้ว
ไปสิครับผมก็เป็นห่วงอยู่เหมือนกัน
เดี๋ยวค่ำมืดเสียก่อนจะยิ่งลำบากเอนโดเห็นด้วยกวักมือเรียกลูกน้องออกเดินทางกันต่ออย่างไม่รอช้า
ไปกันได้แล้ว
พร้อมกันหรือยังเสียงเข้มตะโกนสั่งลูกน้องที่นั่งพักกันอยู่ไม่ไกลจากเขานัก
พร้อมแล้วครับนายเสียงลูกน้องรับคำพร้อมเพรียงรีบลุกขึ้นเดินตามชายหนุ่มที่เดินออกหน้าไปก่อนทันที
////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
เคนยะพาร่างเล็กเดินเข้ามาในบริเวณที่เกือบจะใกล้ถนนเข้าไปทุกทีตอนนี้ร่างกายเริ่มเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเพราะไม่ได้หยุดพักเลยแม้แต่น้อยตั้งแต่ออกมาจากถ้ำแห่งนั้น
เขาไม่อยากรอช้าอีกต่อไปแล้วยิ่งออกไปถึงถนนเท่าไหร่จะยิ่งปลอดภัยที่สุดสำหรับร่างเล็ก
แต่กว่าจะถึงก็เกือบสองกิโลยิ่งอยู่ในป่าอย่างนี้ยิ่งลำบากคงใช้ต้องเวลาเดินเกือบสามสี่ชั่วโมงเป็นแน่
พักสักหน่อยดีไหมครับเคนยะซังมาซายะเอียงหน้ากระซิบริมหูชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วง
ไม่ได้หรอกเดี๋ยวยิ่งมืดจะยิ่งอันตรายเอาเสียเปล่าๆชายหนุ่มปฏิเสธยังคงแบกร่างเล็กเดินต่อไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ
แต่คุณแบกผมมาเกือบชั่วโมงนึงแล้วนะครับยังไม่ได้หยุดพักเลยมาซายะยังอดเป็นห่วงชายหนุ่มไม่ได้
ไม่เป็นไร ฉันอยากให้เธอปลอดภัยที่สุดเหนือสิ่งอื่นใดในตอนนี้
แต่ว่าคุณจะพลอยหมดแรงไปด้วยนะครับ
ฉันบอกแล้วไงว่าไม่เป็นไร
แค่เธอเป็นห่วงฉันแค่นี้ก็เกินพอแล้วล่ะเคนยะหันมายิ้มกริ่มใบหน้าเล็กนี้ทำให้เขาหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งแทบจะทันที
แต่ผมไม่อยากให้คุณฝืนมาซายะหน้าเศร้าลงเล็กน้อยถ้าขาเขาไม่เจ็บก็คงไม่ทำชายหนุ่มเหนื่อยเป็นสองเท่าอย่างนี้
ถ้าฉันไม่ไหวจะบอกแล้วกัน
ฟ้าเริ่มจะมืดลงทุกทีแล้วหากเราไม่รีบเดินมันจะยิ่งอันตรายนะ
อีกไกลไหมครับกว่าจะถึงทางออกน่ะมาซายะเพียรถามชายหนุ่มอีกอย่างเป็นห่วง
ประมาณสองกิโลเห็นจะได้เคนยะประมาณการอย่างผู้ชำนาญทาง
โอ้โห.................ไกลขนาดนั้นเชียวหรือครับอย่างนี้กว่าจะถึงก็มืดก่อนพอดีน่ะสิมาซายะอุทานเสียงดังคิดไม่ถึงว่าจะไกลขนาดนี้
ฉันถึงต้องรีบไงล่ะ
อีกสักพักคงจะเจอลำธารเราค่อยหยุดพักที่นั่นก็แล้วกันนะชายหนุ่มถามอย่างขอความเห็นจากร่างเล็ก
ดีครับ
ผมก็กระหายน้ำเต็มทีแล้วเหมือนกันมาซายะดีใจเมื่อได้ฟังคำนั้นความจริงเขาหิวน้ำตั้งแต่เริ่มออกเดินทางมาแล้วแต่กลัวจะเสียเวลาชายหนุ่มเลยไม่กล้าบอก
ทนอีกนิดแล้วกันนะเดี๋ยวก็ถึงแล้วเคนยะหันมายิ้มให้ร่างเล็ก
ครับ แค่ไหนผมก็ทนได้มาซายะยิ้มตอบให้ชายหนุ่มอย่างอายๆ
แหมฉันนี่โชคดีจริงๆนะที่มีคนรักที่น่ารักแถมยังมีน้ำอดน้ำทนเป็นเลิศอย่างนี้
แล้วไม่ดีหรือไงครับ
ดีสิ...................ก็กำลังชมอยู่นี่ไงล่ะ
ถ้านั่นถือเป็นคำชมผมก็ขอดีใจล่วงหน้าแล้วกันนะครับมาซายะทุบหลังชายหนุ่มเบาๆรู้สึกเหมือนชายหนุ่มแอบเหน็บแนมเขาเล็กน้อยอยู่รึเปล่าก็ไม่รู้
อะไรกันแค่นี้ก็ต้องทำร้ายกันด้วยเคนยะหัวเราะคิกคักๆเหมือนล้อร่างเล็กบนหลังของเขาอย่างอารมณ์ดีลืมความเหน็ดเหนื่อยไปหมดสิ้น
ก็คุณกำลังล้อผมอยู่นี่ เห็นคำพูดจริงจังของผมเป็นเรื่องตลกนักหรือไง
ฉันเปล่าสักหน่อยนะ
เปล่าอะไรก็ผมได้ยินชัดเต็มสองหูออกขนาดนี้
อย่างอนไปเลยน่า....................เพราะรักหรอกนะถึงได้หยอกเธอเล่นอย่างนี้เคนยะเริ่มง้อเมื่อเห็นร่างเล็กงอนเขาเล็กน้อย
เอาเถอะๆ............ผมไม่อยากจะเถียงกับคุณแล้ว
เปลืองน้ำลายเอาเสียเปล่าๆยิ่งหิวๆน้ำอยู่ด้วยมาซายะถอนใจยาวๆ...................ไม่อยากเถียงกับชายหนุ่มอีกต่อไป
เพราะดูท่าแล้วว่าเถียงไปยังไงเขาก็คงจะไม่ชนะเหตุผลร้อยแปดที่ชายหนุ่มนำมาอ้างง่ายๆหรอก
อย่างนี้ฉันก็เหงาแย่สิถ้าไม่ได้ยินเสียงน่ารักๆของเธอน่ะ
ยังจะพูดอีกนะ
ก็ได้ๆ..................แค่นี้ก็ต้องโกรธกันด้วย
อ้ะ...............นั่นไงครับคุณเคนยะลำธารที่คุณว่าน่ะร่างเล็กตะโกนลั่นจนแสบหูชายหนุ่มอย่างตื่นเต้นตอนนี้เขาหิวน้ำสุดๆเลยจนแทบจะไม่มีแรงพูดอยู่แล้ว
จริงด้วย................มัวแต่คุยกับเธอเพลินจนมาถึงเร็วอย่างคาดไม่ถึงเลยนะเนี่ย
รีบไปเถอะครับมาซายะเร่งชายหนุ่มอีกครั้ง
ครับผ๊ม.....................เคนยะลากเสียงยาวล้อเด็กหนุ่มอีกเช่นเคยอย่างไม่รู้สึกเบื่อหน่าย
แล้วก้าวยาวๆไปยังลำธารเบื้องหน้าทันที
ระวังนะ..................ค่อยๆเคนยะวางร่างเล็กลงช้าๆที่โขดหินใหญ่ใกล้ๆลำธาร
ขอบคุณครับมาซายะยิ้มหวานให้ชายหนุ่มมองใบหน้าคมที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ
เหนื่อยมั๊ยครับร่างเล็กถามพร้อมกับปาดเหงื่อที่หน้าผากให้ชายหนุ่ม
เห็นอย่างนี้ก็หายเหนื่อยแล้วล่ะเคนยะหยักยิ้มสายตาคมจ้องร่างเล็กนิ่งอย่างมีความสุขปล่อยให้เด็กหนุ่มซับเหงื่อให้เขาต่อไป
ปากหวานอย่างนี้นี่เองสาวๆถึงได้หลงคุณกันนัก
ฉันก็เป็นเฉพาะกับเธอเท่านั้นแหละมาซายะ .เคนยะยิ้มเจ้าเล่ห์ทั้งใบหน้าและในตาจนมาซายะหน้าแดงไปหมด
ผะ..............ผมหิวน้ำแล้วล่ะครับเสียงเล็กพูดตะกุกตะกักในลำคออย่างอายๆเปลี่ยนเรื่องเสียอย่างนั้น
รอเดี๋ยวนะเคนยะยิ้มกริ่มเหมือนรู้อาการเขินอายของร่างเล็ก
ครับมาซายะหน้าแดงก่ำจนแดงเกือบถึงใบหูตอบชายหนุ่ม
เคนยะค่อยๆไต่เนินหินลงมาด้วยความทุลักทุเลเพราะพื้นที่แถวๆนั้นค่อนข้างชันและปีนลงมาได้อย่างยากลำบากจึงต้องอาศัยเถาวัลย์ที่ห้อยระโยงระยางอยู่แถวๆนั้นกว่าจะลงมาได้สำเร็จ
เคนยะวักน้ำรดใบหน้าทั้งลำคอและท่อนแขนแข็งแกร่งเพื่อคลายความร้อนภายในร่างกายจากนั้นก็หันไปเด็ดใบไม้ใบใหญ่ตักน้ำเอาไปให้ร่างเล็กจนเกือบเต็มใบคิดว่าเด็กหนุ่มคงจะหิวไม่น้อย
ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงเล็กร้องตะโกนดังลงมาถึงข้างล่างสุดเสียงเคนยะตกใจมากปล่อยน้ำจากในมือตกลงพื้นรีบตะกายปีนขึ้นไปข้างบนด้วยความเป็นห่วงเด็กหนุ่มสุดฤทธิ์
ภาพที่เห็นทำให้เขาแทบคลั่ง
ชายชุดดำสามคนนั้นตามเขามาทันจนได้แถมยังได้เด็กหนุ่มเป็นตัวประกันอีกต่างหาก
+++++++++++++++++++++++
13
ปล่อยเด็กคนนั้นเดี๋ยวนี้นะเคนยะตวาดเสียงดังลั่นด้วยความเดือดดาลสุดขีดในกายร้อนรุ่มด้วยความเป็นห่วงร่างเล็ก
คุณเคนยะช่วยผมด้วย.....................มาซายะพูดเสียงเหมือนอึดอัดในลำคอเมื่อลำแขนแกร่งรัดคอเขาแน่นขึ้นกว่าเก่า
ไม่ต้องกลัวนะมาซายะ....................ฉันจะช่วยเธอเองเคนยะเสียงอ่อนลงในลำคอเมื่อปลอบร่างเล็กที่กำลังเสียขวัญอย่างมาก
ฮ่าๆๆๆๆๆๆ...............สงสัยนังเด็กนี่จะสำคัญกับแกมากสินะถึงได้ทำสีหน้าวิตกจริตขนาดนี้น่ะเสียงชายร่างใหญ่เย้ยหยันเหมือนว่าเขาจะจับจุดอ่อนของชายหนุ่มตรงหน้าได้เสียแล้ว
ฉันขอร้องพูดกันดีๆก็ได้ ปล่อยเด็กคนนั้นก่อนเคนยะพยายามใช้ไม้อ่อนเต็มที่
เฮ้ยพวกแกได้ยินมั้ยวะ คุณโอกามิ เคนยะ
ผู้ยิ่งใหญ่พูดว่าขอร้องฉันว่ะขำเป็นบ้าเลยโว้ยชายคนนั้นพูดกับลูกน้องด้วยความสนุกสนานหยามชายหนุ่มซึ่งๆหน้าจนเคนยะทนไม่ไหวชักปืนยิงเจาะปากไอ้ลูกกระจ๊อกที่กำลังยืนหัวเราะเขาอย่างสนุกปากตายคาที่ไปหนึ่งเสียงดังลั่นป่าหนึ่งนัด
จนทำให้ผู้ที่ตามมาข้างหลังเริ่มเร่งฝีเท้าขึ้นอีก
คิดว่าตอนนี้ทั้งสองฝ่ายคงกำลังปะทะกันอยู่อย่างแน่นอน
เฮ้ย.....................
นี่แกกล้ายิงลูกน้องฉันหรือวะชายคนนั้นเริ่มตกใจกับความบ้าระห่ำของชายหนุ่ม
นี่ขนาดเขามีเด็กคนนี้เป็นตัวประกันเคนยะยังกล้ายิงลูกน้องเขาต่อหน้าต่อตาอย่างนี้
ถ้าหากไม่มีเด็กนี่ล่ะก็เขาคงตายเป็นผีเฝ้าป่าอยู่ที่นี่เหมือนลูกน้องของเขาเป็นแน่
กิตติศัพท์เรื่องความโหด***มไม่เคยเกรงกลัวหน้าไหนของชายหนุ่มที่เขาได้ยินมาไม่ได้ผิดไปจากความจริงแม้แต่น้อย
ฉันเตือนแกแล้วใช่มั้ยว่าให้ปล่อยเขาซะแกก็ไม่เชื่อเองนี่เคนยะแสยะยิ้มเหมือนไม่สะทกสะท้านกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจากฝีมือของเขาก้าวยาวๆเข้าไปหาชายร่างใหญ่อย่างไม่เกรงกลัว
อย่าเข้านะโว้ย..................ไม่งั้นชั้นเป่าสมองนังนี่ทะลุแน่ๆชายร่างใหญ่ขู่พร้อมกับลากมาซายะถอยหลังไปเล็กน้อยด้วยใจระทึกกลัวคนตรงหน้าทำอะไรไม่คาดฝันขึ้นมาอีก
ก็ได้ๆ.................อย่าทำอะไรเขานะเคนยะหยุดเดินทันทีเมื่อได้ยินเสียงขู่จากชายตรงหน้าเกรงร่างเล็กจะเป็นอันตราย
วางปืนลงชายคนนั้นสั่งเสียงดุแต่เคนยะก็ยังไม่ทำตามทำให้เขาต้องตวาดเสียงดังอีกครั้งพร้อมกับทำท่าว่าจะยิงเด็กหนุ่มจริงๆ
ชั้นบอกให้วางปืนไม่ได้ยินรึไงหรืออยากให้นังนี่ตาย
ก็ได้ๆชั้นยอมแล้วเคนยะจำใจทิ้งปืนไปก่อนตอนนี้ความปลอดภัยของร่างเล็กสำคัญที่สุด
คุณเคนยะอย่านะ
ไม่ต้องเป็นห่วงผม..................หนีไปเถอะมาซายะตะโกนลั่นด้วยความเป็นห่วงชายหนุ่มพยายามใช้ข้อศอกถองชายคนที่จับเขาไว้อย่างแรงหลายครั้งทั้งดิ้นทั้งทุบแต่ก็ไม่เป็นผล
หุบปาก....................ฤทธิ์มากนักนะแกนี่ชายร่างสูงรัดเด็กหนุ่มแน่นขึ้นอีกจนมาซายะหน้าเบ้ด้วยความเจ็บปวด
อย่าทำอะไรเขาเคนยะตวาดเสียงลั่นทิ้งปืนลงพื้นทันที
ดี.................. ช้าๆ......................เตะมาข้างหน้านี่ชายร่างสูงกำกับริมฝีปากยิ้มหยันตอนนี้เขาเป็นผู้ชนะแล้ว
ดีมาก.................
ทีนี้ปล่อยเด็กนี่ได้แล้วเคนยะเริ่มต่อรอง
ใครบอกว่าฉันจะปล่อยมัน
แกรู้มั้ยชั้นอุตส่าห์ดั้นด้นตามพวกแกมาถึงนี่น่ะเพราะอะไร
ถ้าแกอยากฆ่าฉันก็เชิญแต่ขอให้ปล่อยเด็กคนนั้นก่อน เขาไม่เกี่ยวอะไรด้วย
ชิชะๆ..................แกไม่มีสิทธิ์มาต่อรองอะไรทั้งนั้น
ถ้าเด็กนี่มันสำคัญกับแกนักชั้นก็จะส่งมันไปอยู่กับแกที่นรกด้วยก็แล้วกัน
แต่ต้องหลังจากที่ฉันฆ่าแกซะก่อนนะ
คนอย่างชั้นไม่เคยกลัวตาย อยากฆ่าก็ฆ่าได้เลยแต่อย่ายุ่งกับเด็กคนนั้น
ไม่นะอย่าทำอะไรเขา คุณเคนยะไม่ต้องห่วงผมรีบหนีไปเถอะ
มาซายะเคนยะได้ยินคำพูดร่างเล็กยิ่งทำให้เขากังวลไม่คิดว่าเด็กหนุ่มจะห่วงเขาขนาดนี้
หยุด..................ชั้นบอกแล้วไงว่าจะไม่มีใครไปไหนทั้งนั้น
พวกแกต้องตายอยู่ที่นี่ทั้งสองคนนั่นแหละโดยเฉพาะแกไอ้เคนยะ
ตายซะเถอะชายร่างใหญ่พูดจบก็เปลี่ยนทางปืนมาทางเคนยะแทน
เสียงลูกกระสุนหลุดจากลำก้องเมื่อชายร่างใหญ่เหนี่ยวไกปืนดังเฟี้ยวแทบจะแหวกอากาศตรงนั้นเป็นออกเป็นช่อง
แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
ร่างเด็กหนุ่มถลาเข้ามารับกระสุนอย่างรวดเร็วโดยที่ใครๆก็คาดไม่ถึง
เสียงกระสุนยิงทะลุเจาะหน้าอกร่างเล็กเสียงดังปุ
วินาทีนั้นเคนยะแทบช็อกคล้ายเวลามันขาดช่วงไปเสียดื้อๆ
เหมือนกับว่าเขาเป็นคนโดนกระสุนนั้นเสียเองและแล้วร่างเล็กก็ล้มลงไปต่อหน้า
มาซายะ.......................................เคนยะตะโกนสุดเสียงดังลั่นไปทั่วบริเวณรีบถลาเข้ามารับเด็กหนุ่มไว้ทันก่อนกระแทกกับพื้นดิน
ฮึ่ม...............ไอ้ระยำ
ตายซะเถอะแกชายหนุ่มบันดาลโทสะใบหน้า***มเกรียมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนด้วยความโมโหสุดฤทธิ์คว้าปืนที่ตกอยู่ตรงหน้ายิงติดต่อกันสองนัดเจาะหน้าผากชายชุดดำสองคนนั้นตายคาที่อย่างรวดเร็วโดยที่พวกนั้นยังไม่ทันได้ตอบโต้เขาด้วยซ้ำ
มาซายะ.....................มาซายะเคนยะเขย่าเรียกร่างเล็กเบาๆตอนนี้เขาไม่รู้จะทำอย่างไรดีแล้วในหัวมันสับสนไปหมดเหมือนมีใครมากระชากดวงใจของเขาออกไปต่อหน้า
ชายหนุ่มพยายามเขย่าเรียกร่างเล็กหลายทีแต่เด็กหนุ่มก็ไม่ตื่นขึ้นมาคุยกับเขาจนรู้สึกได้ถึงหยาดน้ำเล็กๆไหลออกมาจากสายตาคมหยดลงบนผิวแก้มเนียนทีละหยดสองหยดไม่ขาดสายจนร่างเล็กค่อยๆปรือตาขึ้นมาเล็กน้อย
คะ.......................เคน...............ยะ.........ซะ..............ซังร่างเล็กเอ่ยในลำคอแผ่วเบาแทบไม่ได้ยินปรากฎเลือดไหลมุมปาก
เด็กบ้า............................ทำไมทำโง่ๆอย่างนี้เคนยะตะโกนเสียงดังเหมือนดุร่างเล็กในใจเจ็บร้าวไปหมดค่อยๆปาดเลือดมุมปากให้เด็กหนุ่มออกแต่มันก็ยังไม่วายไหลออกมาอีกจนได้เคนยะกัดกรามแน่นริมฝีปากสั่นระริก
คะ.......................คุณ....................ร้องไห้มาซายะหยักยิ้มมุมปากน้อยๆมองใบหน้าชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำใสนิ้วเรียวเล็กยกขึ้นมาลูบหน้าชายหนุ่มเหมือนดีใจที่เขาช่วยชายหนุ่มที่เขารักไว้ได้หยาดน้ำตาไหลรินลงสองข้างแก้ม
เคนยะรีบกุมมือร่างเล็กมาหอมหนักๆพร้อมกับจูบประทับหน้าผากมนอย่างแสนรักสุดหัวใจเขาไม่รู้เหมือนกันว่าน้ำตามากมายเหล่านี้ไหลออกมาได้อย่างไร
แต่ที่แน่ๆตอนนี้เขาเห็นใบหน้าเล็กซีดลงอย่างเห็นได้ชัดเหมือนกับว่าเด็กหนุ่มจะไปจากอ้อมอกของเขา
มาซายะ........................ทำไมทำอย่างนี้...................เธออย่าเป็นอะไรนะ..................ฉันจะรีบพาเธอไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้แหละเสียงทุ้มพูดพร้อมกับกอดกระชับร่างเล็กแน่นหากเด็กหนุ่มเป็นอะไรไปเขาจะไม่ให้อภัยตัวเองเลยไปตลอดชีวิต
ถ้า..................ผะ........ผม.........ตาย...............คุณจะดีใจไหม
ทำไมถึงพูดบ้าๆอย่างนี้ เธอจะไม่เป็นอะไรมาซายะ
ไหนเราสัญญากันแล้วไงว่าเธอจะอยู่กับฉันจนกว่าฉันจะเป็นฝ่ายตายจากเธอไปเองต่างหากเล่า
นี่ยังไม่ทันข้ามวันเธอก็คิดจะผิดสัญญากับฉันซะแล้วเหรอ
ฉันไม่ยอมหรอกนะเด็กบ้า .เคนยะพูดไปน้ำตาไหลไปเขาเห็นสีเลือดแดงฉานจากอกร่างเล็กไหลซึมลงสู่พื้นดินเบื้องล่างผสมกับน้ำแฉะนองหลังฝนตกแดงดาษไปทั่วบริเวณรีบใช้มืออีกข้างปิดรูนั้นทันทีจนสัมผัสได้ถึงเลือดอุ่นๆของเด็กหนุ่ม
ผะ.......................ผม.............ระ..............รักคุณมาซายะยิ้มทั้งน้ำตาตอนนี้เขามีความสุขเป็นที่สุดแม้ตายก็ไม่เสียดาย
ความแค้นต่างๆระหว่างพ่อของเขากับชายหนุ่มคงจะจบสิ้นลงเสียที
ฉันก็รักเธอ........................รักเธอที่สุด...............รัก...........รัก....................รักเธอได้ยินมั้ย
ดีจัง.....................เคนยะซัง.............ผะ.............ผมหนาวเสียงเล็กแผ่วลงทีละน้อยๆน้ำตาไหลซึมจากดวงตาร่างเล็กที่กำลังปิดปรือลงทุกทีพร้อมกับฝ่ามือเล็กที่ดูเหมือนว่าจะเย็นขึ้นเรื่อยๆ
เคนยะตกใจสุดขีดค่อยๆช้อนตัวร่างเล็กขึ้นด้วยหัวใจแทบแหลกสลายริมฝีปากร้อนจูบประทับเรือนผมหอมกรุ่นไม่หยุด
อย่าเป็นอะไรนะมาซายะรอฉันก่อนชายหนุ่มพูดพร้อมกับรีบพาร่างเล็กเดินไปข้างหน้าอย่างไม่รอช้า
เคนยะ.....................เสียงทาเคชิตะโกนเรียกชายหนุ่มตามหลังเมื่อเห็นร่างเล็กสลบอยู่ในวงแขน
เกิดอะไรขึ้นทะไมคุณมาซายะเป็นแบบนี้
เขาถูกยิง
ทำไม....................ไอ้บ้าทำไมแกไม่ดูแลเขาให้ดีทาเคชิเขย่าตัวเพื่อนสนิทอย่างแรงสายตาจับจ้องไปที่ร่างไร้สติอย่างเป็นห่วง
เขาช่วยฉันไว้ เด็กบ้านี่เขาช่วยฉันไว้ได้ยินมั้ย................เคนยะตะโกนลั่นใส่หน้าเพื่อนที่กำลังโวยวายไม่แพ้กันน้ำตาพาลไหลออกมาอีกด้วยความสะเทือนใจเป็นที่สุด
เคนยะ....................นายทาเคชิถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเห็นน้ำตาเพื่อนเขาไม่เคยเห็นเคนยะเป็นอย่างนี้เลยสักครั้งตั้งแต่คบกันมา
ผมว่าเรารีบพาคุณมาซายะไปโรงพยาบาลเถอะครับ ท่าทางคุณมาซายะจะไม่ไหวเต็มทีแล้ว
อืมเคนยะไม่รอช้าอุ้มร่างเล็กเดินนำหน้าออกไปทันที
แล้วจะเอายังไงกับไอ้พวกนี้ดีล่ะครับเอนโดถามอย่างขอความเห็นผู้เป็นนาย
ปล่อยมันไว้อย่างนี้แหละ อีกเดี๋ยวสัตว์ป่าก็จะมารุมฉีกเนื้อมันเป็นชิ้นๆเองแหละ
ไอ้สารเลวพวกนี้แม้แต่แผ่นดินก็ไม่ต้องเอากลบหน้ามันเคนยะเค้นเสียงรอดไรฟันด้วยอารมณ์โกรธสุดขีดจนเอนโดตกใจ
เด็กหนุ่มผู้นี้ทำให้เจ้านายเขาเป็นไปได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ
/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
ใกล้เวลาค่ำลงทุกทีแต่พวกเขาก็ยังคงไม่ออกไปจากบริเวณป่าแต่อย่างใดทุกคนต่างเร่งฝีเท้ากันเต็มที่เพื่อให้ออกจากที่นี่โดยเร็วที่สุด
เคนยะ.....................นายอุ้มคุณมาซายะมานานมากแล้วนะ
เปลี่ยนให้ฉันบ้างดีไหมเดี๋ยวจะพลอยหมดแรงไปซะก่อนนะทาเคชิพูดตามชายหนุ่มที่กำลังอุ้มร่างเล็กเหมือนไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยนานร่วมสองชั่วมองแล้วทั้งที่พื้นที่แถวนี้เดินยากแถมยังชันและลื่นมากๆเสียด้วยแต่ชายหนุ่มก็ยังคงประคับประคองร่างในวงแขนได้อย่างดีที่สุด
ไม่ต้อง.......................ฉันไม่เป็นไรเคนยะพูดเสียงสั่นดูเหมือนว่าร่างกายเด็กหนุ่มจะเย็นลงกว่าเมื่อครู่อีกแล้ว
เขาพยายามโอบร่างเล็กเข้ามาในวงแขนให้แน่นที่สุดเพื่อคลายอุณหภูมิที่เย็นขึ้นของเด็กหนุ่มจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่ยังอุ่นร้อนจากร่างข้างใต้ทำให้เขาโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย
มาซายะอย่าเป็นอะไรนะ ฉันรักเธอ
เธอต้องไม่จากฉันไปนะเด็กบ้าเคนยะพูดพลางจูบเบาๆที่หน้าผากมนก่อนเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นอีก
ทาเคชิเห็นแล้วก็อดสะเทือนใจไม่ได้ไม่คิดเลยว่าเคนยะจะจริงจังกับเด็กหนุ่มได้ถึงเพียงนี้
เขาคงไม่มีทางเข้าไปแทรกกลางระหว่างคนทั้งสองได้เลย
เด็กหนุ่มเองก็คงรักเพื่อนเขามากเช่นกันถึงขนาดยอมตายแทนกันได้ขนาดนี้
นายครับนั่นไงครับเอนโดตะโกนบอกชายหนุ่มที่เดินตามอยู่ข้างหลังเมื่อเห็นทางออกอยู่ข้างหน้าไม่กี่เมตร
ดีรีบโทรให้พวกนั้นเอารถมาด่วนที่สุด เร็วเข้า
ครับเอนโดรับคำก่อนรีบกดโทรศัพท์ตามคำสั่งเจ้านายโยด่วนไม่ช้าพวกเขาก็ออกมาจากป่านั้นจนได้
เคนยะรีบพาเด็กหนุ่มไปโรงพยาบาลของทาเคชิทันทีโชคดีที่มันอยู่ใกล้ที่สุดด้วย
เธอจะต้องปลอดภัยนะมาซายะ
เคนยะปลอบประโลมพร้อมกับลูบเส้นผมนิ่มให้ร่างเล็กที่กำลังหมดสติอยู่ขณะนี้ตลอดทางจนมาถึงโรงพยาบาลในที่สุด
เวลาผ่านไปร่วมสามชั่วโมงทาเคชิผู้เป็นคนผ่าตัดให้เด็กหนุ่มเองก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะออกมาจากห้องฉุกเฉินแม้แต่อย่างใด
เคนยะเดินไปเดินมาไม่หยุดอยู่หน้าห้องด้วยความกระวนกระวายอย่างที่สุดสายตาคอยชะเง้อชะแง้หาร่างเล็กตลอดเวลา
นายท่านครับ มานั่งพักเสียบ้างเถอะครับ
คุณทาเคชิคงกำลังช่วยคุณมาซายะสุดชีวิตอยู่แหละครับเอนโดร้องทักเมื่อเห็นท่าทางกระวนกระวายของผู้เป็นนาย
ไม่....................ฉันเป็นห่วงเด็กนั่นและจะไม่ยอมนั่งจนกว่าทาเคชิจะออกมาเคนยะปฏิเสธเสียงแข็งจนเอนโดตัดใจไม่อยากกวนใจอีก
มาซายะ....................อย่าเป็นอะไรไปนะเธอต้องอยู่กับฉัน
อยู่กับฉัน.................ตลอดไป.................ฉันไม่ยอมให้เธอทิ้งฉันไปง่ายๆหรอกนะเคนยะคร่ำครวญในลำคอด้วยเสียงสั่นๆตอนนี้เขาเป็นห่วงเด็กหนุ่มที่สุดทำไม................ทำไมเขาถึงไม่เป็นคนโดนกระสุนนั้นเสียเองถ้าเป็นอย่างนั้นเขาคงจะสบายใจกว่านี้
เคนยะเดินแล้วเดินอีกร่วมสองช.ม.วนไปวนมาอยู่อย่างนั้นจนได้ยินเสียงเปิดประตูพร้อมกับทาเคชิก้าวออกมาเคนยะรีบเดินเข้าไปถามอาการเด็กหนุ่มทันที
มาซายะ............มาซายะเป็นยังไงบ้างทาเคชิสีหน้าตื่นๆของเคนยะทำให้ทาเคชิอึ้งไปเล็กน้อยก่อนตอบคำถาม
คุณมาซายะพ้นขีดอันตรายแล้ว
โชคดีนะที่ไม่ถูกอวัยวะสำคัญเข้าทาเคชิยังพูดไม่ทันจบเคนยะก็รีบตรงรี่เข้าไปที่เด็กหนุ่มทันทีด้วยความเป็นห่วงจนทุกคนรีบห้ามไว้ไม่ทัน
เคนยะเดี๋ยวก่อน..............ตอนนี้ห้ามเข้าไป
คุณมาซายะต้องการพักผ่อนทาเคชิท้วงในความใจร้อนของชายหนุ่ม
ปล่อยฉันนะโว้ย.....................ฉันจะเข้าไปหาเขาเคนยะไม่ยอมพยายามดันทุกคนออกไปสุดกำลังจะเข้าไปหาร่างเล็กให้ได้
ไม่ได้.............เขาห้ามกวนคนไข้ตอนนี้
นายอย่ามาห้ามฉันนะขืนเข้ามาฉันชกนายจริงๆด้วยเคนยะสะบัดมือทุกคนจนหลุดหันมาทำตาขวางใส่ด้วยความฉุนเฉียวเขาอยากเห็นหน้ามาซายะเหลือเกินแล้วหากมันคนใดกล้ามาขวางเขาจะไม่ไว้หน้าทั้งสิ้น
คุณทาเคชิครับผมว่าปล่อยให้นายท่านเข้าไปเถอะครับ
ผมขอร้องเอนโดช่วยพูดอีกแรงเมื่อเห็นอาการร้อนรนของเจ้านายจนทาเคชิจำใจยอมอนุญาตให้เขาไปจนได้
ก็ได้.................แต่แกห้ามกวนเขานะทาเคชิย้ำกลัวมาซายะอาการทรุดลงไปอีก
ฉันรู้แล้วพูดจบเคนยะก็ผลักประตูเข้าไปทันทีอย่างไม่รอช้า
ภาพที่เห็นทำให้เขารู้สึกเจ็บไปทั้งอก
ร่างเล็กตัวขาวซีดแทบจะเหมือนกระดาษสายอะไรต่อมิอะไรก็ไม่รู้ห้อยระโยงระยางเต็มตัวเขาไปหมด
เคนยะน้ำตาแทบร่วงสงสารเด็กหนุ่มจับหัวใจค่อยๆเดินเข้าไปกุมมือร่างเล็กไว้แน่นแล้วจูบหนักๆที่หน้าผากอย่างแสนรัก
มาซายะ.................ฉันรักเธอเสียงทุ้มนุ่มกระซิบริมหูหยาดน้ำใสเอ่อท้นบริเวณรอบดวงตาทั้งสองข้างจ้องร่างเล็กที่หลับไหลไม่ได้สตินิ่งนานจนคนที่ดูอยู่ข้างนอกอดหดหู่ไปตามๆกันไม่ได้
ผมจะกลับไปเอาเสื้อผ้ามาให้นายท่าน
คิดว่าท่านคงไม่ยอมไปไหนแน่ถ้าหากคุณมาซายะยังไม่ฟื้นเอนโดกล่าวกับทาเคชิที่ยืนมองอาการของเพื่อนสนิทอยู่ข้างๆเขา
อืมทาเคชิรับคำในลำคอแล้วหันกลับไปมองภาพทั้งสองคนในห้องอีกครั้งอย่างเจ็บปวดใจ
ผมว่าคุณหมอไปพักบ้างเถอะครับผ่าตัดให้คุณมาซายะมาตั้งหลายชั่วโมงแล้ว
ผมไปก่อนนะครับ
เชิญครับทาเคชิหันมายิ้มเล็กน้อยก่อนตัดใจเดินจากไปเช่นกัน
มาซายะ.........................เธอได้ยินฉันมั้ยเสียงทุ้มนุ่มกระซิบริมหูไม่ขาดสายเหมือนต้องการให้ร่างเล็กได้ยินคำพูดของเขา
ริมฝีปากสั่นระริกหยาดน้ำใสค่อยๆไหลหยดรดพวงแก้มเนียนของร่างเล็กช้าๆ
ทำไมทำอะไรโง่ๆอย่างนี้.......................รู้ไหมฉันเป็นห่วงเธอแค่ไหนให้ฉันโดนกระสุนนั่นเองเสียยังดีกว่า
เธอไม่สงสารตัวเองก็สงสารฉันบ้างสิ
อยากทรมานให้ฉันตายทั้งเป็นหรือไงเคนยะมองใบหน้าซีดเซียวนิ่งนานเหมือนวิงวอนให้ร่างเล็กตื่นขึ้นมาคุยกับเขา
เมื่อกี้เด็กหนุ่มยังทำหน้าทะเล้นๆงอนใส่เขาอยู่หยกๆ
แต่ดูตอนนี้สิ..................เคนยะยิ่งคิดยิ่งสับสนไม่คิดว่ามาซายะจะกล้าเอาตัวบังเขาไว้อย่างนี้
ทำไมกันนะ............ฉันคิดว่าเธออยากให้ฉันตายวันตายพรุ่งเสียอีก
คราวนี้ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอไปไหนอีกแล้วได้ยินไหม.....................ห่างฉันสักก้าวเดียวฉันก็ไม่ยอม
คอยดูนะตื่นขึ้นมาฉันจะลงโทษให้สาสมเชียวเด็กบ้า .เคนยะพูดเหมือนตัดพ้อแต่ในใจกลับรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูกที่เด็กหนุ่มพ้นขีดอันตรายมาได้อย่างปลอดภัย
ขอแค่เธอหายฉันก็ไม่ต้องการอะไรแล้วมาซายะ เรื่องพ่อของเธอฉันก็จะยกให้ได้ยินไหม
หรือถ้าเธออยากกลับไปเยี่ยมพ่อเธอฉันก็จะอนุญาตไม่ขัดขวางเธออีกดีไหม
ฟื้นเร็วๆนะมาซายะ...................ฉันรอเธอหายแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว
ฉันรักเธอ ..เสียงเคนยะเพียรกระซิบริมใบหูอย่างอ่อนโยนไม่หยุด
มาซายะได้ยินแทบทุกคำและทุกความรู้สึกที่ชายหนุ่มส่งให้
เขาอยากตอบรับชายหนุ่มเหลือเกินแต่ร่างกายที่บอบช้ำอย่างมากทำให้เจ็บปวดทรมานอย่างแสนสาหัสไม่มีแรงแม้แต่จะกระดิกนิ้วจนไม่รู้จะทำยังไง
มาซายะ.....................มาซายะ.............เธอได้ยินฉันใช่ไหมเคนยะกล่าวอย่างดีใจเมื่อเห็นหยาดน้ำใสไหลรินจากหางตาร่วงลงบนหมอนเป็นดวงๆทีละน้อยๆแต่เด็กหนุ่มก็ยังไม่ได้สติเหมือนเดิมจนมันหยุดไหลไปในที่สุดคิดว่าเด็กหนุ่มคงหลับไปแล้วอย่างแน่นอน
ฉันรักเธอ...............หายเร็วๆนะมาซายะ.......................ที่รักของฉันเคนยะจูบเบาๆที่ดวงตาร่างเล็กอย่างโหยหาแล้วเลื่อนมาจูบซับบริเวณสองแก้มนุ่มเนิ่นนานเหมือนไม่อยากถอนออกแต่อย่างใด
ชายหนุ่มเลื่อนผ้าห่มคลุมให้ร่างเล็กก่อนกุมมือน้อยๆไว้กับแก้มของเขาแล้วเผลอหลับไปอีกเช่นกันตลอดคืนนั้นเคนยะเพียรตื่นขึ้นมาเรื่อยๆเกือบทุกชั่งโมงเผื่อว่าเด็กหนุ่มจะตื่นขึ้นมาแล้วต้องการอะไรเขาจะได้ช่วยหยิบให้ทันเวลา
เขาคอยแล้วคอยเล่าร่างเล็กก็ไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกตัวแต่อย่างใดยังคงนอนนิ่งเหมือนคนที่กำลังนอนหลับทั่วๆไปอยู่เหมือนเดิมจนกระทั่งรุ่งสาง
/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
นายท่านครับ......................เสียงเอนโดเรียกพร้อมกับแตะไหล่ชายหนุ่มเบาๆจนเขารู้สึกตัวค่อยๆเงยหน้าขึ้นมอง
เช้าแล้วครับ...................นายท่านไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียหน่อยเถอะครับ
เสื้อผ้าผมเอามาให้แล้วเอนโดพูดพร้อมกับยื่นเสื้อผ้าที่เขาเตรียมมาให้ชายหนุ่ม
ไม่.................ฉันจะคอยดูมาซายะต่อเคนยะปฏิเสธเสียงแข็งลุกขึ้นมาลูบใบหน้าเรียวเล็กพร้อมกับเกลี่ยเส้นผมนิ่มให้เข้าที่ไม่อยากห่างร่างเล็กแม้แต่ก้าวเดียว
คุณมาซายะคงยังไม่ตื่นตอนนี้หรอกครับ เดี๋ยวผมจะดูให้เองไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ
ก็ได้....................ดูแลให้ดีห้ามไปไหนแม้แต่ก้าวเดียวจนกว่าฉันจะออกมาเข้าใจมั้ยเคนยะมองหน้าจริงจังของคนสนิทก็จำใจยอม
ดีเหมือนกันเพราะเขาไม่ได้เปลี่ยนชุดมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว
ชายหนุ่มก้มมองสภาพตัวเองที่เสื้อผ้าเต็มไปด้วยสีเลือดและคราบโคลนหากเด็กหนุ่มตื่นมาเห็นเข้าอาจตกใจก็ได้
เข้าใจแล้วครับเอนโดรับคำหนักแน่นก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินเข้าห้องน้ำไป
คุณมาซายะ..................ฟื้นเร็วๆนะครับ.............คุณเคนยะห่วงคุณจะแย่อยู่แล้วเอนโดนั่งลงข้างๆเด็กหนุ่มแล้วลูบผมร่างเล็กอย่างเอ็นดูเบาๆ
แกร็ก..................เสียงเปิดประตูพร้อมกับทาเคชิก้าวเข้ามาอย่างรีบร้อน
คุณมาซายะเป็นไงบ้างครับชายหนุ่มถามด้วยอาการตื่นเต้นแกมเป็นห่วง
ยังไม่ฟื้นเลยครับเอนโดหันมาตอบเสียงเรียบ
ผมคิดว่าคงเป็นพรุ่งนี้แหละครับ
ร่างกายเขาบอบช้ำมากเลยทีเดียวทาเคชิอธิบายเป็นทางการแล้วจัดการตรวจดูอาการมาซายะทันที
คงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ถ้าหากคุณมาซายะฟื้นแล้วผมจะตรวจดูอาการให้อีกที
แล้วเคนยะไปไหนล่ะครับทาเคชิเอ่ยถามเมื่อไม่เห็นหน้าผู้เป็นเพื่อน
อาบน้ำอยู่ครับ..............เฝ้าคุณมาซายะมาทั้งคืนยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าเลย
งั้นป่านนี้เจ้าเคนยะมันคงเริ่มหิวแล้วล่ะ
คุณออกไปหาอะไรให้มันทานเถอะครับทางนี้ผมจะจัดการดูแลให้เอง
แต่คุณเคนยะสั่งไม่ให้ผมไปไหนจนกว่าท่านจะออกมานี่ครับ
ไม่ต้องห่วงหรอกน่า.....................หรือไม่ไว้ใจฉัน
ไม่ใช่อย่างนั้นครับ
เอ่อ.......งั้นฝากด้วยแล้วกันนะครับเอนโดรีบปฏิเสธไม่อยากให้ชายหนุ่มเข้าใจผิด
ครับ...............ผมจะดูแลให้อย่างดีเชียวทาเคชิยิ้มกริ่มรับคำเป็นมั่นเป็นเหมาะก่อนหันมาดูร่างเล็กตามเดิม
คุณใจกล้ามากนะครับคุณมาซายะ ผมทึ่งในตัวคุณจริงๆ
ไม่มีทางเลยเหรอที่ผมจะได้คุณมาเป็นของผมทาเคชิมองหน้าร่างเล็กอย่างหลงไหลเขาไม่เคยเจอใครน่ารักน่าทนุถนอมเหมือนเด็กหนุ่มผู้นี้มาก่อนเลย
หากเขาพบเด็กคนนี้ก่อนเคนยะก็คงจะดี
ว่าแล้วใบหน้าคมก็ค่อยๆก้มลงประทับจูบที่หน้าผากมนของร่างเล็กเบาๆ
แกร็ก............เสียงเปิดประตูห้องน้ำพร้อมชายหนุ่มเดินตรงรี่เข้ามาหาเขาด้วยสีหน้าดุดัน
นายทำอะไรน่ะเคนยะเสียงเข้มสายตาคมจ้องตาผู้เป็นเพื่อนด้วยอารมณ์หงุดหงิดสุดๆเมื่อเห็นทาเคชิล่วงเกินคนรักของเขา
เปล่านี่.................แค่ดูว่าคุณมาซายะเป็นยังไงบ้างก็เท่านั้นทาเคชิเอ่ยเสียงเรียบหยักยิ้มมุมปากเหมือนจงใจจะแกล้งยั่วโทสะเพื่อนสนิท
เอนโด ไปไหนเสียงกระชากถามถึงคนสนิทที่บังอาจละทิ้งหน้าที่สำคัญอย่างตำหนิ
ฉันให้เขาออกไปซื้อข้าวให้นายเองแหละ อย่าไปโกรธเขาเลย
คุณเอนโดเขาก็เป็นห่วงนายเหมือนอย่างที่นายเป็นห่วงคุณมาซายะนั่นแหละทาเคชิยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นพูดไปตามเหตุตามผลจนเคนยะเปลี่ยนสีหน้าเป็นเหมือนเดิมเมื่อคิดได้
แต่ก็ยังขุ่นเคืองในตัวเพื่อนสนิทอยู่ไม่น้อย
ตรวจอาการให้มาซายะหรือยังเคนยะใช้เสียงนุ่มลงเมื่อพูดถึงร่างเล็กพลางเดินเข้าไปดูแลอย่างเก่า
ตรวจแล้ว ไม่มีอะไรมากคิดว่าพรุ่งนี้คงฟื้นถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด
หมายความว่าไงเคนยะหันมาทำเสียงดุ
คุณมาซายะร่างกายบอบช้ำมากแถมกระสุนยังเฉียดหัวใจอีก
ถ้าหากไม่เกิดอาการแทรกซ้อนอะไรพรุ่งนี้ก็คงฟื้นทาเคชิรีบอธิบายเมื่อเห็นสีหน้าเป็นห่วงจนเกินเหตุของเพื่อนสนิท
ดูนายเป็นห่วงมาซายะเกินกว่าความเป็นญาตินะทาเคชิถามดักทางเคนยะ
ถ้าใช่แล้วจะทำไมเคนยะหันมาเผชิญหน้ากับทาเคชิอย่างท้าทาย
ก็ไม่ทำไมหรอก
ฉันรู้ตั้งนานแล้วว่านายกับคุณมาซายะเป็นอะไรกันทาเคชิหยักยิ้มมุมปากเหมือนท้าทายเช่นกัน
นายรู้อย่างนี้ก็ดีแล้วนี่
ขอบอกไว้ซะก่อนนะว่าฉันรักมาซายะและจะไม่ยอมให้เขาเป็นของใครทั้งนั้นด้วย
คุณมาซายะเขาจะยอมอยู่กับคนใจร้ายอย่างนายเร้อ
นายพูดอะไร ตั้งใจจะหาเรื่องฉันหรือไงทาเคชิเคนยะลุกขึ้นดึงคอเสื้อทาเคชิเต็มแรงทั้งสองมือด้วยความโมโหสุดขีด
ฉันรักคุณมาซายะและจะไม่ยอมแพ้นายง่ายๆด้วย
รู้มั้ยยิ่งฉันเห็นคุณมาซายะเป็นอย่างนี้ฉันยิ่งรักเขา
คุณมาซายะอยู่กับนายมีแต่จะเดือดร้อนทาเคชิจ้องตาเคนยะตอบอย่างไม่ลดละอารมณ์เดือดดาลไม่แพ้กัน
ทาเคชิ..........เปรี้ยง..............เคนยะตวาดเสียงดังลั่นพร้อมกับหมัดขวาตรงไปที่หน้าทาเคชิจนล้มคว่ำลงไปกองที่พื้น
ทาเคชิไม่รอช้ารีบลุกขึ้นมาสวนกลับที่หน้าของเคนยะเช่นกัน
แก............มีแต่ทำให้เขาเจ็บตัว....................เคนยะ...............คนอย่างแกจะทำให้คุณมาซายะมีความสุขได้ซักแค่ไหนทาเคชิจับเคนยะลุกขึ้นมากระชากคอเสื้ออย่างแรงให้มาเผชิญหน้า
มาซายะเขารักฉัน
ไม่ได้รักแกเคนยะผลักทาเคชิออกอย่างแรงจับเสื้อให้เข้าที่ก่อนตรงรี่เข้าไปสวนหมัดที่ท้องจนทาเคชิแทบลุกไม่ขึ้น
แล้วแกแน่ใจได้ไงเคนยะว่าคุณมาซายะเขารักแกจริงๆน่ะทาเคชิพูดพลางผลักเคนยะจนกระเด็นออกไปเช่นกัน
ฉันรู้ก็แล้วกันโว้ย....................เคนยะถลาเข้ามาพร้อมกับทาเคชิที่พุ่งเข้ามาหาเขาเช่นกันต่างคนต่างกระชากคอเสื้อของฝ่ายตรงข้ามด้วยอารมณ์เดือดดาลทั้งคู่สายตาดุดันจ้องกันไปมาไม่ลดละ
พวกคุณทำอะไรกันน่ะเอนโดผลักประตูเข้ามาด้วยท่าทางตกใจเมื่อเห็นสภาพชายหนุ่มทั้งสองรีบเรียกลูกน้องข้างนอกเข้ามาช่วยกันจับชายทั้งสองแยกกันไปคนละทางโดยที่ทั้งคู่ไม่ยอมง่ายๆยังจะเข้าไปชกกันต่ออีก
ปล่อยชั้นนะเอนโด
ฉันจะชกไอ้คนหน้าด้านนี่ให้มันตายคามือไปเลยเคนยะพยายามสะบัดสุดแรงให้หลุดจากมือของเอนโดที่ล็อกตัวเขาไว้จนแน่น
ใช่ฉันมันหน้าด้าน................แต่ก็ไม่น้อยไปกว่าแกแหละว้า..............เคนยะทาเคชิยังดึงดันจะเข้ามาหาเรื่องเคนยะให้ได้เช่นกัน
หนอย....................ไอ้บ้าทาเคชิเคนยะเริ่มจะทนไหวสะบัดจนเอนโดกระเด็นหลุดไปด้านหลังแล้วพุ่งเข้าไปหาทาเคชิอีก
หยุดนะ.....................พวกคุณจะบ้าหรือไงคุณมาซายะนอนเจ็บอยู่ตรงนี้นะเอนโดตะโกนเสียงดังเมื่อเหลืออดกับชายหนุ่มทั้งสองเต็มที
เคนยะกับทาเคชิผละออกจากกกันทันทีเมื่อนึกถึงร่างเล็กสายตายังจ้องกันไม่ห่างต่างคนต่างเช็ดเลือดที่มุมปากออก
และแล้วทาเคชิก็เป็นฝ่ายเดินออกไปเอง
เป็นยังไงบ้างครับเอนโดพูดพลางส่งกระดาษให้ชายหนุ่มเช็ดเลือด
ไม่เป็นไร
ออกไปได้แล้วฉันอยากอยู่ตามลำพังเคนยะตอบด้วยอารมณ์ที่ยังร้อนรุ่มอยู่มากก่อนรับกระดาษที่คนสนิทส่งให้
ถ้ามีอะไรจะเรียกใช้ผมอยู่ข้างนอกนะครับเอนโดกล่าวก่อนเดินออกไป
เดี๋ยว................เสียงเคนยะเรียกชายหนุ่มไว้ก่อน
ครับเอนโดหันมาอย่างสงสัย
นายไม่ต้องอยู่เฝ้าฉัน
ไปที่บริษัทพาคนไปลากตัวไอ้มิมุระมาจัดการให้เรียบร้อยฉันไม่ต้องการเงินมันอีกต่อไปแล้ว
เอาให้เงียบที่สุดอย่าให้ตำรวจมันตามดมกลิ่นได้เข้าใจมั้ยเคนยะเค้นเสียงรอดไรฟันใบหน้า***มเกรียมแม้แต่เอนโดคนสนิทก็ยังไม่เคยเห็นมาก่อน
ครับนายท่านเสียงชายหนุ่มรับคำก่อนเดินออกไป
เคนยะกลับมานั่งข้างๆร่างเล็กเหมือนเดิมสีหน้าเด็กหนุ่มดีกว่าเมื่อคืนมากเริ่มมีสีเลือดเจือปนบ้างแล้ว
ชายหนุ่มค่อยๆใช้หลังมือสัมผัสลงไปที่ผิวแก้มเบาๆอย่างอ่อนโยนด้วยความรักและหวงแหน
เขาจะไม่ยอมให้เด็กหนุ่มเป็นของใครทั้งนั้นไม่ว่าหน้าไหนก็ตาม
มาซายะฉันรักเธอนะ..................
ฉันสัญญานะว่าจะไม่ทำให้เธอต้องเสียใจอีกเคนยะกระซิบบอกร่างเล็กเบาๆไม่ขาดสายสองมือกุมมือร่างเล็กแน่นพร้อมกับริมฝีปากร้อนจูบประทับเนิ่นนาน
+++++++++++++++++++++++