|
|||||||
|
|
|
|||||
|
|
|||||||
รักในรอยแค้น
by Ling_noi
14
เช้าวันต่อมา
มาซายะค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆรู้สึกว่าในลำคอมันแห้งผากเสียเหลือเกินจำได้เลือนๆลางๆว่าเขาหิวน้ำมากแต่ยังไม่ทันที่จะได้กินก็เกิดเรื่องเสียก่อน
ร่างเล็กปรายสายตาไปรอบๆเห็นเพดานสีขาวลางๆไม่แน่ใจว่าตอนนี้เขาตายไปแล้วหรือเปล่าเด็กหนุ่มพยายามขยับตัวแต่รู้สึกว่าร่างกายเจ็บปวดไปหมดทั้งร่างแทบขยับตัวไม่ไหว
เขาเห็นชายหนุ่มนอนเฝ้ากุมมือเขาไว้อยู่ข้างๆเตียง
มาซายะหยักยิ้มน้อยๆเลื่อนมือลูบเส้นผมนิ่มของชายหนุ่มคนรักเบาๆอย่างน้อยๆตอนนี้เขาก็รู้ว่าตัวเองยังไม่ตายอย่างแน่นอน
สัมผัสจากร่างเล็กทำให้เคนยะรู้สึกตัวสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที
มาซายะ.............................เคนยะยิ้มกว้างอย่างดีใจสุดขีดเมื่อเห็นใบหน้าเรียวเล็กลืมตาขึ้นมาอีกครั้งหลังจากหลับไปนานร่วมสามวัน
ฟื้นแล้วเหรอฉันดีใจจริงๆเลยที่เธอปลอดภัย
รู้ไหมฉันเป็นห่วงเธอแทบจะบ้าตายอยู่แล้วชายหนุ่มถลาเข้าไปกอดเด็กหนุ่มแน่นด้วยความรักสุดหัวใจ
ริมฝีปากร้อนจูบประทับดวงตากลมโต
หน้าผากมนรวมทั้งสองแก้มนุ่มไม่หยุดหย่อยอย่างโหยหาจนร่างเล็กร้องประท้วง
โอ้ย.....................คุณเคนยะเบาๆหน่อยครับ...................ผมเจ็บมาซายะต่อว่าชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงแหบเล็กในลำคอเมื่อเคนยะกอดเขาแรงเกินไปจนรู้สึกเจ็บ
ขะ........ขอโทษฉันลืมตัวไปหน่อย
ก็ฉันดีใจนี่นาที่เห็นเธอฟื้นแล้วน่ะเคนยะคลายอ้อมกอดลงเล็กน้อยแต่ยังไม่ยอมปล่อยร่างเล็กอีกเช่นเคยสายตาคมจ้องตาร่างเล็กนิ่ง
หิวน้ำไหม..........................เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเบาๆด้วยรอยยิ้ม
ที่สุดเลยครับ.................มาซายะยิ้มอย่างดีใจเมื่อเคนยะถามถูกประเด็น
เคนยะเดินไปรินน้ำแล้วประคองตัวเด็กหนุ่มขึ้นเล็กน้อยก่อนส่งแก้วน้ำไปที่ริมฝีปากร่างเล็กช้าๆ
ค่อยๆนะ................ระวังสำลักเสียงทุ้มกำชับไม่ทันขาดคำร่างเล็กก็ทำท่าจะสำลักน้ำขึ้นมาจริงๆ
แค่กๆ...................เคนยะรีบวางแก้วน้ำลงบนโต้ะแล้วเปลี่ยนมาลูบหลังเบาๆแทนจนเด็กหนุ่มหายสำลักในที่สุด
บอกแล้วไงว่าให้ดื่มช้าๆก็ไม่เชื่อเคนยะประคองร่างเล็กลงนอนเหมือนเดิม
ก็ผมหิวนี่.................เหมือนตัวเองกำลังอยู่ในทะเลทรายแห้งแล้งร้อนระอุยังไงยังงั้นเลยล่ะมาซายะรีบเอ่ยแก้ตัวเมื่อเห็นสีหน้าแกมดุของชายหนุ่ม
เป็นยังไงบ้าง.......................เจ็บมากไหมเคนยะพูดพลางเสยเส้นผมนิ่มที่หน้าผากของร่างเล็กเบาๆอย่างเป็นห่วง
มะ.................ไม่เจ็บหรอกครับมาซายะหน้าแดงเรื่อๆรู้สึกได้ถึงความห่วงใยที่ชายหนุ่มมอบให้อย่างเต็มเปี่ยม
อย่ามาปากแข็งเลยเด็กดื้อ................ทำไมทำอะไรบ้าๆอย่างนี้ล่ะ.................รู้ไหมฉันเป็นห่วงเธอแค่ไหนเคนยะเสียงอ่อนลงในลำคอดวงตาคมเริ่มมีสีเรื่อเล็กน้อย
ผมไม่เป็นไรแล้ว
นี่ไงลุกวิ่งยังไหวเลยนะครับมาซายะแกล้งทำตลกไม่อยากให้ชายหนุ่มกังวลแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผล
เคนยะทำหน้าดุเขากว่าเมื่อกี้เสียอีก
ขอโทษครับ...............ผมไม่อยากให้คุณกังวล
ตอนนี้ผมไม่เป็นไรแล้วคุณอย่าห่วงเลยนะมาซายะเลื่อนมือลูบใบหน้าคมที่เต็มไปด้วยไรเคลาสากที่ไม่ได้ผ่านการโกนมาแล้วหลายวันของชายหนุ่มด้วยความรัก
ดีใจที่เขาช่วยชายหนุ่มที่เขารักไว้ได้
จะให้ฉันไม่เลิกห่วง
ไม่เลิกกังวลได้ยังไงในเมื่อเธอยังเป็นอยู่แบบนี้เคนยะกุมมือนุ่มมาหอมอย่างแสนรักแล้วแนบลงกับแก้มสากของเขาเนิ่นนาน
ตอนที่เธอโดนกระสุนฉันแทบช็อกเลยรู้มั้ยในใจคิดไปต่างๆนานาสับสนไปหมด
ถ้าหากเธอจากฉันไปจริงๆฉันจะอยู่ยังไงเคยคิดบ้างไหม
คราวหน้าห้ามทำอะไรบ้าๆอย่างนี้อีกนะไม่งั้นฉันไม่ยอมจริงๆด้วย
เรื่องที่เธอก่อไว้คราวนี้เดี๋ยวรอให้หายดีเสียก่อนเถอะฉันจะลงโทษเสียให้เข็ดเชียวเคนยะบีบจมูกรั้นของมาซายะเบาๆเป็นการลงโทษ
ถ้าผมตายคุณน่าจะดีใจไม่ใช่เหรอครับมาซายะหน้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาอีก
ทำไมเธอพูดอย่างนี้ล่ะมาซายะ ฉันเสียใจนะที่ได้ยินเธอพูดแบบนี้
ยังไม่เข้าใจอีกหรือไงว่าฉันรู้สึกยังไงกับเธอ
จะต้องให้ฉันบอกอีกสักกี่ครั้งถึงจะยอมเชื่อว่าฉันรักเธอจริงๆไม่เคยโกหกเลยสักครั้ง
ที่ฉันแกล้งพูดจาร้ายๆกับเธอเพราะฉันโมโหที่ทาเคชิมันเข้ามายุ่งย่ามกับเธอ
รู้ไหมฉันไม่พอใจแค่ไหนที่คนที่ฉันรักสนิทสนมกับชายอื่นเคนยะรู้สึกเจ็บในอกเล็กน้อยด้วยความน้อยใจที่เด็กหนุ่มยังไม่เชื่อในความรักที่เขามีให้อย่างเต็มเปี่ยม
ผมขอโทษ
ผมก็อยากเชื่อคุณ แต่สิ่งที่พ่อผมทำกับคุณมันมากเกินกว่าที่ผมจะเชื่อว่าคุณรักผมจริงๆโดยที่ไม่มีอย่างอื่นแอบแฝง
ผมไม่อยากเสียใจมากไปกว่านี้ถ้าหากแม้แต่คำว่ารักของคุณยังหลอกลวงผมอีกมาซายะตาแดงๆเหมือนจะร้องไห้เบี่งหน้าไปทางอื่นไม่กล้าสบตาชายหนุ่ม
ฉันขอโทษที่ทำให้เธอรู้สึกไม่เชื่อใจอย่างนี้..............ยกโทษให้ฉันได้ไหมมาซายะเคนยะเชยคางเล็กให้หันมาสบตาด้วยใจที่ร้อนรุ่มกับคำตอบของร่างเล็ก
ได้ไหม...........................
ครับ.................ให้ผมเชื่อใจคุณได้จริงๆเหรอครับมาซายะยังลังเล
แน่นอนสิ..........ตั้งแต่นี้ต่อไปเรามาเริ่มกันใหม่เถอะนะมาซายะ
ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำให้เธอเสียใจอีกแล้ว..............ฉันจะลืมเรื่องราวในอดีตทั้งหมดและอยากให้เธอลืมมันไปด้วยถือว่ามันเป็นเหมือนฝันร้ายก็แล้วกันนะมาซายะ
ครับ............คุณเคนยะมาซายะยิ้มออกทั้งใบหน้าดวงตาอย่างสุขใจหยาดน้ำใสหยดลงหมอนเป็นทางด้วยความตื้นตัน
แต่งงานกับฉันนะมาซายะเสียงทุ้มเอ่ยเบาๆเป็นประโยคสุดท้ายก่อนความเงียบจะเข้าปกคลุมภายในห้อง
แต่งงาน............มาซายะอึ้งอยู่นานก่อนจะอุทานออกมาอย่างตกใจไม่คิดว่าชายหนุ่มจะพูดคำนี้ออกมา
ใช่เธอได้ยินไม่ผิดหรอกมาซายะ.............................ฉันกำลังขอเธอแต่งงาน
มันอาจจะฟังดูแล้วไม่โรแมนติกอย่างที่ควรจะเป็นและอาจไม่ถูกเวลาถูกสถานที่เท่าที่ควรแต่ฉันรอไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
ฉันกลัว................กลัวเหลือเกินว่า..............หากวันใดวันหนึ่งฉันตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอเธออีกฉันจะทำยังไง
ฉันอยากให้เธออยู่กับฉันตลอดไปจะได้ไหมมาซายะ................อย่าจากฉันไปไหนอีกไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม
ฉันอยากให้เธออยู่เคียงข้างฉันเป็นภรรยาที่น่ารักของฉันคนเดียวตลอดไปนะมาซายะเคนยะกุมมือเล็กแน่นรอฟังคำตอบที่สำคัญที่สุดจากร่างตรงหน้าอย่างจดจ่อ
แต่...................แต่ผมเป็นผู้ชายนะเราจะแต่งกันได้ยังไงมาซายะรู้สึกสับสนไปหมดแทบไม่เชื่อหูกับสิ่งที่ได้ยินเขารู้สึกว่าหัวใจมันพองโตสุดๆเลยตอนนี้
ถึงเราจะแต่งงานกันแบบชายหญิงทั่วๆไปไม่ได้นะ
แต่ฉันให้สัญญาด้วยเกียรติของลูกผู้ชายคนหนึ่งว่า...............ฉันจะรักและดูแลเธอตลอดไปและจะไม่ทำให้เธอเสียใจและทุกข์ใจอีกเป็นอันขาด
ฉันรักเธอมาซายะ..............
คุณเคนยะ...................ผม...................ผมดีใจจริงๆคุณจะไม่เกลียดผมแน่เหรอ
เด็กโง่...................ฉันรักเธอเท่าดวงใจของฉันขนาดนี้ชาตินี้หรือชาติไหนๆก็เกลียดเธอไม่ลงหรอกนะจำเอาไว้
ขอบคุณครับมาซายะน้ำตาไหลเป็นทางดีใจที่สุดกับความรู้สึกที่ชายหนุ่มมอบให้
แต่งงานกับฉันนะมาซายะ
ครับ.............เคนยะซังมาซายะเลื่อนมือชายหนุ่มขึ้นมาหอมแทนคำสัญญาตอนนี้เขามีความสุขเหลือเกินจนไม่อาจหาคำใดมาอธิบายได้ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเรื่องราวต่างๆมันจะลงเอยอย่างนี้ได้
ฉันดีใจจริงๆมาซายะของฉันเคนยะก้มหน้าบดเบียดริมฝีปากบางเล็กอย่างนิ่มนวลเนิ่นานอย่างมีความสุข
อีกด้านหนึ่งของประตู
ทาเคชิรู้สึกเจ็บชาไปหมดทั้งหัวใจเขาได้ยินคำสนทนาของทั้งคู่ตลอดตอนนี้เขาคงหมดหวังแล้วสินะทั้งๆที่เขาตั้งใจจะจริงใจกับคนคนหนึ่งเข้าจริงๆเสียที
แต่แล้วในที่สุดเขาก็ต้องผิดหวังเพราะเขามาช้าเกินไป
เกินกว่าที่จะเอาเด็กคนนี้มาเป็นของเขาเสียแล้ว
หากเขาพบเด็กคนนี้ก่อนผู้เป็นเพื่อนอย่างเคนยะก็คงจะดี
เขาคงจะไม่ต้องมาเสียใจอย่างนี้
ทาเคชิเอามือปิดหน้าหลังพิงประตูอย่างหมดหวังเขาไม่อยากยอมรับว่าตอนนี้เขากำลังร้องไห้อยู่หรือเปล่าไม่อยากจะสมเพชตัวเองไปมากกว่านี้แล้วทำไมเขาถึงดูอ่อนแออย่างนี้ไปได้
ทาเคชิทำใจอยู่นานก่อนผลักประตูเข้าไปข้างในด้วยหัวใจที่เจ็บร้าวอย่างแสนสาหัส
ในขณะที่เอนโดเห็นอาการเสียใจของทาเคชิทั้งหมดตั้งแต่แรกอยู่อีกด้านหนึ่งของมุมห้องเขาไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาทแอบดูแต่หากเขาเข้าไปตอนนี้มันคงไม่เหมาะ
เพราะดูท่าชายหนุ่มคงไม่อยากให้ใครมาเห็นเขาในยามอ่อนแอเช่นนี้
ฟื้นแล้วหรือครับคุณมาซายะ...............เป็นอย่างไรบ้างทาเคชิแสดงสีหน้ายิ้มแย้มตามปรกติไม่อยากให้ใครผิดสังเกตทั้งๆที่ในใจแสนจะทรมานอย่างที่สุดเมื่อเห็นหน้าคนที่เขารัก
ดีขึ้นแล้วล่ะครับคุณหมอ................ขอบคุณครับที่ช่วยชีวิตผมมาซายะยิ้มตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้มตามปรกติ
ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับผมทำตามหน้าที่ของหมออยู่แล้ว
คนที่คุณควรจะขอบคุณเค้านั่งอยู่นี่ต่างหาก
เจ้านี่มันหัวดื้ออุ้มคุณออกมาจากป่าคนเดียวไม่ยอมให้ใครแตะต้องเลยล่ะทาเคชิพูดพร้อมกับแตะบ่าเพื่อน
ทาเคชิ................นายเคนยะหันมามองหน้าเพื่อน
เขาไม่รู้ว่าทำไมทาเคชิถึงพูดอย่างนี้บางทีทาเคชิอาจได้ยินสิ่งที่เขาพูดกับมาซายะก็เป็นได้เพราะสีหน้าของทาเคชิดูร่าเริงผิดปรกติเหมือนจงใจจะปิดบังอะไรบางอย่างอยู่ในใจเพราะการที่คบกันมานานทำให้เขาดูออก
.ทาเคชิยิ้มตอบโดยไม่ได้พูดอะไรหันมาทางเด็กหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงแทนจนเคนยะรู้สึกขอบคุณกลับมายิ้มแย้มเหมือนอย่างที่เคย
ให้ผมตรวจอาการเสียหน่อยดีกว่านะครับ
ครับมาซายะพยักหน้ารับ
เรียบร้อยแล้วครับทุกอย่างเป็นปรกติดีไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงคิดว่าอีกไม่นานคงจะกลับบ้านได้แล้วล่ะครับ
ขอบคุณครับคุณหมอ
ดีจังผมเริ่มเบื่อที่นี่เต็มทีแล้วล่ะครับอยากออกไปวิ่งให้ฉ่ำปอดเสียเดี๋ยวนี้เลยเด็กหนุ่มพูดตามประสาจนทำให้ชายหนุ่มทั้งสองสองหัวเราะออกในความไร้เดียงสาของร่างเล็กตรงหน้า
น้อยๆหน่อยเถอะเรา................รอให้หายดีเสียก่อนนี่ขนาดป่วยอยู่ยังไม่วายซนซะขนาดนี้หายดีแล้วไม่รู้จะก่อเรื่องอะไรอีกเคนยะหยิกแก้มเนียนเบาๆเหมือนล้อเลียน
แหมคุณเคนยะทำเหมือนผมเป็นเด็กอีกแล้วนะ.................ซนอะไรกันไม่เคยสักหน่อยร่างเล็กหน้าแดงแก้ตัวเป็นพัลวัลย์
อย่างนี้ไม่เรียกซนแล้วจะเรียกว่าอะไรฮึเด็กดื้อเคนยะยังหยอกร่างเล็กไม่ปล่อย
อ้ะ.............คุณเคนยะอายคุณหมอเขานะมาซายะปัดมือชายหนุ่มออกด้วยความอายผู้ที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆอีกคน
ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับต้องไปตรวจคนไข้อื่นอีกทาเคชิพูดกับร่างเล็กก่อนหันมาทางผู้เป็นเพื่อน
ไปก่อนนะเคนยะ
อืม................ขอบใจนะเคนยะยิ้มน้อยๆเป็นการขอบใจก่อนทาเคชิจะเดินออกไป
ไม่รู้จะเป็นการเสียมารยาทหรือเปล่ามาซายะพูดมองหน้าชายหนุ่มเหมือนกังวล
อะไรหรือ
คือผมสังเกตว่าวันนี้คุณหมอดูแปลกไปไม่รู้ว่าจะเป็นเพราะผมหรือเปล่า
ดูออกด้วยหรือ..............อย่าคิดมากเลยนะอีกเดี๋ยวเค้าก็จะดีขึ้นเอง
เราอย่าพูดอะไรจะดีกว่าเดี๋ยวจะเป็นการตอกย้ำจิตใจเขาเสียเปล่าๆนะเคนยะลูบผมนิ่มของร่างเล็กอย่างเอ็นดู
ครับ
หิวไหมชายหนุ่มถามเมื่อเห็นว่าสายมากแล้วเด็กหนุ่มยังไม่ได้ทานอะไรเลย
นิดหน่อยครับ
งั้นเดี๋ยวชั้นป้อนให้นะจะได้นอนพักต่อ
ครับเคนยะปรับเตียงให้พอดีแล้วเลื่อนถาดอาหารเข้ามาใกล้ๆก่อนตักป้อนให้เด็กหนุ่มอย่างมีความสุข
//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
เย็นวันนั้นที่ร้านเหล้าหรูหราใจกลางเมืองแห่งหนึ่ง
เอนโดเห็นทาเคชินั่งกินเหล้าอยู่คนเดียวท่าทางน่าเป็นห่วงจึงรี่เข้าไปทัก
ความจริงเขาตามทาเคชิออกมาตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลแล้วด้วยความเป็นห่วง
สวัสดีครับคุณทาเคชิเอนโดเอ่ยทักเหมือนเคยทำเหมือนบังเอิญมาเจอกัน
อ้าว................คุณเอนโดเองหรอกหรือทาเคชิหันมาตามเสียงทัก
นั่งด้วยคนได้มั้ยครับชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ
เชิญครับตามสบายทาเคชิตอบรับตามมารยาทเชิญชายหนุ่มนั่งคุยเป็นเพื่อน
ดีเหมือนกันผมจะได้มีเพื่อนคุยทาเคชิพูดพร้อมกับกรอกเหล้าใส่ปากรวดเดียวหมดแก้วแล้วรินใส่อีกแก้วส่งให้เอนโด
มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าครับเอนโดถามทั้งที่คำตอบเขารู้อยู่แก่ใจ
เปล่าครับ..............แค่วันนี้อยากดื่มให้มันเมาเล่นๆก็เท่านั้นทาเคชิแกว่งแก้วเหล้าไปมาเบาๆก่อนดื่มทีเดียวหมดแก้วอีก
เอาสิครับคุณเอนโดดื่มเป็นเพื่อนผมหน่อยทาเคชิคะยั้นคะยอให้ชายหนุ่มดื่มพร้อมๆกับเขาอีก
ดื่มมากๆไม่ดีต่อร่างกายนะครับ คุณเป็นหมอน่าจะรู้ดี
ดีสิครับ
ตายเสียได้ก็ดีจะได้ไม่ต้องมาทรมานอยู่อย่างนี้ทาเคชิพูดเหมือนประชดจิตใจหดหู่เต็มที
เล่าให้ผมฟังได้นะครับหากคุณไว้ใจผม
ไม่ใช่ว่าผมไม่ไว้ใจคุณแต่ผมไม่เป็นไรจริงๆ
ก็ได้ถ้าตอนนี้คุณไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไรหากคุณจะสบายใจขึ้น
..........................ทาเคชิเงียบไปอีกแต่ยังคงดื่มหนักเหมือนเดิมแล้วเอนโดก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีกเลยคิดว่าชายหนุ่มคงเจ็บปวดใจไม่น้อย
จนกระทั่งดึกเห็นทาเคชิเมามากแล้วจึงชวนกลับ
คุณทาเคชิครับ
พอเถอะครับเมามากแล้วเอนโดพูดพร้อมกับจะดึงแก้วเหล้าออกจากมือชายหนุ่ม
ไม่ปล่อยผม...........ผมจะดื่มต่อ
กลับเถอะครับร้านจะปิดแล้ว
มาเถอะครับผมจะไปส่งเอนโดพูดพร้อมกับประคองชายหนุ่มลุกขึ้นวางเงินจำนวนหนึ่งไว้บนโต๊ะแล้วค่อยๆพยุงทาเคชิออกไป
คุณเอนโดปล่อยผม ผมจะดื่มอีก
อย่ามายุ่งกับผมทาเคชิเสียงอ้อๆแอ้ๆในลำคอเดินเป๋ไปเป๋มาจนมาถึงที่รถ
เดี๋ยวพวกแกขับรถคุณทาเคชิตามฉันมาเอนโดสั่งพร้อมกับส่งกุญแจให้ผู้ติดตามแล้วพาทาเคชิเข้ามานั่งในรถด้วยอาการแทบจะหมดสติเต็มที
เอนโดสตาร์ทรถแล้วค่อยๆขับออกไป
มาซายะ...............................เสียงชายหนุ่มเอ่ยในลำคออ้อมแอ้มๆแทบไม่ได้ยิน
มาซายะ..................ผมรักคุณ................ทำไม..................ทำไม...........คุณถึงไม่เลือกผม..........ทำไมมาซายะเสียงทาเคชิเพ้อตลอดทางจนเอนโดอดสงสารไม่ได้
แล้วรถก็ขับมาถึงหน้าโรงแรมหรูที่พักของทาเคชิในเวลาเกือบตีสองสามสิบนาที
พวกแกกลับไปได้ไม่ต้องรอฉันเอนโดสั่งลูกน้องก่อนอุ้มร่างไร้สติของทาเคชิขึ้นไปข้างบน
แล้วหยิบคีย์การ์ดในกระเป๋าเสื้อของทาเคชิรูดก่อนเปิดประตูเข้าไป
ถึงแล้วครับคุณทาเคชิเอนโดวางร่างชายหนุ่มลงบนเตียงนุ่มเบาๆแล้วเข้าไปในห้องน้ำบิดผ้าหมาดๆมาเช็ดใบหน้าของชายหนุ่มคลายกระดุมเสื้อออกสองเม็ดให้หายใจสะดวกพลางพิศใบหน้าคมนิ่งเขาเพิ่งสังเกตว่าชายหนุ่มผู้นี้ใบหน้าหวานคมยิ่งนักขนตายาวได้ที่รับกับดวงตาคมลึกมีเสน่ห์ของเขาได้เป็นอย่างดีแถมริมฝีปากยังแดงเรื่อน่า.................ยังไม่ทันที่ใจคิดการกระทำของเขาก็ไปก่อนเสียแล้วริมฝีร้อนบดเบียดลงไปหนักหน่วงปลายลิ้นชอกชอนลงไปหาความหวานนุ่มภายในอย่างลืมตัวเนิ่นนานจนรู้สึกถึงอาการผลักดันหายใจไม่ออกของร่างข้างใต้จึงค่อยๆถอนออกอย่างอ้อยอิ่งใบหน้าห่างไม่ถึงคืบยังคงเพ่งพิศร่างตรงหน้าต่อไป
ภาพร่างตรงหน้าหายใจหอบหนักๆแต่ดวงตายังคงหลับพริ้มอยู่อย่างเดิมมันน่าหลงไหลอย่างบอกไม่ถูกนี่เขามาถูกใจอะไรกับเด็กหนุ่มรุ่นเดียวกับเคนยะเจ้านายของเขาเสียแล้วหรือ
ฝ่ามือใหญ่ยังคงเสยเส้นผมนุ่มเบาๆอย่างเสน่ห์หาตอนนี้ไม่รู้ทำไมในกายมันถึงร้อนรุ่มนักอยากจะสัมผัสร่างตรงหน้าเสียเกิน
เอนโดใช้สายตาโลมเลียร่างตรงหน้าตั้งแต่ใบหน้ายังแผ่นอกขาวเนียนละเอียดอย่างหลงไหลโดยที่เขาแทบไม่รู้ตัว
แม้แผ่นอกจะแบนราบไม่มีเนื้อมีหนังใหญ่โตเหมือนหญิงสาวแต่มันกลับมีเสน่ห์ร้อนแรงอย่างบอกไม่ถูกในสายตาของเขาจนอดไม่ได้ที่จะประทับริมฝีปากลงไปบนเนื้อนวลขาวนั้นพลางฝากฝังร่องรอยสีแดงลงไปก่อนลากไล้ปลายลิ้นอุ่นเล็มเลียที่ยอดอกสีชมพูเย้ายวนอยากยากจะห้ามใจแล้วครอบครองดูดดุนขบเม้มเบาๆในที่สุด
เสียงร่างข้างใต้ครางในลำคอแต่ยังคงไม่ได้สติอยู่เหมือนเดิมเพราะฤทธิ์เหล้า
เสียงเล็กยิ่งทำให้เอนโดเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้ลากลิ้นขึ้นสู่ลำคอยาวขาวเนียนอย่างหลงไหลแล้วประทับรอยไว้อีกรอยที่ต้นคอขาวเนียนนั้นทั้งสองข้างขณะที่มือเล็กป่ายเปะปะอยู่ที่แผ่นอกแข็งแกร่งของชายหนุ่มเหมือนต้องการผลักชายหนุ่มออกไปให้พ้นตัว
เอนโดเริ่มได้สติถอนริมฝีปากออกพยายามสะกัดกั้นอารมณ์แปลกๆที่กำลังเกิดขึ้นกับตัวเขาอย่างมากมายมหาศาลกับร่างตรงหน้า
คุณทาเคชิ.................คุณทำให้ผมหลงคุณซะแล้วเอนโดกระซิบริมหูก่อนบดเบียดริมฝีปากลงไปอีกครั้งด้วยความร้อนรุ่มในกายอย่างเต็มเปี่ยม
ผมจะทำให้คุณลืมคุณมาซายะเอง.................เอนโดพูดระบายยิ้มลูบไล้ริมฝีปากบางแดงเรื่อเบาๆอย่างหลงไหลก่อนตัดใจออกจากห้องไป
//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
สิบนาฬิกาสิบห้านาที
ทาเคชิเริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นรู้สึกในหัวมันมึนไปหมดเหลือบมองนาฬิกาติดผนังปลายเตียงเห็นว่าสายมากแล้วจึงรีบกระโจนลงจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำไปทันที
เสียงเปิดน้ำจากฝักบัวดังขึ้นเมื่อชายหนุ่มถอดเสื้อผ้าเหม็นกลิ่นเหล้าฟุ้งไปทั้งตัวออกไปกองอยู่หน้าห้องน้ำ
มือเล็กลูบไล้ถูสบู่ไปทั่วตัวก่อนสังเกตุเห็นรอยแดงๆที่หน้าอกของเขาสองจุด
รอยอะไรกันเนี่ย
อย่างกะรอย....................ชายหนุ่มพูดพลางเดินไปหยุดที่หน้ากระจกสำรวจรอยแปลกๆบนร่างกายตัวเอง
อะไรเนี่ย...............เฮ้ย................ตรงนี้ก็มีนี่หว่าสายตาเหลือบไปเห็นอีกสองจุดที่ต้นคอเริ่มตกใจนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนออกมาเป็นฉากๆ
เมื่อคืนเราไปกินเหล้าที่นั่นแล้วก็เจอกับคุณเอนโด..........................ทาเคชินิ่งไปครู่ใหญ่พยายามนึกต่อ
จากนั้น...................เอ๊ะจำได้เลือนๆลางๆว่าคุณเอนโดพาเราที่นี่นี่นา.......
หรือว่าทาเคชิไม่อยากนึกต่อเขาคิดว่ายังไงก็ต้องไปถามให้รู้เรื่องหากเป็นไปอย่างที่คิดล่ะก็ได้เห็นดีกันแน่ว่าแล้วชายหนุ่มก็รีบเปิดน้ำล้างตัวเดินออกจากห้องน้ำไปในใจยังสงสัยไม่หาย
แต่งตัวไม่กี่นาทีทาเคชิก็กดลิฟท์ลงไปชั้นล่างบึ่งรถมาถึงโรงพยาบาลอย่างเร็วในเวลาไม่ถึงสิบเอ็ดนาฬิกา
ขอโทษครับคุณมาซายะที่มาช้าทาเคชิผลักประตูเข้าไปรีบขอโทษขอโพยที่เลยเวลาตรวจมานานมากแล้วนึกตำหนิตัวเองจริงๆที่ปล่อยให้คนไข้รอนานอย่างนี้
ไม่เป็นไรหรอกครับ
ผมว่าผมเริ่มจะหายดีแล้วล่ะครับมาซายะยิ้มทักทายเมื่อเห็นสีหน้าของทาเคชิดีขึ้นกว่าเมื่อวานยิ่งทำให้เขาหายกังวลไปหลายเท่า
หวัดดี................เคนยะทาเคชิเอ่ยทักตามปรกติ
อืม...............เคนยะหยักยิ้มก่อนบอกให้เพื่อนรีบไปตรวจดูอาการเด็กหนุ่ม
อาการดีวันดีคืนอย่างนี้อีกสองสามวันก็กลับบ้านได้แล้วล่ะครับ
จริงหรือครับคุณหมอมาซายะดีใจยิ้มกว้างมองหน้าเคนยะอย่างอารมณ์ดี
แหมแต่อีกตั้งหลายวันผมอยากออกไปตอนนี้เลยไม่ได้เหรอครับ
ผมว่าผมหายแล้วจริงๆนะมาซายะต่อรองอยากกลับไปสูดอากาศสดชื่นเต็มที
ไม่ได้ครับต้องรอให้ผมแน่ใจกว่านี้ก่อนถึงจะอนุญาตให้กลับได้
ทนเบื่อไปอีกหน่อยแล้วกันนะครับ
ว้า..................เสียงเล็กทำท่าผิดหวังเล็กน้อย
เชื่อหมอดีกว่านะมาซายะ
รับรองหายดีแล้วจะพาไปเที่ยวให้ทั่วเลยเคนยะปลอบใจทำให้ใบหน้าเล็กหวานกลับมายิ้มแย้มอีกครั้ง
เสียงเปิดประตูเข้ามาทำให้ภายในห้องเงียบลงหันมายังผู้มาใหม่แทบจะพร้อมๆกัน
คุณเอนโดนั่นเองมาซายะเอ่ยทักแต่ทาเคชิเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบเฉยทันที
เป็นยังไงบ้างครับคุณมาซายะเอนโดเอ่ยทักทายก่อนหันมายิ้มอย่างมีเลศนัยกับหมอหนุ่มที่ยืนทำหน้าบึ้งไม่พูดไม่จาตั้งแต่เขาเดินเข้ามา
อีกสองสามวันก็กลับบ้านได้แล้วล่ะครับคุณหมอบอกผมมาซายะยิ้มแย้มตอบชายหนุ่มฉะฉาน
จริงเหรอครับคุณหมอเอนโดยังคงยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่เปลี่ยนจนทาเคชินึกโมโห
ใช่.....................เรียบๆสั้นๆง่ายๆจากปากหมอหนุ่มใบหน้าแสดงอาการไม่พอใจชัดเจน
เอนโด..............ทำไมวันนี้มาช้าจังเกือบไล่ๆกับทาเคชิเลยนะเคนยะถามอย่างสงสัย
คือ....................เมื่อคืนผม.................เอนโดพูดพร้อมกับมองหน้าทาเคชิริมฝีปากหยักยิ้มกวนอารมณ์หมอหนุ่ม
คุณเอนโดผมมีเรื่องจะพูดกับคุณทาเคชิพูดแทรกน้ำเสียงกระชากเล็กน้อยจนคนในห้องแปลกใจไปตามๆกันก่อนเดินออกจากห้องไป
ขอโทษนะครับนายท่าน..............เอนโดขออนุญาตผู้เป็นนาย
อืมไปเถอะ........เคนยะพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต
ไปนะครับคุณมาซายะ
ครับ...........ขอบคุณครับที่มาเยี่ยมมาซายะยิ้มขอบคุณก่อนเอนโดเดินออกจากห้องไป
คุณทาเคชิ.......................รอผมก่อนสิครับเอนโดวิ่งตามมาคว้าข้อมือเล็กนิ่มไว้ได้ริมฝีปากหยักยิ้มไม่เปลี่ยน
ปล่อยผมนะ.........ทาเคชิสะบัดอย่างแรงรู้สึกเคืองการกระทำของชายหนุ่มอย่างมาก
คุณเป็นอะไร
ทำไมถึงทำหงุดหงิดใส่ผมอย่างนี้ล่ะผมไปทำอะไรให้คุณหรือไงเอนโดยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่ยอมปล่อยข้อมือชายหนุ่ม
ยังจะมาถามอีก
นี่คุณปล่อยผมสิทาเคชิพยายามผลักแต่ดูเหมือนเอนโดจะพยายามโอบเขาเข้ามาในวงแขนโดยไม่เกรงสายตาคนรอบข้าง
มานี่เอนโดดึงแขนทาเคชิเข้าไปในห้องๆหนึ่งแล้วปิดประตูล็อกทันที
คุณจะทำอะไรของคุณน่ะทาเคชิตกใจรีบถลาเข้าไปจะเปิดประตูแต่เอนโดยืนบังที่เปิดประตูไว้
กลัวหรือไงเอนโดยิ้มเจ้าเล่ห์ดึงร่างเล็กเข้ามาในวงแขนแต่ทาเคชิผลักออกแล้วชกหมัดขวาจังๆเข้าไปที่หน้าของชายหนุ่ม
เอนโดเซไปเล็กน้อยหยักยิ้มมุมปากก่อนดึงทาเคชิเข้ามาประกบจูบอย่างร้อนแรง
++++++++++++++++++++
รักในรอยแค้น
15
ปลายลิ้นยังคงแสดงถึงความช่ำชองกวาดวนไปทั่วริมฝีปากบางเล็กอย่างหลงไหลแสวงหาความหวานนุ่มที่เขาเคยได้สัมผัสจากเมื่อคืนที่ผ่านมาอย่างไม่รู้สึกเบื่อ
ทาเคชิต่อต้านสุดขีดทั้งทุบทั้งดันจนผลักเอนโดออกไปจนได้
คุณเอนโด...................เลิกเล่นบ้าๆอย่างนี้สักทีเถอะผมไม่สนุกด้วยหรอกนะทาเคชิรีบเช็ดริมฝีปากตัวเองเป็นพัลวันอารมณ์โกรธพุ่งสูงขึ้นไปอีกไม่เข้าใจการกระทำของชายหนุ่มตรงหน้า
ใครบอกผมล้อเล่น.........................เอนโดระบายยิ้มดึงทาเคชิเข้ามาชิดลำตัวตนเองอีกขณะที่ร่างตรงหน้าพยายามขัดขืนสุดฤทธิ์
นี่................คุณจะบ้าไปแล้วเหรอ
ปล่อยผมนะโว้ยทาเคชิตะโกนใส่หน้าชายหนุ่มอยากจะชกหน้าอีกสักหมัดให้หายบ้าแต่ดันถูกสองมือแข็งบีบท่อนแขนของเขาจนแทบกระดิกไม่ได้
ถ้าผมจะบ้าก็เพราะคุณนั่นแหละ
...............................รู้มั้ยว่าริมฝีปากและร่างกายของคุณนี่มันยั่วยวนผมขนาดไหน
คุณพูดบ้าอะไรของคุณน่ะ
ผมเป็นผู้ชายนะโว้ย...............ผู้ชายดูซะให้เต็มตาแถมยังไม่ใช่เด็กหนุ่มๆเสียอีกไม่เห็นมีส่วนไหนที่จะไปยั่วยวนใครเขาได้เลย
เลิกคิดบ้าๆเสียทีปล่อยผมได้แล้วทาเคชิโมโหสุดขีดกับคำพูดบ้าๆของชายตรงหน้าเต็มที
รู้มั้ยผมผ่านผู้หญิงมาตั้งไม่รู้เท่าไหร่แต่ไม่เคยมีใครทำให้ผมเป็นอย่างนี้ได้เท่าคุณเลยสักคนเดียวเอนโดพูดพลางไซ้ซอกคอขาวนุ่มอย่างหลงไหล
ปล่อยเซ่............................เพี้ยะเสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าสากดังสนั่นจนเอนโดหน้าหันไปอีกทางอย่างแรง
นี่แสดงว่ารอยแดงๆนี่คุณเป็นคนทำจริงๆ
ใช่มั้ยน้ำเสียงคาดคั้นออกมาจากริมฝีปากบางของร่างเล็กด้วยอารมณ์โกรธจัด
ใช่.....................ผมไม่ปฏิเสธเสียงเย็นเรียบเอ่ยออกมาหน้าตาเฉย
ผมไม่คิดเลยนะว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้
เสียแรงหลงคิดว่าเป็นคนดีมาเสียตั้งนานที่แท้ก็เป็นนักฉวยโอกาสตัวยงดีๆนี่เองทาเคชิหน้าแดงจัดสายตาขุ่นขึ้งจ้องชายหนุ่มร่างใหญ่ตรงหน้าไม่กระพริบ
ถ้าคุณจะคิดแบบนั้นมันก็ช่วยไม่ได้
บางทีผมอาจเป็นคนประเภทเดียวกับคุณก็ได้ หากต้องการอะไรแล้วละก็ผมไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือไปได้ง่ายๆหรอกจำเอาไว้ หึๆ เสียงทุ้มหัวเราะในลำคอพร้อมกับลูบใบหน้าที่เหมือนว่ามันจะชาเล็กน้อยจากการกระทำเมื่อครู่ของคนตรงหน้า
คุณ...................ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ
ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณอีกเสียงทาเคชิตวาดชายหนุ่มดังลั่นใบหน้าแดงจนถึงใบหูตั้งตัวไม่ทันกับการรุกอย่างสายฟ้าแลบของชายหนุ่ม
ได้.................เอนโดระบายยิ้มยอมออกไปแต่โดยดีไม่อยากทำให้ทาเคชิโกรธไปมากกว่านี้แต่ก่อนที่เขาจะเดินออกไปก็ไปหยุดที่ข้างตัวร่างเล็ก
แต่ผมบอกไว้ซะก่อนนี่แค่การเริ่มต้น
หึๆ...........เสียงทุ้มเย็นกระซิบแผ่วเบาก่อนใช้ปลายลิ้นไล้เบาๆที่ใบหูจนทาเคชิสะดุ้งใบหน้าแดงกว่าเก่ารีบถอยกรูดหนีทันที
อะ........................ออกไปทาเคชิคว้าอุปกรณ์ที่ใกล้ตัวที่สุดขว้างไปที่เอนโดทันทีแต่ชายหนุ่มหลบทันหันมาทำสายตาเจ้าเล่ห์ใส่เขาอีกพร้อมรอยยิ้มที่ทาเคชิเห็นแล้วหมั่นไส้ที่สุดก่อนออกไป
อะไรกันเนี่ย
นี่มันเรื่องบ้าชัดๆทาเคชิอุทานแตะริมฝีปากที่ดูเหมือนว่ามันจะยังร้อนรุ่มไม่ยอมเลือนหายจากเหตุการณ์เมื่อครู่
สัมผัสที่รุนแรงและหนักหน่วงของชายหนุ่มเขายังจำได้ติดตา
เอนโด
นางายะ...............ขืนนายเข้ามาใกล้ฉันอีกได้เห็นดีกันแน่ทาเคชิสับสนไปหมดเหมือนเรื่องราวต่างๆมันประเดปรังเข้ามาพร้อมกันๆจนปวดหัวทั้งๆที่เขาเพิ่งจะผิดหวังจากมาซายะแต่เอนโดกลับมาทำสิ่งที่ไม่น่าเชื่อกับเขาอีกนี่เขาจะทำอย่างไรดี
/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
สองวันผ่านไป
วันนี้มาซายะได้รับอนุญาตจากคุณหมอให้กลับบ้านได้
เด็กหนุ่มตื่นเต้นท่าทางดีใจตั้งแต่เช้า
เป็นอะไรมาซายะเห็นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วเคนยะเอ่ยถามไล้เส้นผมนิ่มของเด็กหนุ่มไปมาอย่างเอ็นดูริมฝีปากระบายยิ้มอย่างอารมณ์ดี
แหม.................จะไม่ให้ผมยิ้มได้ยังไง
วันนี้ได้ออกจากที่นี่ทั้งทีเบื่อจะแย่อยู่แล้วละครับมาซายะยิ้มแป้นตอบชายหนุ่มคนรักด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง
ยินดีด้วยนะครับคุณมาซายะทาเคชิยิ้มอย่างอ่อนโยนดีใจที่เห็นเด็กหนุ่มหายดีแล้ว
ตอนนี้เขายอมรับว่ายังทำใจให้ลืมเด็กหนุ่มผู้นี้ไม่ได้จริงๆ
ขอบคุณครับคุณหมอมาซายะยิ้มนอบน้อมอย่างขอบคุณ
ไปกันเถอะมาซายะเก็บของเรียบร้อยแล้วล่ะเคนยะเอ่ยชวนเมื่อเห็นว่าลูกน้องเก็บของต่างๆเรียบร้อยแล้ว
ครับมาซายะรับคำก่อนถูกเคนยะอุ้มมานั่งที่รถเข็น
เออนี่.................ทาเคชินายจะไปด้วยกันหรือเปล่าเคนยะระบายยิ้มอารมณ์ดีชวนเพื่อนสนิทไปเที่ยวที่บ้าน
ไม่ล่ะตอนนี้ไม่ว่าง......................ถ้ายังไงตอนเย็นจะแวะเข้าไปก็แล้วกันทาเคชิยิ้มตอบลาเพื่อน
แล้วแต่นายก็แล้วกัน
แต่เย็นนี้ต้องเข้าไปให้ได้นะจะเลี้ยงต้อนรับมาซายะเขาสักหน่อย
ไปให้ได้นะครับคุณทาเคชิผมจะรอมาซายะหันมายิ้มสายตาอ้อนวอน
.......................ครับทาเคชิตอบมองใบหน้าหวานน่ารักของร่างเล็กอย่างเอ็นดู
ความจริงเขาอยากปฏิเสธเสียมากกว่าไม่อยากเจอเอนโดในตอนนี้แต่เห็นใบหน้าของร่างเล็กแล้วทำให้เขาต้องตกปากรับคำอย่างช่วยไม่ได้
ไปนะเคนยะตบบ่าเพื่อนก่อนเข็นรถเข็นพาเด็กหนุ่มออกไป
ทาเคชิเดินตามไปส่งก่อนแยกทางไปตรวจคนไข้ห้องอื่น
วันนี้เขารู้สึกโล่งใจจริงๆที่ไม่เห็นหน้าคนสนิทของเพื่อนที่เขาไม่อยากเอ่ยถึงแต่ในใจกลับรู้สึกโหวงเหวงๆพิกลบอกไม่ถูกจริงๆ
ชายหนุ่มสลัดหัวไปมาขับไล่ความคิดฟุ้งซ่านที่ในสมองก่อนเดินไปตรวจคนไข้
/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
ที่คฤหาสน์ของเคนยะ
เสียงรถจอดหน้าคฤหาสน์สามคัน
เคนยะรีบลงไปเปิดประตูให้เด็กหนุ่มทันทีทำท่าจะอุ้มออกมาเสียด้วยซ้ำแต่เด็กหนุ่มรีบปฏิเสธทันที
อ้ะ.................ไม่ต้องครับ ผมหายแล้วล่ะครับ
อยากเดินเองมากกว่ามาซายะยิ้มรบเร้าเหมือนขออนุญาต
จะดีเหรอเคนยะยังลังเลแต่ไม่อยากขัดใจเด็กหนุ่ม
นะครับ ผมหายแล้วจริงๆนะมาซายะใช้ลูกอ้อนจนเคนยะต้องยอมจนได้
ตกลง แต่ระวังนะเคนยะยิ้มลูบเส้นผมนิ่มของร่างเล็กอย่างแสนรัก
คุณมาซายะ.......................คุณมาซายะกลับมาแล้ว
เป็นอย่างไรบ้างคะดิฉันเป็นห่วงแทบแย่ชิโอริดีใจรีบโผเข้ามาโอบร่างเล็กอย่างห่วงใย
ผมไม่เป็นไรแล้วครับ ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วงมาซายะยิ้มทักทายโอบหญิงชราตอบเช่นกัน
อย่ามัวแต่พูดกันอยู่เลย รีบเข้าบ้านก่อนเถอะแดดแรงๆอย่างนี้เดี๋ยวจะไม่สบายเอาอีกเคนยะเอ่ยแทรกการสนทนาระหว่างคนทั้งสอง
จริงด้วยค่ะคุณมาซายะรีบเข้าบ้านก่อนเถอะค่ะ ดิฉันเตรียมอาหารไว้ให้แล้วล่ะค่ะ เชิญค่ะ
ครับมาซายะตอบอย่างอารมณ์ดีเป็นพิเศษที่ได้กลับบ้านเสียทีหลังจากต้องนอนเบื่อๆที่โรงพยาบาลซะหลายวัน
นั่งตรงนี้ก่อนนะคะ ดิฉันจะไปเอาน้ำมาให้ค่ะ ชิโอริดีใจออกนอกหน้าประคองร่างเล็กไม่ห่างรีบเข้าไปจัดน้ำมาให้เจ้านายและเด็กหนุ่มเป็นการใหญ่
รู้สึกคุณชิโอริจะดีใจเป็นพิเศษนะที่เห็นหน้าเธอ สงสัยจะรักเธอ
หลงเธอเข้าอีกคนซะแล้วล่ะมั้ง เคนยะหัวเราะในลำคอแกล้งแหย่มาซายะเล่น
แหมก็เป็นธรรมแหละครับ
น่ารักๆนิสัยดีๆอย่างผมนี่มันหายากนี่นา มาซายะยืดอกเหมือนภูมิใจในตัวเอง
เฮ้อ ............................. สงสัยจะจริงนะ ขนาดฉันยังรักยังหลงขนาดนี้ เคนยะระบายยิ้มส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนแอบหอมแก้มร่างเล็กโดยที่เด็กหนุ่มไม่ทันตั้งตัว
เอ๊ะ..................คุณเคนยะทำอะไรของคุณเนี่ยน่าไม่อาย เดี๋ยวใครเขาก็มาเห็นหรอก มาซายะหน้าแดงผลักหน้าชายหนุ่มออกเมื่อเห็นชิโอริเดินออกมาจากในครัว
ได้แล้วค่ะ เชิญทานน้ำให้หายเหนื่อยก่อนนะคะ ชิโอริยิ้มกริ่มเหมือนเห็นการกระทำเมื่อครู่ของคนทั้งสองแต่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้จนมาซายะหน้าแดงแล้วแดงอีกด้วยความอายรีบหาเรื่องอื่นขึ้นมาคุยแก้อาการขวยเขินของเขาทันที
หลังจากสนทนากันอยู่พักใหญ่บนโต๊ะอาหารด้วยบรรยากาศอบอุ่นกว่าทุกทีในคฤหาสน์หรูหลังใหญ่ได้ผ่านพ้นไปเคนยะจึงพามาซายะขึ้นมาพักผ่อนข้างบน
เอ๊ะ..................คุณเคนยะนี่ห้องคุณนี่พาผมมาที่นี่ทำไมมาซายะมองหน้าชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างงงๆ
ก็นี่เป็นห้องของเรา
เธอเป็นภรรยาฉันแล้วฉันไม่ยอมให้เธอไปนอนห้องอื่นหรอกนะเคนยะยิ้มกริ่มยื่นหน้าหอมแก้มคนรักอีก
มะ...............ไม่เอาหรอกครับ
อย่างนี้อายเขาตายเลยให้ผมนอนห้องเดิมเถอะนะผมขอร้องมาซายะหน้าแดงจัดสายตาอ้อนวอนแต่เคนยะก็ยังไม่ยอมอยู่ดี
ไม่ได้ ฉันไม่ยอมให้เธออยู่ห่างฉันอีกแล้วเด็กดื้อ
แต่....................................
ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น วันนี้ฉันจะลงโทษเธอเสียให้เข็ดเชียว เคนยะวางร่างเล็กลงบนเตียงพร้อมร่างใหญ่ขึ้นมาทาบทับ
ผมไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อยมาซายะเบี่ยงหน้าหนีตอนนี้เขารู้สึกว่าใบหน้ามันร้อนเสียจนแทบละลายเมื่อสบสายตาคมของชายหนุ่ม
ยังจะมาปากแข็งอีกนะเสียงทุ้มเงียบหายไปเมื่อริมฝีปากร้อนเลื่อนลงไปไซร้ซอกคอหอมกรุ่นของร่างเล็กอย่างหลงไหล
อ้ะ........................คุณเคนยะอย่าครับมาซายะร้องประท้วงพยายามดันหน้าชายหนุ่มออกด้วยความอายแต่สองมือถูกดึงขึ้นมาหอมหนักๆพร้อมสายตาคมร้อนจ้องมาที่ร่างของร่างเล็กอย่างร้อนแรง
อย่าห้ามฉันเลยนะมาซายะ ฉันคิดถึงเธอจะแย่อยู่แล้วเสียงทุ้มสั่นสะท้านในลำคอโหยหาสัมผัสอ่อนนุ่มหวานละมุนจากคนรักเต็มที
เคนยะซัง...........................มาซายะหยุดต่อต้านสายตาของคนทั้งคู่ประสานกันนานอย่างมีความหมายด้วยความรักที่คนทั้งสองมีให้แก่กันอย่างมากมายจนมาสามารถหาสิ่งอื่นมาทดแทนได้
ฉันรักเธอมาซายะ............................ริมฝีปากร้อนเอ่ยแผ่วเบาด้วยใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ
ผมก็รักคุณครับ......................เคนยะซังไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาอีกเมื่อริมฝีเล็กนุ่มสีชมพูถูกชายหนุ่มประกบจูบอย่างร้อนแรงแต่ผสานไปด้วยความอ่อนหวานเย้ายวน
มือเล็กโอบรอบคอชายหนุ่มแน่นอย่างแสนรักตอบรับความรู้สึกมากมายของชายคนรัก
อุ้งมือใหญ่ถือโอกาสลูบไล้สัมผัสไปตามเรียวขาเล็กเนียนนุ่มแล้วค่อยๆดึงกางเกงขายาวสีเนื้อพร้อมเจ้าตัวจิ๋วชิ้นสุดท้ายออกทางปลายขาลงไปกองที่พื้นอย่างไม่ยากเย็นแล้วเลื่อนอุ้งมือร้อนลูบไล้บีบคลึงบั้นท้ายกลมมนขาวนุ่มทันทีมาซายะพยายามดันมือออกแต่ไม่เป็นผลยิ่งทำให้อารมณ์ของชายหนุ่มร้อนแรงขึ้นไปอีกด้วยแรงแห่งความปรารถนา
ความเนียนนุ่มละมุนละไมจากผิวกายร่างเล็กทำให้เคนยะอดไม่ได้ที่จะสัมผัสหยอกเย้า จนแทบไม่มีที่ใดที่จะผ่านมือเขาไปได้ เสียงเล็กพยายามสกัดกั้นความหวามไหวเมื่อชายหนุ่มปล่อยริมฝีปากเขาให้เป็นอิสระ แล้วเลื่อนลงมาครอบคลุมหน้าอกเล็กสีชมพูเย้ายวนทั้งสองข้างโดยที่เสื้อถูกดึงออกไปอีกเช่นกัน ตอนนี้ร่างเล็กไม่มีอะไรปกปิดร่างกายอีกต่อไปแล้ว
สายตาคมร้อนยังคงโลมเลียทั่วทั้งร่างในขณะริมฝีปากยังคงครอบครองดูดดุนหน้าอกเล็กจากร่างตรงหน้าไม่หยุดหย่อน
อ๊า....................คะ...........เคนยะ..............ซังมาซายะกัดริมฝีปากแน่นสั่นสะท้านไปทั้งร่างเมื่อชายหนุ่มเม้มริมฝีปากเน้นๆลงไปที่ยอดอกเล็กของเขาอย่างย่ามใจสลับไปมาทั้งสองข้าง
สองมือใหญ่ยังคงลูบไล้อยู่ที่แผ่นหลังขาวเนียนและสะโพกกลมมนของร่างข้างใต้
มาซายะ.........................น่ารักเหลือเกินเคนยะเสียงพร่าในลำคอภายในกายร้อนรุ่มเหมือนกองไฟ
ปลายลิ้นชายหนุ่มหยุดลงตรงรอยแผลที่หน้าอกเด็กหนุ่มแล้วค่อยๆไล้ลงไปเบาๆอย่างช้าๆและนิ่มนวลจนร่างเล็กสะดุ้งลืมตามองการกระทำของชายหนุ่มด้วยความอาย
อ๊า...........................อย่าครับเคนยะซังเสียงแหลมเล็กร้องห้ามเมื่อปลายลิ้นยังคงวนไล้อยู่ตรงบริเวณนั้นไม่ห่าง
เจ็บมากสินะ........................เด็กดื้อเคนยะกัดกรามแน่นยิ่งคิดยิ่งเจ็บใจตัวเองที่ทำให้เด็กหนุ่มต้องมาเจ็บตัวอย่างนี้
ผมยินดี...........................ถ้าคนๆนั้นคือคุณมาซายะหน้าแดงลูบใบหนาคมของชายหนุ่ม
ฉันรักเธอ..................มาซายะเคนยะน้ำตาแทบไหลเขาไม่เคยคิดเลยว่าชาตินี้จะรักใครได้มากมายเท่าเด็กหนุ่มผู้นี้มาก่อน
มาซายะเป็นทั้งแก้วตาและดวงใจของเขาเขาจะไม่ทำให้เด็กหนุ่มผู้นี้เสียใจอีกเป็นอันขาด
อยู่กับฉันตลอดไปนะมาซายะ
ครับ
เคนยะซังร่างเล็กน้ำตาปริ่มไหลเป็นทางด้วยความตื้นตันริมฝีปากบางสั่นระริกถูกเคนยะประกบจูบอีกซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่รู้สึกเบื่อหน่ายดวงตากลมโตหลับพริ้มเมื่อชายหนุ่มเลื่อนริมฝีปากมาประทับจูบที่เปลือกตาเบาๆอย่างอ่อนโยน
เคนยะเลื่อนใบหน้าลงมากอบกุมส่วนล่างของเด็กหนุ่มอย่างไม่รอช้าปลายลิ้นถูกส่งออกมาไล้วนรอบๆแก่นกายตรงหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนครอบครองลงไปทั้งหมดด้วยริมฝีปากร้อนท่ามกลางเสียงครางกระเส่าจากร่างเล็กตลอดเวลาพร้อมๆกับการสอดนิ้วสองนิ้วเข้าไปพร้อมๆกันในช่องทางแสนแคบเบื้องหลัง
เด็กหนุ่มขยับหนีเล็กน้อยเมื่อรู้สึกอึดอัดภายใน
เคนยะไม่รอช้าค่อยๆขยับเคลื่อนนิ้วเข้าออกเป็นการกระตุ้นอารมณ์ร่างข้างใต้ทันที
มาซายะสั่นสะท้านไปกับความสุขทั้งเบื้องหน้าและเบื้องหลังที่ชายหนุ่มมอบให้พร้อมๆกันลำตัวแทบไม่ติดพื้น
เคนยะเร่งความเร็วขึ้นทั้งหน้าและหลังจนเด็กหนุ่มทนไม่ไหวปล่อยสายน้ำอุ่นทะยานออกมาจนเต็มปากชายหนุ่มไหลล้นออกทางมุมปากเป็นทาง
อ้ะ....................อ๊าเคนยะซัง................ฮ่า.................อย่าเสียงเล็กหอบหนักๆร้องห้ามเมื่อเห็น
เคนยะกลืนกินสิ่งนั้นเข้าไปโดยไม่รู้สึกรังเกียจแม้แต่น้อยปลายลิ้นยังคงไล้เลียที่แก่นกายของเด็กหนุ่มไม่หยุด
มาซายะค่อยๆรู้สึกถึงปลายลิ้นที่ลากเลื่อนลงมาที่ช่องทางฉ่ำชื้นเบื้องหลังช้าๆ โดยที่นิ้วทั้งสองยังไม่ได้ถอนออกแม้แต่อย่างใด
เด็กหนุ่มอายจนไม่กล้าแม้จะเปิดตาขึ้นดู
เคนยะถอนนิ้วออกในที่สุดแล้วส่งปลายลิ้นเรียบลื่นเข้าไปแทนด้วยอารมณ์ปรารถนาที่ครุกรุ่นอยู่ในกายอย่างยากที่จะห้ามได้ยิ่งเห็นผิวขาวเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อเย้ายวนจากการกระทำของเขาด้วยแล้วยิ่งทำให้เขาแทบคลั่งเสียงเล็กยังครวญครางไม่ขาดสายอยู่ในลำคอขณะที่ชายหนุ่มยังไม่หยุดปลายลิ้นง่ายๆ
และแล้วร่างเล็กก็ต้องเบิกตาลุกโพลงอีกครั้งพร้อมเสียงร้องดังลั่นเมื่อเคนยะยกขาข้างหนึ่งของเด็กหนุ่มขึ้นพาดบ่าแล้วกดแทรกแก่นกายเข้าไปทีละนิดๆจนหมดแนบสนิท
เคนยะกัดกรามแน่นเมื่อรู้สึกถึงการบีบรัดของเด็กหนุ่มอยู่ภายในพยายามขยับน้อยๆเพื่อเป็นการผ่อนคลายให้ร่างข้างใต้
มือใหญ่กอบกุมส่วนอ่อนไหวของเด็กหนุ่มอีกครั้งขยับขึ้นลงช้าๆจนร่างเล็กหายเกร็งตอบรับเขามากขึ้น
อย่า....................เคนยะซังผมเจ็บเสียงเล็กครางเครือทั้งน้ำตา
ไม่เป็นไรนะมาซายะอย่าเกร็ง......................อือ...................ฉันรักเธอเสียงทุ้มสั่นพร่าในลำคออย่างยากเย็นปลอบประโลมร่างเล็กขณะที่มือใหญ่เร่งจังหวะเร็วขึ้นจนเด็กหนุ่มครางแทบไม่เป็นภาษาสองมือจิกผ้าปูที่นอนแน่นเหมือนทรมาน
เคนยะทนไม่ไหวอีกต่อไปแยกขาร่างเล็กกว้างขึ้นอีกแล้วค่อยๆขยับเคลื่อนไหวแก่นกายเบื้องล่างทีละน้อยๆ
ร่างเล็กเม้มริมฝีปากแน่นหลับตาพริ้มซึมซับการเคลื่อนกายของชายคนรัก
เคนยะเร่งจังหวะขยับเร็วขึ้นเมื่ออารมณ์ทั้งหมดเหมือนไหลเวียนอยู่ที่ส่วนล่างส่งเสียงครางผสานกับเสียงร่างเล็กดังทั่วห้องอย่างมีความสุขแล้วจับเด็กหนุ่มคว่ำหน้าโดยที่ไม่ได้ถอนออกดึงสะโพกเล็กเข้าหาจังหวะเดียวกับการที่เขาเร่งสวนกลับเข้าไปอย่างแรงซ้ำๆกัน
อ๊า...................เคนยะซัง..................ผม...................ผมไม่ไหวแล้วมาซายะร้องเตือนเมื่อรู้สึกว่าเขาเริ่มทนไม่ไหวเต็มที
อย่าเพิ่งนะมาซายะ.....................เคนยะเร่งจังหวะเร็วขึ้นอีกทั้งแรงและเร็วจนถึงจุดแห่งความปรารถนาในที่สุด
อา........................มาซายะพร้อมกันนะชายหนุ่มบอกร่างเล็กก่อนการกระแทกอย่างแรงเป็นครั้งสุดท้ายปล่อยสายน้ำอุ่นมากมายเข้าสู่กายร่างเล็กจนหมด
อ้ะ...................อ๊าร่างเล็กเสียงสั่นนิ่วหน้าเมื่อชายหนุ่มค่อยๆถอนแก่นกายออกแล้วล้มตัวลงกอดกระชับร่างเล็กทางด้านหลังอย่างหวงแหน
ฝ่ามือใหญ่ยังคงลูบไล้ไปตามผิวเนื้อเนียนนุ่มไม่หยุดหย่อนพร้อมริมฝีปากประทับฝังรอยที่ต้นคอและแผ่นหลังขาวเนียนอย่างหลงไหลขณะที่ร่างเล็กยังหอบหนักๆด้วยความเหนื่อย
ฉันรักเธอ.................มาซายะ..................อาเคนยะปล่อยลมหายใจอุ่นร้อนรดต้นคอร่างเล็กอย่างเป็นสุขแล้วพลิกตัวเด็กหนุ่มเข้าหา
มีความสุขไหม.....................มาซายะสายตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตด้วยรอยยิ้ม
บ้า....................อย่าถามนะมาซายะหน้าแดงหลบสายตาคมทุบเบาๆที่อกแข็งแกร่งของชายหนุ่ม
ไม่ต้องอายหรอกน่าเป็นสามีภรรยาเขาไม่อายกันหรอกเคนยะยิ้มกริ่มได้ใจกระชับเด็กหนุ่มแน่นขึ้นอีก
ไม่เอ๊า................อย่าถามอีกนะไม่งั้นโกรธจริงด้วยมาซายะค้อนขวับแกล้งงอนชายหนุ่ม
เคนยะหยักยิ้มมุมปากนึกเอ็นดูกับอาการแสนงอนของร่างเล็ก
เอ้า......................ไม่ถามก็ไม่ถามแต่ขอเป็นอย่างอื่นนะ................มานี่ว่าแล้วเคนยะก็ขึ้นมาทาบทับเด็กหนุ่มอีกครั้ง
อ้ะ..................อย่า..........ไม่เอาแล้วเคนยะซัง.................ผมเหนื่อยมาซายะหน้าแดงรีบผลักชายหนุ่มออก
ไม่ได้..................วันนี้ฉันจะกอดเธอทั้งวันเลยเด็กดื้อว่าแล้วเคนยะก็ไม่ปล่อยให้เสียเวลาอีกต่อไป
ร่างใหญ่รุกรานคนตรงหน้าท่ามกลางเสียงประท้วงไม่กี่ทีก็เงียบไปเปลี่ยนเป็นเสียงแห่งความสุขเข้ามาแทนที่
//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
เย็นวันนั้นที่คฤหาสน์ได้จัดงานเล็กๆต้อนรับการกลับมาของมาซายะโดยมีชิโอริแม่บ้านเป็นหัวเรือใหญ่ในการจัดเตรียมอาหาร
เคนยะกับมาซายะลงมาตั้งแต่เย็นซึ่งเคนยะดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษมากกว่าใครเพื่อน
วันนี้ผมยังไม่เห็นคุณเอนโดเลย
เขาไปไหนเหรอครับมาซายะเอ่ยถามอย่างสงสัย
ฉันใช้ให้ไปจัดการงานที่บริษัทตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว
ไม่ได้เข้าไปดูงานเองเสียหลายวันเลยให้เอนโดเขาไปดูแลเสียหน่อยเผื่อมีงานอะไรด่วน อีกสักพักคงจะมาแหละเคนยะยิ้มตอบอย่างอารมณ์ดี
คุณหมอก็ยังไม่มาเลย ไม่รู้ว่าจะเบี้ยวหรือเปล่า
หมอนั่นถ้ารับปากแล้ว รับรองมาแน่นอน
นั่นไงมาแล้วเห็นไหมพูดยังไม่ทันขาดคำ ตายยากจริงๆ เคนยะเดินเข้าไปรอเมื่อได้ยินเสียงรถทาเคชิมาแต่ไกลจากหน้าคฤหาสน์
หวัดดีเคนยะหมอหนุ่มเอ่ยทักเพื่อนสนิท
เออเคนยะยิ้มชวนทาเคชิเข้าไปข้างใน
สวัสดีครับคุณมาซายะ
สวัสดีครับ ดีใจจริงๆที่คุณหมอมา
ขอโทษนะครับที่มาช้า เผอิญวันนี้คนไข้เยอะเป็นพิเศษกว่าจะปลีกตัวมาได้
แหมไม่เป็นไรหรอกครับเชิญนั่งก่อนครับ มาซายะเชื้อเชิญผู้เป็นแขกนั่งลงในวงสนทนา
นายนี่ก็ถือว่าเร็วแล้วนะ ดูสิเอนโดยังไม่มาเลยเคนยะเอ่ย
ทำให้ทาเคชิเริ่มพะวงขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อชายหนุ่มวันนี้เขายุ่งทั้งวันจนลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปเสียสนิทถ้าเจอหน้าเขาจะทำยังไงดีล่ะเนี่ยยิ่งคิดยิ่งกลุ้ม โอ้ย..................ทาเคชิยิ่งคิดยิ่งสับสนแต่แล้วเขาก็ต้องสะดุ้งหันกลับไปมองเมื่อคนที่เขากำลังพยายามหลบอยู่ยืนอยู่ข้างหลังแถมยื่นหน้าเข้ามาใกล้ตนเองไม่ถึงคืบ
พูดถึงผมอยู่เหรอครับเสียงทุ้มเย็นเอ่ยเกือบติดริมหูเหมือนจงใจ
ทักทายคนที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว
อ้ะทาเคชิเย็นวูบไปถึงสันหลังหน้าร้อนฉ่าอย่างบอกไม่ถูกรีบถอยกรูดออกไปจากชายหนุ่มจนเกือบตกโซฟา
ทาเคชินายเป็นอะไรของนายน่ะเคนยะสงสัยกับท่าทางของเพื่อนซึ่งไม่เคยเห็นมาก่อน
หึๆ.................คุณทาเคชิคงตกใจน่ะครับ
แหมต้องขอโทษจริงๆที่เข้ามาไม่ให้สุ้มให้เสียงเอนโดหัวเราะในลำคอระบายยิ้มเจ้าเล่ห์ขยับเข้ามานั่งโซฟาตัวเดียวกับทาเคชิเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเสียอย่างนั้น
ปะ...............เปล่าซักหน่อยทาเคชิรีบแก้ตัวทั้งๆที่ใจมันกลับเต้นไม่เป็นส่ำโดยไม่รู้สาเหตุเมื่อเห็นหน้าเอนโดทั้งๆที่เมื่อก่อนไม่เคยเป็นเสียหน่อย
ไม่เป็นไรก็ดีแล้วล่ะ เอาล่ะเมื่อมาพร้อมกันแล้วก็ไปที่โต๊ะอาหารกันเถอะคุณชิโอริตั้งโต๊ะรอแล้วเคนยะเจ้าของงานเอ่ยชวนแล้วพามาซายะลุกเดินนำไปก่อนปล่อยให้ทาเคชินั่งทำตัวไม่ถูกอยู่คนเดียว
เป็นอะไรไปครับคุณทาเคชิเอนโดเอ่ยทักสายตาเจ้าเล่ห์ไม่เปลี่ยน
เปล่า....................ทาเคชิเมินหน้าไม่อยากสบสายตาคมร้อนที่ถือโอกาสจ้องเขาเอาๆอย่างไม่เกรงใจ
งั้นไปทานข้าวกันเถอะครับเดี๋ยวคุณเคนยะกับคุณมาซายะจะรอนานเอนโดนึกขำในใจกับปฏิกิริยาของหมอหนุ่ม
คุณไปก่อนเถอะ
เดี๋ยวตามไปเสียงเล็กกระชากเล็กน้อยรู้สึกไม่พอใจท่าทางของชายหนุ่มเอามากๆ
ไปพร้อมกันนี่แหละเอ๊ะ........................หรือว่าคุณจะกลัวผมจริงๆกันน๊า...................เสียงกวนโมโหดังขึ้นอีกเหมือนเขาเป็นตัวตลกทำให้ทาเคชิเริ่มจะทนไม่ได้ขึ้นมาจริงๆหันมาค้อนใส่สะบัดหน้าเดินนำไปก่อนเพื่อลบคำสบประมาทของคนตรงหน้า
อย่างผมมีเหรอจะกลัวคนอย่างคุณหมอหนุ่มเดินจ้ำอ้าวโดยไม่สนคนที่เดินตามมาติดๆ
ก็ดี................หึๆ............
ทั้งสองเดินมาถึงโต๊ะอาหารจนได้โดยที่คนข้างหน้าหน้าบึ้งแต่คนเดินตามหลังเดินยิ้มมาอย่างอารมณ์ดี
ทำไมมาช้ากันนักล่ะเคนยะถามพลางเชิญให้ทั้งสองนั่งใกล้ๆกันตามที่แม่บ้านได้จัดเตรียมไว้ให้ทาเคชิทำท่าลังเลแต่ก็นั่งลงจนได้
อ้อ......................ไม่มีอะไรหรอกครับผมนั่งคุยกับคุณทาเคชิเขาเพลินไปหน่อย
ต้องขอโทษนะครับที่มาช้าเอนโดตอบเมื่อเห็นทาเคชินั่งเงียบไม่พูดไม่จา
ทาเคชิฟังเสียงเรียบเยือกเย็นวางมาดเป็นคนดีของเอนโดแล้วทำให้เขาอดหมั่นไส้ไม่ได้
เชอะทำเป็นนอบน้อมเอาหน้า เจ้าคนสองบุคลิก ทาเคชิบ่นอุบอิบๆในลำคอเมินหน้าไปทางอื่นเอนโดพยายามกลั้นหัวเราะไว้ภายในกับท่าทางบึ้งไปบ่นไปของหมอหนุ่ม
งั้นเริ่มทานกันเถอะครับมาซายะเอ่ยชวนเมื่อเห็นว่าทุกอย่างพร้อมแล้ว
อืมเคนยะพูดสมทบ
ระหว่างทานอาหารเคนยะคุยกับมาซายะกระหนุงกระหนิงโดยที่ไม่ได้สังเกตุเลยว่าอีกสองคนที่เหลือเป็นอย่างไร
ทาเคชิกินไปเขี่ยข้าวไปมองภาพคนทั้งสองอย่างปวดใจเอนโดเห็นท่าทางของทาเคชิแล้วก็อดเจ็บลึกๆในอกไม่ได้
คุณทาเคชิทานนี่สิครับเอนโดตักอาหารที่ดูเหมือนว่าจะเป็นของโปรดของทาเคชิให้
ขอบใจ......................ทาเคชิมองหน้าขอบคุณตามมารยาทแต่เขี่ยไปไว้ข้างๆจานไม่ยอมทานที่เอนโดตักให้
เอนโดมองอย่างไม่ถือสากลับยิ้มกริ่มส่งมาให้เสียอีก
เป็นอย่างไรบ้างคะคุณทาเคชิ
อาหารอร่อยถูกใจไหมคะชิโอริเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าวันนี้ทาเคชิทานน้อยเป็นพิเศษ
อ๋อ..................อร่อยมากครับคุณชิโอริทาเคชิยิ้มเอ่ยชมจากใจจริง
งั้นไม่เห็นทานเลยละคะของโปรดของคุณแท้ๆเชียวนะคะชิโอริมองไปยังอาหารที่ทาเคชิเขี่ยไว้ข้างๆจาน
ทาเคชิไม่รู้จะทำยังไงใจหนึ่งก็ไม่อยากกินของที่เอนโดตักมาให้แต่กลัวจะเป็นการเสียมารยาทแก่คนทำเลยจำใจตักกินเข้าไปจนได้
อร่อยมั้ยครับคุณทาเคชิเอนโดหยักยิ้มมุมปากเมื่อเห็นท่าทางกล้ำกลืนฝืนกินของทาเคชิกับอาหารที่เขาตักให้
ครับ.................อร่อยครับทาเคชิหันไปยิ้มให้ชิโอริแต่หันกลับมาค้อนใส่เจ้าของเสียงกวนโมโหของคนข้างๆทันทีที่กินไปยิ้มไปอย่างอารมณ์ดี
หลังอาหารมื้อค่ำทุกคนออกมานั่งดื่มเครื่องดื่มที่โต๊ะรับรองด้านนอก
ทุกคนดื่มเหล้ากันหมดยกเว้นมาซายะที่ดื่มน้ำผลไม้
เสียงสนทนาอย่างออกรสออกชาติของคนทั้งสี่ดังแทบจะตลอดเวลาจนกระทั่งเวลาล่วงเลยเกือบเที่ยงคืนแล้วโดยที่ทาเคชิดูจะดื่มหนักมากกว่าใครเพื่อนจนเคนยะร้องห้าม
พอแล้วทาเคชินายดื่มมากไปแล้วนะ
อย่ายุ่งน่าเคนยะ.....................แค่นี้ฉันยังไม่เมาหรอกน่าเสียงอ้อแอ้ๆของหมอหนุ่มทำให้ทุกคนเริ่มเป็นห่วง
คุณทาเคชิพอเถอะครับมาซายะร้องห้ามอีกคนพลางหยุดมือไม่ให้ดื่มอีก
วันนี้นายนอนที่นี่ก็แล้วกันนะทาเคชิ ขับกลับไปมันอันตราย
ไม่เอา.......................ฉันจะกลับทาเคชิดึงดันมองหน้าเพื่อนเลือนลางเต็มที
ถ้าอย่างนั้นให้เอนโดไปส่งนายก็แล้วกัน
ไม่ต้องฉันกลับเองได้ ไม่ต้องให้ใครไปส่งทั้งนั้นแหละ
ไม่ได้.......................ถ้านายไม่ยอมให้ใครไปส่งก็นอนที่นี่ก็แล้วกันนะทาเคชิ
ฉันไม่ยอมให้นายกลับไปทั้งเมาๆอย่างนี้หรอก
เคนยะ......................นายไม่มีสิทธิ์มาห้าม......................ฉันจะกลั........................ ยังไม่ทันพูดจบทาเคชิก็หมดสติไปเกือบล้มแต่เอนโดประคองไว้ได้เสียก่อน
นายท่านกับคุณมาซายะไปนอนเถอะครับเดี๋ยวผมจะดูแลคุณทาเคชิเองไม่ต้องเป็นห่วงเอนโดเอ่ยอาสาดูแลหมอหนุ่มเอง
งั้นฝากด้วยแล้วกันนะ
ครับ ไม่ต้องห่วง
ว่าแล้วมาซายะกับเคนยะก็เดินกลับเข้าไปในบ้านก่อนแล้วตนเองจึงอุ้มทาเคชิเข้าไปในบ้าน
++++++++++++