|
|||||||
|
|
|
|||||
|
|
|||||||
รักในรอยแค้น 16
มีอะไรให้ช่วยไหมคะคุณเอนโดชิโอริถามเมื่อเห็นอาการของทาเคชิ
ไม่เป็นไรครับขอบคุณ
คุณชิโอริไปนอนเถอะครับเอนโดยิ้มก่อนพาทาเคชิขึ้นบันไดไปชั้นบน
ชายหนุ่มวางร่างเล็กไม่ได้สติลงบนเตียงนุ่มอย่างอ่อนโยนแล้วเดินเข้าไปหาผ้าขนหนูผืนเล็กมาเช็ดตัวให้หมอหนุ่ม
เฮ้อ....................ทำร้ายตัวเองอีกแล้วนะครับคุณทาเคชิเอนโดพูดพลางเช็ดใบหน้านวลหวานลึกให้ร่างข้างใต้
อือ......................เสียงเล็กครางในลำคอเมื่อรู้สึกถึงความเย็น
เอนโดปลดกระดุมออกเพื่อให้ทาเคชิหายใจสะดวกขึ้นแล้วบรรจงเช็ดเบาๆที่ลำคอขาวและแผ่นอกเรียบลื่นขาวนวลที่เคยฉุดอารมณ์เขากระเจิดกระเจิงมาแล้ว
สังเกตร่องรอยที่เขาทำไว้ได้เลือนหายไปหมดแล้ว
ปล่อยให้ตัวเองเมามายขนาดนี้ไม่ระวังตัวเองเลยนะคุณทาเคชิทั้งๆที่ผมเตือนแล้วแท้ๆ.............. ริมฝีปากร้อนประกบจูบแผ่วเบาที่ริมฝีปากนุ่มสีเรื่ออย่างยากจะห้ามใจฝ่ามือใหญ่ลูบไล้แผ่นอกขาวไปมาปัดผ่านยอดอกเล็กสีชมพูเย้ายวนจนร่างข้างใต้รู้สึกตัวผลักชายหนุ่มออกทันทีพร้อมฝ่ามือร้อนฟาดไปที่หน้าคมอย่างแรงเสียงดังสนั่น
เพี้ยะ................................คนเลว...........ฉวยโอกาสทำอะไรของคุณเนี่ยทาเคชิตวาดลั่นกุมเสื้อที่ถูกปลดออกแน่นรีบถลาไปที่ประตูแต่ถูกเอนโดฉุดข้อมือไว้จนเซเข้ามาอยู่ในวงแขนแล้วถูกกดลงมาที่เตียงนุ่มตามเดิม
เฮ้ย.....................ปล่อยผมนะคุณจะบ้าไปถึงไหน....................ผมบอกให้ปล่อยไม่ได้ยินหรือไงทาเคชิพยายามใช้ทั้งมือทั้งเท้าดันร่างใหญ่ให้ออกไปแต่ถูกกดไว้แน่นจนกระดิกตัวไม่ได้
ได้ยินสิ........................แต่ไม่ปล่อยชายหนุ่มหยักยิ้มมุมปากเหมือนกำลังสนุกกับอาการของร่างข้างใต้
ผมเตือนคุณแล้วใช่ไหมว่าผมจะเอาคุณมาเป็นของผมให้ได้แต่คุณก็ไม่ระวังตัวเองเอนโดพูดพลางบดบี้ริมฝีปากเล็กที่กำลังจะด่าทอเขาต่างๆนานาอย่างร้อนแรง
อื้อๆ.....................ทาเคชิผลักชายหนุ่มสุดฤทธิ์แต่มือเล็กก็ไม่อาจต้านทานแรงมหาศาลจากร่างกายอันกำยำของชายหนุ่มไปได้กลับถูกรวบไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวของร่างใหญ่ทันที
ทาเคชิมืดแปดด้านไม่รู้จะทำยังไงหัวใจเต้นตูมตามไปหมดเหมือนคนหมดหนทางจัดการกัดริมฝีปากร้อนที่กำลังรุกรานเขาอยู่ขณะนี้อย่างแรงจนเลือดชายหนุ่มไหลย้อยออกมาทางมุมปาก
โอ๊ย...................เอนโดถอนริมฝีปากออกจ้องตาร่างเล็กที่กำลังจ้องเขาเขม็งเช่นกัน
ดี..................เก่งนักใช่มั้ย................ผมเหลืออดแล้วนะคุณทาเคชิ เอนโดระบายยิ้มเจ้าเล่ห์เลียเลือดมุมปากอย่างเหลืออดคำรามเสียงเยือกเย็นในลำคอสุดทนกับความต้องการที่ไม่อาจยับยั้งได้ในขณะนี้
กระชากเสื้อเชิตของหมอหนุ่มอย่างแรงทีเดียวกระดุมหลุดกระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทางท่ามกลางเสียงประท้วงของร่างเล็กที่พยายามดิ้นสุดกำลังอยู่อย่างไม่ลดละ
เอนโดแทบตะลึงเมื่อเห็นผิวเนื้อเรียบเนียนสีขาวผ่องเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่ออมชมพูเพราะฤทธิ์เหล้าเผยเด่นยั่วสายตาคมของเขาอยู่เบื้องหน้ายิ่งทำให้เขารุ่มร้อนเผลอใช้สายตาคมมองอย่างแทะโลมลามเลียไปทั่วโดยไม่ตั้งใจ
คุณเอนโดปล่อยผมนะ......................อย่า................ทาเคชิหน้าแดงจัดเมื่อเห็นสายตาที่มองมาอย่างเร่าร้อนของคนตรงหน้า
เสียงเล็กหายไปอีกครั้งเมื่อถูกประกบบดบี้อย่างรุนแรงกว่าครั้งก่อนพร้อมฝ่ามือใหญ่ที่กำลังแกะเข็มขัดและกางกางตัวหลวมของเขาออกไปทางปลายขาพร้อมกับกางเกงในอย่างรวดเร็ว
ร่างเล็กได้แต่ส่งเสียงด่าทอต่อต้านอยู่ในลำคอโดยที่ไม่มีโอกาสแม้จะส่งเสียงออกมาภายนอก
เรียวลิ้นเรียบลื่นยังคงควานลึกไปทั่วปากเหมือนกำลังค้นหาบางสิ่งบางอย่างอย่างเร่าร้อนไม่หยุดหย่อนเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด
ฝ่ามือหยาบถูกส่งขึ้นมาลูบไล้ผิวเนื้อ
ผิวเนื้อเนียนละเอียดยั่วมืออย่างไม่มีที่ใดที่จะเล็ดลอดไปได้จนร่างข้างใต้เริ่มสะท้านสั่นไหวไปกับอารมณ์ร้อนรุ่มที่กำลังก่อตัวอยู่ทุกขณะภายในกายจากสัมผัสของชายตรงหน้า
จนกระทั่งริมฝีปากร้อนไถ่ถอนออกมาแต่ยังคงหยอกเย้าจูบประทับอยู่บริเวณนั้นไม่ห่าง
ฮ้าๆ.....................ฮ้า......................เสียงเล็กยังหอบหนักๆหายใจถี่ๆเหมือนขาดอากาศหายใจมานานใช้โอกาสทีเผลอเมื่อชายหนุ่มปล่อยข้อมือเล็กทั้งสองให้เป็นอิสระตบอย่างแรงไปที่ใบหน้าคมดังฉาดใหญ่จนเอนโดหน้าหันแล้วรีบกระเสือกกระสนถอยหนีทันทีแต่ถูกเอนโดรั้งข้อเท้าไว้จนหน้าล้มคว่ำลงกับที่นอนนุ่มอย่างแรง
โอ้ย........................เสียงเล็กร้องประท้วงเมื่อรู้สึกเจ็บเล็กน้อยที่ข้อเท้าแต่ยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกร่างใหญ่ขึ้นคร่อมจากด้านหลังกดทับจนกระดิกตัวไม่ได้อีกครั้ง
หึๆร้ายนักนะคุณทาเคชิ.........................แต่คุณไม่มีทางรอดพ้นเงื้อมือผมไปได้หรอกนะเอนโดกระซิบข้างหูส่งลิ้นเข้าไปหยอกเย้าขบเม้มเบาๆเหมือนกำลังสนุกกับเกมรักอันร้อนแรงอยู่ในขณะนี้
ไอ้บ้าปล่อยฉันนะ........................ถ้าอยากมากนักก็ไปกอดพวกผู้หญิงของคุณสิอย่ามายุ่งกับผม............เฮ้ยปล่อยผมสิโว้ยทาเคชิพยายามศอกกลับทางด้านหลังแต่ดูเหมือนเอนโดไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อยกลับใช้มือทั้งสองข้างสอดเข้ามาบีบเคล้นยอดอกเล็กทั้งสองข้างของเขาอย่างไม่เกรงใจ
รู้มั้ย..................ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนก็ไม่ทำให้ผมรู้สึกเร่าร้อนอยากเอาชนะให้ได้เท่ากับคุณเลยสักคนเดียวหึๆ...........เอนโดไซร้ต้นคอเรียวระหงส์หอมกรุ่นอย่างหลงไหลโดยที่ร่างเล็กพยายามหลบซ้ายทีขวาทีเป็นพัลวันจากริมฝีปากร้อน
หยาบคาย....................ผมเป็นผู้ชายนะโว้ยผู้ชายจะต้องให้บอกสักกี่ครั้งถึงจะเข้าใจ
ไม่ใช่เด็กๆกันแล้วอย่ามาคิดบ้าๆเกิดอารมณ์กับผู้ชายแถมอายุห่างคุณไม่กี่ปีอย่างนี้เชียวนะ ทาเคชิทั้งกลัวทั้งโกรธไม่รู้จะทำยังไงถึงจะหลุดพ้นจากชายร่างใหญ่กำยำผู้นี้ไปได้
ช่างไม่รู้ตัวเองเลยนะคุณทาเคชิว่าร่างกายของคุณมันยั่วยวนน่าสัมผัสขนาดไหน..............รู้ไหมผมอยากทำอย่างนี้กับคุณกี่ครั้งกี่หนแล้ว................และตอนนี้ผมก็สุดจะทนแล้วด้วย..............เอนโดค่อยๆลากลิ้นผ่านแผ่นหลังขาวนวลจูบประทับฝากร่องรอยแทบจะตลอดทางพร้อมกับการปลดเปลื้องเสื้อผ้าตัวเองจนหมดออกไปกองที่พื้นอย่างรวดเร็วจนแก่นกายขนาดใหญ่ของเขาสัมผัสตรงๆกับแก้มก้นขาวนวลแนบสนิทของร่างเล็กทางด้านหลัง
อ้ะ..........................ทาเคชิหน้าร้อนฉ่าเมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งเบื้องล่างของชายหนุ่มพยายามขยับหนีแต่ก็ทำไม่ได้
เขาแทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชายหนุ่มถอดเสื้อผ้าออกไปจนหมดตั้งแต่เมื่อไหร่
เอนโดเบียดกายตนเองแน่นขึ้นกับร่างใต้เพื่อให้ร่างเล็กรู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งรุ่มร้อนเบื้องล่างของเขาให้มากที่สุดพร้อมกับฝ่ามือใหญ่ที่กำลังครอบครองกอบกุมส่วนอ่อนไหวของร่างเล็กเช่นกัน
อือ...................อา............ทาเคชิซังเสียงเย็นกระซิบแผ่วเบาด้านหลังด้วยความรุ่มร้อนเต็มอกขณะที่ฝ่ามือใหญ่เร่งหวะการขับเคลื่อนเบื้องล่างเร็วขึ้นทุกขณะ
เสียงเล็กครางเครืออยู่ในลำคออย่างลืมตัวไปกับความสุขที่ชายหนุ่มกำลังปรนเปรอให้อย่างไม่ขาดสายจนรู้สึกว่าเริ่มจะทนไม่ไหวเข้าไปทุกที
อ้ะ.............ปะ......ปล่อย.................อย่าทาเคชิพยายามหยุดมือใหญ่ไว้แต่ชายหนุ่มกลับเร่งเร็วขึ้นแทบไม่เห็นช่องว่าง
ทาเคชิทนไม่ไหวอีกต่อไปปล่อยสายน้ำอุ่นมากมายพุ่งทะยานออกมาภายนอกอย่างแรงรดที่นอนนุ่มเปรอะเปื้อนเต็มมือชายหนุ่ม
ร่างเล็กแทบหมดแรงฟุบทั้งหน้าและลำตัวไปกับเตียงหอบจนตัวโยนแต่ก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อเอนโดรั้งสะโพกมนตั้งขึ้นพร้อมกับปลายลิ้นอุ่นชื้นเลียไล้ไปที่รอยแยกตรงกลางแล้วลากยาวๆผ่านช่องทางฉ่ำชื้นเบื้องหลังอย่างไม่อาย
ทาเคชิพยายามเคลื่อนกายหนีแต่ถูกกดสะโพกไว้แน่นความร้อนวูบวาบแผ่ซ่านไปทั่วทั้งกายเสียวกระสันอย่างบอกไม่ถูกเมื่อปลายลิ้นเรียวชื้นหยุดลงที่ช่องทางเล็กสีชมพูเข้มแล้วไล้เน้นๆลงไปอย่างย่ามใจซ้ำไปซ้ำมา
อ๊า....................อย่า...................ทำไมถึงได้ลามกอย่างนี้เสียงเล็กอู้อี้ๆในลำคอใบหน้าแดงซ่านเม้มริมฝีปากแน่นพยายามสะกัดกั้นเสียงแปลกๆที่กำลังจะหลุดออกมาทุกขณะแต่ก็ต้องยอมแพ้ในที่สุดเมื่อชายหนุ่มพยายามดันลิ้นเข้าไปภายในจนได้แล้วขยับเล็กๆอยู่ภายใน
ทาเคชิครางแทบไม่ได้ศัพท์ยิ่งทำให้อารมณ์ของเอนโดรุนแรงขึ้นทุกขณะสุดจะทนกับความต้องการเบื้องล่างจนแทบจะคลั่งจับร่างเล็กให้เข้าที่แล้วจัดการกดแทรกแก่นกายเข้าไปทันที
ทาเคชิร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวดทั้งแน่นทั้งอึดอัดภายในเมื่อชายหนุ่มพยายามดันจนเข้าไปได้เกือบครึ่ง
อย่าเกร็ง.................อือ...............ทาเคชิซัง..............แยกขาออกสิเอนโดกัดกรามแน่นเสียงเหมือนทรมานอยู่ในลำคอเมื่อร่างเล็กพยายามต่อต้านช่องทางเล็กบีบรัดจนเขาแทบทนไม่ไหวทรมานไปทั้งร่าง
อ๊า..................โอย...................เจ้าบ้า.......เอาออกนะ......โอยทาเคชิน้ำตาไหลอาบแก้มเล็บจิกผ้าปูที่นอนแน่นด้วยความเจ็บปวดพยายามกางขาออกตามที่ชายหนุ่มบอกให้มากที่สุดเพื่อคลายความเจ็บปวด
ดีมาก.................คุณทาเค.................อาเอนโดดันเข้าไปอีกในขณะที่ทาเคชิยังร้องเสียงหลงเมื่อชายหนุ่มขยับกายสอดแทรกดำดิ่งลงไปทุกที
อา........................โอย................อย่า......ปล่อยผมนะ
ไม่เป็นไรนะ.....................แล้วจะดีขึ้นเอง.....................เด็กดีเอนโดตัดสินใจกระแทกอย่างแรงทีเดียวจนสุดแนบสนิทแทบจะเป็นเนื้อเดียวกันเพื่อไม่ให้ร่างเล็กทรมานไปมากกว่านี้
โอ้ย...................ผมเจ็บนะเอาออกๆเดี๋ยวนี้................................ฮือทาเคชิรู้สึกเจ็บแทบทนไม่ได้คิดว่าเลือดคงจะออกแน่ๆ
คุณทาเคชิอย่าเกร็ง....................ปล่อยตัวสบายๆแล้วคุณจะดีขึ้นเองเอนโดเอนลำตัวลงมาทาบทับเหมือนต้องการซึมซับความเจ็บปวดของร่างข้างใต้เลื่อนมือไปครอบครองส่วนอ่อนไหวของร่างเล็กอีกครั้งแล้วเร่งมือทันทีจนรู้สึกว่าร่างข้างใต้คลายความเจ็บปวดได้บ้างแล้วจึงเลื่อนมือขึ้นมาบดบี้ยอดอกเล็กแทน
ริมฝีปากไล้เลียอยู่ที่หลังหูพร้อมกับขบเม้มฝากรอยแดงไว้ที่ต้นคออย่างหลงไหล
ความร้อนรุ่มภายในกายไหลเวียนครุกรุ่นเหมือนลาวาร้อนที่พร้อมจะปะทุแตกออกมาได้ทุกเมื่อได้สัมผัสถึงผิวกายหอมหวานไปทั้งร่างจากร่างเล็กผู้นี้
อา...................ทาเคชิซังผมทนไม่ไหวแล้ว.......พร้อมนะเอนโดเลื่อนสะโพกขยับกายเล็กน้อยสั้นๆอยู่พักใหญ่เพื่อให่ร่างเล็กเคยชินมากขึ้น
เสียงเล็กครางดังขึ้นๆเรื่อยๆเมื่อเอนโดเริ่มเร่งจังหวะการสอดแทรกขึ้นทีละน้อยๆจนกลายเป็นเร็วในที่สุดผิวเนื้อสัมผัสกันแน่นอยู่ภายในจนร้อนเมื่อเกิดแรงเสียดสีจนเอนโดแทบคุมตัวเองไม่อยู่เร่งดึงสะโพกเล็กเข้าหาอย่างแรงจนได้ยินเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่น
อา................อือ..........ทาเคชิ...............คุณน่ารักเหลือเกิน.............ผมแทบจะคลั่งตายอยู่แล้วรู้มั้ยเสียงทุ้มสั่นพร่าในลำคออย่างสุขสมเร่งจังหวะเร็วขึ้นอีก
อ๊า..................ไม่ไหวแล้ว.................ทาเคชิครางระงมเมื่อรู้สึกว่าตนเองใกล้ทนไม่ไหวเต็มที
ผมก็เหมือนกัน.....................อาชายหนุ่มแทรกกายอย่างแรงอีกหลายครั้งก่อนปล่อยความอัดอั้นภายในสู่ร่างเล็กข้างใต้จนหมดและยังคงขยับน้อยๆจนร่างเล็กปล่อยความต้องการออกมาจนหมดจึงหยุดล้มฟุบลงไปกับที่นอนนุ่มอย่างหมดแรงพร้อมๆกับร่างเล็กโดยที่ยังไม่ยอมถอนออกแต่อย่างใดเสียงหอบจากร่างทั้งสองประสานกันแทบจะเป็นหนึ่งเดียวภายในห้องที่อบอวลไปด้วยความเร่าร้อนแทบจะตลอดเวลา
ร่างเล็กพยายามสกัดกั้นเสียงสะอื้นอยู่ในลำคอสุดฤทธิ์โดยที่น้ำตายังไหลเอ่อจากดวงตาหวานลึกไม่ขาดสาย
เป็นไรไป......................โกรธผมมากเหรอเอนโดโอบกระชับร่างเล็กแน่นขึ้นผงกหัวขึ้นมาจูบซับหยาดน้ำตาให้ร่างข้างใต้อย่างอ่อนโยนแต่หมอหนุ่มรีบสะบัดหน้าหนีริมฝีปากถูกเม้มแล้วเม้มอีกจนแดงก่ำขยับตัวถอยห่างเล็กน้อยแต่ก็ต้องส่งเสียงครางในลำคอเมื่อสิ่งที่อยู่ด้านหลังเขายังไม่ได้ไถ่ถอนออกไปจนรู้สึกเจ็บ
อ้ะ.......................อูย....................ร่างเล็กนิ่วหน้าเลิกขยับเขยื้อนร่างกายทันทียังคงนอนตะแคงไม่พูดจาอยู่ต่อไป
พูดกับผมหน่อยสิคุณทาเคชิ......................เอนโดกระซิบริมหูริมฝีปากร้อนยังคงหยอกเย้าอยู่ที่ต้นคอขาวหอมกรุ่น
...........................................ไม่มีแม้เสียงสนทนาแต่อย่างใดจากร่างเล็กข้างใต้ไม่ว่าชายหนุ่มจะเพียรถามอย่างอ่อนโยนเพียงใดก็ตาม
ก็ได้ในเมื่อคุณไม่พูดผมก็จะทำตามใจตัวเอง
ละนะ............................ว่าแล้วชายหนุ่มก็ค่อยๆถอนแก่นกายออกช้าๆแล้วรีบพลิกตัวกลับขึ้นมาคร่อมทาบทับร่างเล็กอีกครั้ง
อ้ะ....................อย่านะจะทำอะไรน่ะเจ้าบ้าทาเคชิรีบผลักแผ่นอกกว้างแข็งแกร่งออกทันที
ยอมพูดแล้วเหรอเอนโดหยักยิ้มมุมปากจ้องเข้าไปในดวงตากลมหวานของร่างตรงหน้าอย่างเร่าร้อนดูเหมือนว่าความต้องการของเขาจะเริ่มก่อตัวขึ้นอีกแล้ว
ทาเคชิหน้าแดงซ่านหลบสายตาคมเบื้องหน้าที่เหมือนกำลังจะกลืนกินเขาไปได้แทบทั้งร่าง
ปล่อยนะ.....................ผมจะกลับ..............
ผมไม่ให้คุณไปไหนทั้งนั้นแหละ...................ทาเคชิซังเอนโดระบายยิ้มเมื่อเห็นใบหน้าแดงเรื่อของร่างเล็ก
คุณทำอย่างนี้ทำไม...................ผมทำอะไรให้คุณเจ็บแค้นนักหรือไงถึงต้องทำกับผมอย่างนี้ด้วยร่างเล็กเริ่มน้ำตาคลออีกครั้ง
ยังไม่รู้อีกหรือไงว่าทำไมผมถึงทำอย่างนี้
ถ้าอย่างนั้นผมจะบอกคุณอีกครั้งเดี๋ยวนี้แหละ
เฮ้ยจะทำอะไรอีก....................อย่านะผมเจ็บเสียงเล็กขาดหายไปอีกเมื่อถูกประกบอย่างดุเดือดแทบไม่มีอากาศหายใจร่างเล็กทั้งดิ้นทั้งทุบจนหมดแรงแต่ชายหนุ่มก็ยังไม่ยอมปล่อยจนกระทั่งชายหนุ่มยอมถอนออกมาเองแล้วเปลี่ยนมาครอบครองดูดดุนยอดอกเล็กแทน
เสียงครางจากร่างเล็กดังเป็นระยะแทบไม่ขาดสายเมื่อเอนโดครอบครองแก่นกายของเขาด้วยปลายลิ้นอุ่นร้อน
อ๊า...............อย่าเสียงร้องประท้วงดังขึ้นเมื่อแก่นกายทั้งหมดถูกครอบคลุมอยู่ภายในปากชายหนุ่ม
เอนโดค่อยๆขยับขึ้นลงช้าๆนานพอดูจนหมอหนุ่มทนไม่ไหวปล่อยสายน้ำอุ่นร้อนออกมาอีกครั้งเต็มปากชายหนุ่ม
เอนโดกลืนกินลงไปทั้งหมดแล้วไม่รอช้ารีบยกขาทั้งสองข้างของหมอหนุ่มพาดบ่าแล้วจัดการแทรกกายเข้าไปจนสุด
คราวนี้มันเข้าไปได้ง่ายเพราะน้ำสีขุ่นที่ยังคงหลงเหลืออยู่จากเกมรักอันเร่าร้อนครั้งแรกและดูเหมือนว่าร่างเล็กจะไม่ทรมานเหมือนเมื่อครู่
เกมรักยังคงดำเนินต่อไปไม่หยุดหย่อนตามความต้องการของชายหนุ่มที่ไม่อาจสิ้นสุดลงได้ง่ายๆซึ่งดูเหมือนว่ามันจะยาวนานเหลือเกินในความคิดของทาเคชิ
หยาดน้ำใสไหลซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเหมือนไม่มีอะไรจะไหลอีกแล้วจำใจปล่อยให้ชายหนุ่มทำตามใจตนเองต่อไป
จนกระทั่งทั้งสองเผลอหลับไปในที่สุดด้วยความเหนื่อยล้า
////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
ทาเคชิรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้งราวๆตีห้ากว่าๆบรรยากาศภายนอกยังคงเงียบสงัด
ร่างเล็กค่อยๆเลื่อนฝ่ามือใหญ่ที่โอบกอดเขาไว้แน่นให้พ้นไปจากตัวแล้วชันตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบากโดยไม่ให้ชายหนุ่มรู้สึกตัว
เขารู้สึกเจ็บส่วนหลังจนแทบจะทนไม่ไหวน้ำตาเล็ดออกมาจนได้พลางจ้องไปยังชายหนุ่มที่กำลังหลับสบายอย่างโกรธขึ้งและตำหนิ
ทาเคชิริมฝีปากสั่นระริกกัดริมฝีปากแน่นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนแม้เขาจะเมาอยู่มากแต่ความเจ็บปวดที่ได้รับก็เป็นการตอกย้ำถึงเหตุการณ์เมื่อคืนได้เป็นอย่างดี
ว่าแล้วทาเคชิก็ค่อยๆขยับกายลงจากเตียงอย่างเงียบที่สุดทั้งๆที่ขาแทบไม่มีแรงยืนรีบคว้าเสื้อผ้าที่ตกกองอยู่ที่พื้นขึ้นมาสวมใส่แล้วรีบออกไปจากห้องนั้นทันทีด้วยอาการเจ็บร้าวไปหมดทั้งอก
เสียงรถแล่นออกไปจากคฤหาสน์โดยที่ทุกคนยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
ทาเคชิสายตาเหม่อลอยอย่างไร้จุดหมายเขาขับรถไปเรื่อยๆโดยไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนด้วยซ้ำในตอนนี้แต่ที่แน่ๆเขายังไม่อยากจะกลับไปที่เดิมๆและพบเจอใครทั้งนั้นในตอนนี้
ทาเคชิขับรถออกมาไกลพอสมควรจึงหยุดลงที่ทะเลแห่งหนึ่งในเวลาสายมากแล้วเกือบสิบนาฬิกา
เขาไม่รู้ว่าตัวเองมาไกลแค่ไหนแล้วแต่ที่แน่ๆเขาไม่ได้หยุดพักที่ไหนเลยหลังจากที่ออกมาจากคฤหาสน์หรูหลังใหญ่นั้น
ร่างเล็กก้าวออกมาจากรถยืนบนหน้าผาสูงลิบจนรู้สึกได้ถึงแรงปะทะของลมที่กระทบกับลำตัวอย่างแรงจนชาไปทั้งร่างได้ยินเสียงคลื่นซัดกระทบโขดหินใหญ่น้อยดังสนั่นทำให้พอลืมความวุ่นวายสับสนภายในหัวไปได้บ้าง
ทาเคชิยืนอยู่ตรงนั้นอยู่นานพอดูจึงเข้าไปเช็คอินที่โรงแรมแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่โดดเดี่ญวดูเป็นส่วนตัวแทบไม่มีผู้คนมาพักเลย
ชายหนุ่มเลือกบังกะโลเล็กหลังไกลลิบสุดลูกหูลูกตาเพื่อความเป็นส่วนตัวมากที่สุด
บรรยากาศที่นี่สวยและเงียบสงบดีทีเดียวคงจะพอให้เขาหลบความวุ่นวายไปได้สักพัก
////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
เอนโดตื่นขึ้นมาในตอนเช้าแต่เขาก็ไม่เห็นร่างเล็กเสียแล้ว
ชายหนุ่มตกใจอย่างมากรีบแต่งตัวลงมาข้างล่างทันทีเผื่อว่าจะเจอบ้างแต่ก็ไม่มีแม้วี่แววความหงุดหงิดงุ่นง่านเริ่มเข้ามาทันทีรีบบึ่งรถออกไปจากคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว
เอ๊ะ......................คุณเคนยะครับคุณเอนโดเขาไปไหนแต่เช้าครับนั่นมาซายะเอ่ยถามคนรักที่เดินตามมาข้างหลังอย่างสงสัยเมื่อเห็นรถของเอนโดรีบออกไปด้วยความเร็วสูง
เขาคงมีธุระของเขามั้งเคนยะออกความเห็นเมื่อตนเองก็ไม่ทราบสาเหตุเช่นกัน
ทั้งสองเดินลงมาถึงชั้นล่างเจอกับชิโอริที่เดินออกมาจากในครัวเข้าพอดี
คุณชิโอริ.................เจ้าทาเคชิละครับ
เอ..................ไม่ทราบสิคะ..................คงกลับแล้วล่ะค่ะได้ยินเสียงรถแว่วๆตั้งแต่เช้าตรู่นะค่ะ คงจะกลัวสายไปตรวจคนไข้ไม่ทันมั้งคะ
เหรอ
ว๊าแย่จังนะครับเลยไม่ได้ทานอาหารเช้าด้วยกันเลย
นี่คุณเอนโดก็เพิ่งออกไปอีกคนเด็กหนุ่มเอ่ยอย่างผิดหวัง
กลัวเหงางั้นเหรอเคนยะหรี่ตาลูบหัวเด็กหนุ่มอย่างเอ็นดูด้วยรอยยิ้ม
แหมก็นิดหน่อยครับมาซายะยิ้มเล็กน้อยตอบตามความจริง
งั้นเอาอย่างนี้แล้วกันเดี๋ยวทานข้างเสร็จแล้วไปที่คอกม้ากันเถอะ
อ๊ะ...............จริงด้วยครับไม่ได้ไปหาเจ้าเรียวนาร์ดตั้งนานแล้ว
ชักจะคิดถึงขึ้นมาเสียแล้วสิอยากขี่มันไวๆจัง
งั้นก็อย่ามัวแต่ช้าอยู่เลยเคนยะระบายยิ้มจูงมือคนรักมาที่โต๊ะอาหารทันที
ครับมาซายะยิ้มกริ่มอย่างอารมณ์ดี วันนี้เขาคงได้สนุกอีกวันแล้วล่ะสิ
/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
ทางด้านเอนโด
เอนโดบึ่งรถมาด้วยความเร็วสูงตรงไปยังคอนโดหรูของทาเคชิคิดว่าวันนี้ทาเคชิคงจะไม่ได้ไปทำงานเป็นแน่เขาค้นหาดูจนทั่วก็ไม่เจอแม้แต่เงาของร่างเล็กจึงกลับไปดูที่โรงพยาบาลอีกทีให้แน่ใจ
สอบถามจากพยาบาลแล้วปรากฏว่าทาเคชิไม่ได้มาทำงานจริง ๆ
เอนโดยิ่งคิดยิ่งกังวลด้วยความเป็นห่วงอย่างที่สุดอารมณ์หงุดหงิดงุ่นง่านไปหมด
คุณทาเคชิ......................คุณอยู่ที่ไหนกันนะ.......................ผมขอโทษเอนโดกุมขมับทันทีมืดแปดด้านไม่รู้จะไปตามทาเคชิได้ที่ไหน
จริงสิว่าแล้วชายหนุ่มก็รีบกดโทรศัพท์ต่อถึงหมอหนุ่มทันทีแต่ปรากฏว่าปิดเครื่องยิ่งทำให้ชายหนุ่มปิดโทรศัพท์ลงอย่างขัดใจแล้วรีบโทรถึงเคนยะทันที
ว่าไงเอนโด................มีอะไรเหรอเคนยะเปิดโทรศัพท์กรอกเสียงลงไปเมื่อได้ยินเสียงที่ดูเหมือนลุกลี้ลุกลนของคนสนิท
ขอโทษครับที่โทรมากวน ผมมีเรื่องอยากถามนิดหน่อย
มีอะไรเหรอท่าทางรีบร้อนเชียวเคนยะถามกลับอย่างสงสัย
ผมอยากรู้ว่าคุณทาเคชิมีบ้านพักหรือสถานที่อื่นหรือเปล่าที่เขาชอบไปพักน่ะครับ
มีเรื่องอะไรกันแล้วเกี่ยวอะไรกับทาเคชิด้วยเคนยะได้ยินก็เริ่มเป็นห่วงเพื่อนสนิทขึ้นมาทันที
ขอโทษครับ ตอนนี้ผมยังไม่มีเวลาเล่าให้ฟัง
ได้โปรดเถอะครับช่วยบอกผมที เอนโดยังไม่อยากจะอธิบายอะไรทั้งนั้นในตอนนี้เขาอยากตามหาทาเคชิให้เจออย่างเร็วที่สุดเพื่อปรับความเข้าใจกัน
ก็ได้................................เคนยะรับคำเมื่อฟังน้ำเสียงจริงจังของเอนโดแล้วคิดว่าคงเป็นเรื่องสำคัญอย่างแน่นอนจึงบอกสถานที่ทุกที่ที่คิดว่าเขารู้และเคยไปกับทาเคชิบ่อยๆให้กับชายหนุ่มไป
ขอบคุณครับเอนโดรีบปิดโทรศัพท์ท่าทางดีใจรีบบึ่งรถไปยังสถานที่ที่เคนยะบอกทันที
มีเรื่องอะไรกันเหรอครับเคนยะซังเด็กหนุ่มหันมาสบตาคนรักในขณะที่ทั้งสองคนอยู่บนหลังม้า
ตอนนี้ยังไม่รู้รายละเอียดแต่รู้สึกว่าจะเกี่ยวกับทาเคชิ
เอนโดท่าทางรีบร้อนเชียวเคนยะขมวดคิ้วเล็กน้อยรีบกดโทรศัพท์หาเพื่อนสนิททันทีแต่ปรากฏกว่าติดต่อไม่ได้
อย่าห่วงเลยครับคุณเอนโดไปตามแล้วนี่นามาซายะยิ้มเป็นเชิงปลอบใจชายหนุ่มที่ดูกังวลเป็นพิเศษ
อืมเคนยะยิ้มเล็กน้อยก่อนที่ทั้งสองจะควบม้าเดินต่อไป
////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
เอนโดกลับมาอีกครั้งในตอนเย็น
เขาไปตามหาทาเคชิทุกๆที่แล้วตามที่เคนยะบอกแต่ก็ไม่พบแต่อย่างใดชายหนุ่มร้อนรุ่มไปหมดทั้งอกเมื่อไม่ได้เจอหน้าคนที่เขารัก
เป็นยังไงบ้างเจอทาเคชิหรือเปล่าเคนยะรีบถามทันทีที่เห็นชายหนุ่มก้าวเข้ามาข้างใน
..................... เอนโดส่ายหัวเล็กน้อยด้วยสีหน้าเจ็บปวดจนเคนยะเริ่มสงสัย
มีเรื่องอะไรกันแน่
แล้วเกี่ยวอะไรกับเจ้าทาเคชิด้วยเคนยะขมวดคิ้วมุ่นเริ่มจะเสียงดังขึ้นมาเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วงเพื่อน
ขอโทษ.....................ผมขอโทษ.....................เป็นความผิดของผมเอง
ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเขาอย่างนี้เลย เอนโดกุมขมับส่ายหัวไปมาด้วยความรู้สึกผิดอย่างที่สุด
คุณทำอะไรทาเคชิ...................เอนโด
ผม...................ผมเอนโดอ้ำอึ้งจนเคนยะเริ่มแสดงสีหน้ากังวลไปด้วย
ตอบมาสิเคนยะเริ่มเค้นคำตอบ
เมื่อคืนผม................ผมบังคับเขาเอนโดหลุบสายตาต่ำลงออกเสียงในลำคอ
เปรี้ยง............................เสียงหมัดจังๆกระทบใบหน้าคมดังสนั่นจนชายหนุ่มเซถลันไปข้างหลังปรากฏเลือดไหลมุมปาก
เอนโดเช็ดเลือดแต่สายตายังคงหลุบลงอยู่เช่นเคยเหมือนยอมรับความผิด
ทำไมทำอย่างนี้..................ไม่สมเป็นคุณเลยนี่....................รู้มั้ยตอนนี้ทาเคชิเป็นยังไงกำลังเจ็บปวดแค่ไหนคุณยังทำกับเขาอย่างนี้อีก..................ผมผิดหวังจริงๆคุณเอนโด เคนยะอารมณ์เดือดสุดขีดกระชากคอเสื้อเอนโดเขย่าอย่างแรงกะจะชกอีกสักหมัดท่ามกลางเสียงร้องห้ามของมาซายะและชิโอริ
ทำไมผมจะไม่รู้....................ผมรู้อยู่เต็มอก.................สงสารเขาสุดหัวใจเห็นเขาเป็นอย่างนี้รู้ไหมผมปวดใจแค่ไหน เอนโดสุดกลั้นตะโกนตอบเคนยะด้วยสีหน้าจริงจังจนเคนยะลดหมัดลง
เอนโดนี่คุณเคนยะปล่อยคอเสื้อชายหนุ่มออกเริ่มเข้าใจทุกอย่างในทันที
ผมรักคุณทาเคชิและจะไม่ยอมให้เขาหนีผมไปอย่างนี้หรอก
ในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้แล้ว
ฉันคิดว่าทาเคชิคงอยากอยู่ตามลำพังมากกว่าถึงได้หนีไปอย่างนี้อย่าเพิ่งไปตามหาเขาเลยนะ
เดี๋ยวสบายใจขึ้นแล้วก็คงกลับมาเองแหละอย่าห่วงเลย
ผมทนอยู่เฉยอย่างนี้ไม่ได้หรอกถ้ายังไม่ได้เจอคุณทาเคชิเอนโดพูดจบก็เดินออกไปข้างนอกอีก
นั่นนายจะไปไหนเคนยะตะโกนตามหลังเมื่อเห็นชายหนุ่มเดินกลับไปที่รถอีก
ผมจะไปตามหาเขา
ไม่ต้องเป็นห่วงกล่าวจบเอนโดก็บึ่งรถออกไปจากคฤหาสน์ทันที
คิดไม่ถึงเลยนะครับว่าเรื่องราวมันจะกลายมาเป็นแบบนี้มาซายะแทบไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับคนที่สุขุมและเยือกเย็นอย่างเอนโด
นั่นสิคะชิโอริพูดสมทบก่อนที่ทั้งสามคนจะมองตามรถเอนโดที่เพิ่งออกไปตามๆกัน
////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
เป็นเวลาเกือบสองอาทิตย์แล้วที่ไม่ได้รับการติดต่อกลับมาจากทาเคชิแต่เอนโดก็ยังไม่ละความพยายามในการออกตามหา
เขาไปทุกๆที่เกือบหมดแล้วก็ยังไม่เจออยู่นั่นเอง
กลับมาบางวันก็เมามายแทบไม่ได้สติพอรู้สึกตัวตื่นก็ออกไปอีกเป็นอย่างนี้ตลอดจนทุกคนพลอยเป็นห่วงไปตามๆกัน
ชายหนุ่มไม่พูดจาสนทนากับใครเลยแม้แต่รอยยิ้มก็ไม่มีให้เห็น
คุณเคนยะครับ..................คุณเอนโดกลับมาแล้วมาซายะร้องเสียงตื่นเมื่อได้ยินเสียงรถของเอนโดขับมาจอดหน้าคฤหาสน์
ชายหนุ่มเดินเซไปเซมาด้วยอาการเมามายตั้งแต่ก้าวออกมาจากรถ
เคนยะรีบเข้าไปประคองหิ้วปีกเข้ามาในบ้านด้วยความเป็นห่วงแล้ววางลงที่โซฟาตัวใหญ่
เสียงเอนโดเพ้อในลำคอตลอดเวลาแทบไม่ได้ยิน
คุณทาเคชิ.................คุณอยู่ไหน...................อย่าหนีผมอีกเลย.....................ผมรักคุณ...............อึก
ชิโอริรีบไปหยิบผ้ามาเช็ดตัวให้ชายหนุ่มทันที
น่าสงสารคุณเอนโดนะครับคงจะรักคุณหมอมากถึงได้เป็นถึงขนาดนี้มาซายะเอ่ยกับเคนยะที่กำลังมองเอนโดอย่างเป็นห่วงเช่นกัน
อืม................เคนยะไม่รู้จะพูดอย่างไรต่อดีความจริงทาเคชิเคยโทรมาหาเขาครั้งหนึ่งแต่กำชับอย่างดีว่าไม่ให้บอกกับใคร
คงจะกลัวรู้ถึงหูเอนโดนั่นเองขนาดมาซายะเองเขายังไม่ได้บอกเสียด้วยซ้ำ
แต่เห็นสภาพเอนโดเป็นอย่างนี้แล้วก็อดสงสารไม่ได้คิดว่าเอนโดคงจะรักทาเคชิจริงๆอย่างแน่นอน
พาขึ้นไปนอนข้างบนเถอะเคนยะบอกกับลูกน้องสองคนที่ยืนอยู่หน้าประตู
ครับนายท่าน
////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
รุ่งเช้าของวันใหม่เอนโดก็กำลังจะออกไปข้างนอกอีกเช่นเคยทั้งๆที่ดูเหมือนว่าจะไม่สบาย
นั่นกำลังจะไปไหนน่ะเอนโดเคนยะรั้งบ่ากว้างไว้
ผมจะไปหาเขาเอนโดเอ่ยเสียงต่ำโดยไม่หันมามองผู้เป็นเจ้านาย
แล้วจะไปหาที่ไหน
นายหาเขาจนทั่วแล้วไม่ใช่เหรอเคนยะหรี่ตาทำเสียงเหมือนลองเชิง
ผมไม่รู้ ตราบใดที่ผมยังไม่เจอเขาผมก็จะไม่เลิกราหรอกคำตอบของเอนโดทำให้เคนยะยิ้มออก
ถ้าฉันบอกว่าฉันรู้ล่ะว่าเขาอยู่ที่ไหน
คุณ.............คุณรู้เหรอ...................เอนโดตาเบิกกว้างดีใจเป็นลิงโลดเมื่อได้ยินสิ่งที่เคนยะพูดรีบหันกลับมาทันที
อืม .เคนยะระบายยิ้มแต่ยังไม่ยอมบอกเหมือนจะแกล้ง
ได้โปรดเถอะครับคุณเคนยะบอกผมเถอะเอนโดลืมตัวเขย่าตัวเจ้านายอย่างแรงก่อนนึกได้จึงรีบปล่อยทันที
ขอโทษครับ......................ผมดีใจมากไปหน่อยชายหนุ่มโค้งขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่
ไม่เป็นไร เห็นนายรักทาเคชิขนาดนี้แล้วจะให้ใจดำไม่บอกก็ยังไงอยู่เคนยะยิ้มก่อนบอกที่อยู่ของทาเคชิให้กับเอนโดไป
เอนโดไม่รอช้ารีบขับออกไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างเต็มเปี่ยม
เคนยะหันกลับมาก็เจอเด็กหนุ่มยืนทำตาเขียวอยู่ข้างหลัง
ร้ายนักนะคุณเคนยะ...............แม้แต่ผมก็ไม่ยอมบอก
เห็นผมเป็นคนปากบอนนักหรือไงเด็กหนุ่มสะบัดหน้ารู้สึกโกรธชายหนุ่มตะหงิดๆเคนยะเห็นอาการแสนงอนของเด็กหนุ่มจึงรีบเข้าไปกอด
ไม่ใช่อย่างนั้น..................ฉันขอโทษนะอย่าโกรธเลย
ฉันกลัวเธอใจอ่อนบอกกับเอนโดน่ะ
ทาเคชิเขาย้ำนักย้ำหนาดูสิขนาดฉันยังบอกไปจนได้เคนยะยิ้มกริ่มหอมแก้มนุ่มของคนตรงหน้า
คราวนี้ผมจะยกโทษให้เพราะเห็นแก่คุณทาเคชิหรอกนะ
ถ้าคราวหน้าเป็นอย่างนี้อีกผมโกรธจริงๆด้วยคอยดูมาซายะแอบยิ้มน้อยๆแต่ยังทำเสียงเข้มแกล้งเคนยะต่อไป
อย่างอนเลยนะคนดี.................เข้าไปข้างในกันเถอะเสียงทุ้มเอ่ยแนบใบหูก่อนโอบบ่าร่างเล็กเข้าไปข้างในอย่างมีความสุข
////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
ซ่า.....................ซ่าเสียงคลื่นกระทบฝั่งยามเย็นดังไปทั่วบริเวณปรากฏร่างเล็กผู้หนึ่งนั่งอยู่ริมชายหาดสายตาเหม่อลอยไปยังขอบฟ้าไกลที่ตัดกับขอบทะเลสุดลูกหูลูกตา
ร่างเล็กปล่อยใจเลื่อนลอยในหัวว่างเปล่าไม่อยากคิดอะไรทั้งสิ้น
เขายอมรับว่าตอนนี้เขาทำใจให้ลืมหนุ่มน้อยหน้าหวานได้แล้วแต่กลับมีอีกคนเข้ามาแทนที่ทำอย่างไรก็ไม่อาจลบไปจากหัวได้
ร่างเล็กยืนขึ้นปัดทรายที่ด้านหลัง
ค่อยๆเดินเลาะริมชายหาดไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมายสายตาหวานหลุบลงมองพื้นทรายขาวละเอียดด้านล่างไปตลอดทางจนกระทั่งปลายเท้าหยุดลงเมื่อรู้สึกว่าเดินไปชนกับใครคนหนึ่งเข้าอย่างจัง
ขอโทษครับเสียงเล็กเอ่ยในลำคอแต่ยังคงไม่เงยหน้าขึ้นมองอยู่เหมือนเดิม
เดินเลี่ยงไปทางอื่น
แต่คนๆนั้นก็ก้าวเท้ามาขวางไว้อีกจนทาเคชิรู้สึกฉุนเงยหน้ามองคนตรงหน้าทันที
คุณ...................ร่างใหญ่ที่เห็นทำให้ทาเคชิแทบไม่เชื่อสายตา
หัวใจเต้นรัวแทบหลุดออกมาข้างนอกใบหน้าร้อนวูบไปหมด
ทาเคชิตัดสินใจวิ่งหนีทันทีแต่ร่างใหญ่ยังคงวิ่งตามเขามาติดๆ
คุณทาเคชิ.....................หยุดนะ............คุณหนีผมไม่พ้นหรอก....................ผมบอกแล้วใช่ไหมว่ายังไงคุณก็ต้องเป็นของผมเอนโดตะโกนเสียงดังขณะที่วิ่งตามร่างเล็กตรงหน้ารู้สึกร้อนรุ่มไปหมดทั้งกายอยากกระชากร่างตรงหน้าเข้ามาโอบกอดให้หายคิดถึงเหลือเกิน
อย่าตามมานะ.................ไปให้พ้น..................ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก อ๊ะเสียงเล็กหยุดลงเมื่อข้อมือเล็กถูกกระชากอย่างแรงจนล้มลงกับพื้นทรายโดยที่ร่างใหญ่ตามลงมาทาบทับ
ในที่สุดผมก็พบคุณจนได้คุณทาเคชิเอนโดหยักยิ้มมุมปากลมหายใจร้อนเป่ารดคนตรงหน้าจนรู้สึกได้
ปล่อยนะ.................ปล่อย................ผมเกลียดคุณ................ออกไปให้พ้นทาเคชิหน้าร้อนฉ่าจนถึงใบหูหายใจถี่รัวด้วยความเหนื่อยปนความโกรธ
พยายามผลักชายหนุ่มให้พ้นตัวแต่ถูกเอนโดกดข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้แน่นพร้อมสายตาร้อนจดจ้องไปยังร่างตรงหน้า
แล้วริมฝีบางก็ถูกชายหนุ่มประกบจูบอย่างร้อนแรงในที่สุด
รสจูบที่หนักหน่วงผสมความอ่อนโยนจากชายหนุ่มทำให้ร่างข้างใต้หยุดดิ้นในที่สุดตอบรับเรียวลิ้นที่กำลังรุกรานเขาอยู่ภายในอย่างโหยหา
รู้สึกถึงความเต็มตื้นในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก
เอนโดยังคงบดบี้ริมฝีปากหวานนุ่มไม่ยอมปล่อยด้วยความคิดถึงอย่างสุดแสน นานหลายนาทีจึงยอมปล่อยเป็นอิสระ
อา................ฮ้า...................ฮ้าทาเคชิหอบหนักๆอยู่เบื้องล่างแต่ริมฝีปากบางยังคงถูกประกบจูบแผ่วเบาอ้อยอิ่งอยู่บริเวณนั้นไม่ห่าง
เอนโดสังเกตุเห็นความแดงช้ำจากการกระทำเมื่อครู่ของเขาบนริมฝีปากบางหวานนุ่มยิ่งทำให้เขาทนไม่ไหว
มันดูมีเสน่ห์เย้ายวนเสียจนอดไม่ได้ที่จะประกบจูบบดเบียดลงไปอีกครั้ง
อื้อ...............อื้อ................อยะ............เสียงเล็กต่อต้านอยู่ในลำคอเมื่อรู้สึกว่ายังหายใจไม่ทันแต่ความเร่าร้อนของชายหนุ่มก็ทำให้เขายอมแพ้อีกจนได้จำใจปล่อยให้ชายหนุ่มกระทำต่อไปจนพอใจ
อา....................คุณจะรังแกผมไปถึงไหน.....................แค่นี้ผมก็เจ็บจนจะทนไม่ไหวอยู่แล้วนะทาเคชิเอ่ยอย่างตัดพ้อแต่อีกใจกลับรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่เห็นใบหน้าคมของชายหนุ่มที่ดูร้อนรนจนเห็นได้ชัดเช่นนี้
ผมจะรังแก....................ตามรังแกคุณ................กวนใจคุณจนกว่าผมจะไม่มีลมหายใจอีกแล้วนั่นแหละคุณทาเคชิเอนโดมองตาร่างเล็กอย่างมีความหมายจูบเบาๆที่ริมฝีปากนุ่มอีกครั้งด้วยความร้อนรุ่มในกายที่มันสุมอยู่ในอกจนแทบระเบิด
คนใจร้าย...................ปล่อยผมนะ...................ผมเกลียดคุณทาเคชิทั้งดิ้นทั้งทุบน้ำตาไหลอาบแก้มเขาไม่เคยแสดงความอ่อนแออย่างนี้ต่อหน้าใครมาก่อนแต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคนๆนี้ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงกลั้นไม่อยู่
ผมไม่ปล่อย...................ไม่ปล่อยเด็ดขาด.................ไม่ยอมปล่อยอีกต่อไปแล้ว.............ผมรักคุณคำพูดของชายหนุ่มทำให้ร่างเล็กชะงักหยุดดิ้นทันทีมองตาคนตรงหน้าตอบด้วยหัวใจที่ร้อนรุ่ม
ผมรักคุณ.............รักคุณมาก................มากจนแทบจะคลั่งตายอยู่แล้วรู้ไหม
อย่าหนีผมไปอีกนะ รู้มั้ยตอนที่ไม่เห็นคุณผมแทบเป็นบ้า เที่ยวตามหาคุณให้ทั่วไปหมดเอนโดหอมแก้มนุ่มอย่างแสนรักจูบซับหยาดน้ำตาให้ร่างเล็ก
ลืมคุณมาซายะเสียเถอะนะเสียงใหญ่อ้อนวอน
มะ..........ไม่ได้หรอกทาเคชิหน้าแดงเบี่ยงหน้าไปอีกทางเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของชายหนุ่ม หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ
ผมรู้ว่านี่อาจเป็นคำขอที่เห็นแก่ตัว.....................แต่ผมรักคุณจริงๆและอยากให้คุณคิดถึงแต่ผมด้วยได้ไหม
.ร่างเล็กไม่ตอบอีกแต่ชายหนุ่มสังเกตุได้จากใบหน้าที่แดงแล้วแดงอีกจากร่างตรงหน้าทำให้เขาดีใจเป็นอย่างมาก
ดีกันนะคนดีของผมเอนโดยกมือเล็กขึ้นมาจูบประทับที่นิ้วนางสายตาคมร้อนยังคงจดจ้องอยู่ที่ดวงตากลมหวานเบื้องหน้า
ทาเคชิหน้าแดงจัดรีบชักมือกลับแต่ชายหนุ่มก็ไม่ยอมจนร่างเล็กถอนใจ
ผมขอโทษที่บังคับคุณในคืนนั้น แต่ผมทนไม่ไหวอีกแล้วที่จะเห็นแววตาที่เจ็บปวดอย่างนั้นของคุณอีก
ให้ผมเป็นคนทำให้คุณมีความสุขได้ไหมเอนโดจูบจมูกโด่งรั้นของร่างเล็กตรงหน้าเป็นเชิงหยอกเย้าแล้วหอมหนักๆไปที่แก้มนุ่มหอมกรุ่นอีก
บ้า.......................หยุดพูดนะทาเคชิทุบอกชายหนุ่มหนักๆด้วยอาการขวยเขินเขาไม่อยากจะฝืนความรู้สึกตัวเองอีกแล้วในเมื่อเขาก็รักชายคนนี้มากเช่นกัน
ผมรักคุณ............คุณทาเคชิเอนโดระบายยิ้มก่อนระดมจูบไปที่ริมฝีปากบางอย่างมีความสุข
มือใหญ่ถือโอกาสสอดเข้าไปใต้เสื้อตัวหลวมของร่างเล็กอย่างถือสิทธิ์บดบี้คลึงเคล้นหน้าอกเล็กทั้งสองข้าง
ทาเคชิรีบหยุดมือใหญ่ไว้ก่อนที่ชายหนุ่มจะทำอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้
อย่านะ..................นี่มันข้างนอกไม่อายคนอื่นเขาบ้างหรือไงทาเคชิค้อนเล็กน้อยผลักอกชายหนุ่มออกด้วยใบหน้าแดงจัด
ผมไม่อายใครทั้งนั้นแหละ...................แต่ถ้าคุณอายละก็....................ว่าแล้วร่างเล็กก็ถูกชายหนุ่มช้อนขึ้นแนบอกเดินตรงไปยังที่พักข้างบนทันทีริมฝีปากหยักยิ้มจนทาเคชิหน้าแดงจนร้อนไปหมดทั้งตัวเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ข้างหน้า
อ๊ะ..................คนบ้าปล่อยผมนะ...............ปล่อยทาเคชิทั้งดิ้นทั้งทุบอยู่พักใหญ่ก็เลิกเปลี่ยนเป็นซบอกแข็งแกร่งเต็มไปด้วยความอบอุ่นของชายหนุ่มแทน
เอนโดเห็นร่างเล็กแล้วก็อดยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่ได้จูบประทับเบาๆที่เรือนผมหอมกรุ่นอย่างแสนรักพาร่างเล็กเดินเข้าไปในบังกะโลหลังน้อยทันที
///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
รักในรอยแค้น 17
เอนโดวางร่างเล็กลงบนเตียงนุ่มช้าๆฝ่ามือใหญ่เกลี่ยเส้นผมนุ่มให้เข้าที่อย่างอ่อนโยนแล้วบรรจงจูบเบาลงไปบนหน้าผากมน
ผมคิดถึงคุณใจจะขาดอยู่แล้วคุณทาเคชิ.............ตั้งแต่คืนนั้นในหัวผมมีแต่คุณเต็มไปหมดชายหนุ่มยิ้มทั้งใบหน้าและนัยตาสายตาคมกวาดกว้างสำรวจร่างตรงหน้าอย่างเร่าร้อนจนทาเคชิหน้าแดง
บ้า......................คุณอย่ามามองผมแบบนี้นะทาเคชิยิ้มเขินๆเอื้อมมือมาปิดนัยตาร้อนของชายหนุ่มที่กำลังมองเขาอยู่ไม่วางตา
เอนโดดึงมือเล็กออกเลื่อนลงมาให้สัมผัสตรงอกร้อนของเขาทาเคชิยักเย่ยักยันจะดึงออกแต่ชายหนุ่มกลับดึงมือเขาไว้เสียแน่น
ก็คุณสวยออกอย่างนี้ใครจะอดใจไหว...........เอนโดหยักยิ้มมุมปากยังส่งสายตาเจ้าเล่ห์หยอกล้อร่างเล็กเช่นเคย
คนบ้า............ปล่อยผมนะทำไมถึงได้พูดเรื่องน่าอายได้หน้าตาเฉยแบบนี้
ก็ผมรักคุณนี่..............ได้ยินไหมเสียงหัวใจของผม.................มันร่ำร้องเรียกหาแต่คุณอยู่ตลอดเวลา
ทาเคชินิ่งเงียบไปดูเหมือนว่าเขาจะสัมผัสได้ว่าหัวใจของชายหนุ่มกำลังเต้นรัวและแฝงไปด้วยความร้อนแรงอย่างบอกไม่ถูก
ไม่เอาแล้ว...............ปล่อยผมนะ..............ผมอึดอัดร่างเล็กหน้าแดงซ่านเหมือนความร้อนกำจายไปทั่วร่างโดยไม่อาจควบคุมได้
ทาเคชิยังดึงดันไม่ยอมแก่สายคมของชายหนุ่มอยู่ร่ำไป
ผมอดทนมาเกือบสามอาทิตย์แล้วนะ...................คิดถึงแต่คุณจนจะคลั่งอยู่แล้ว
อย่าขัดขืนไปเลยน่า.................ผมรู้นะว่าคุณก็คิดถึงผมเอนโดหยักยิ้มเหมือนรู้ถึงจิตใจของคนตรงหน้า
อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย.............ผมไม่ได้คิดถึงคุณเสียหน่อย...........ปล่อยผมสิทาเคชิอายจนไม่กล้ามองหน้าชายหนุ่มนึกค้อนเล็กน้อยที่ดูเหมือนว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะรู้ความในใจเขาไปซะหมด
อ้ะ.....................ไม่มีคำใดๆอีกต่อไประหว่างคนทั้งสองเมื่อเรียวปากเล็กถูกประกบอย่างเร่าร้อนจากคนตรงหน้า และไม่ช้าอาภรณ์ที่ห่อหุ้มกายของคนทั้งสองก็ถูกปลดเปลื้องออกไปจนหมดจากฝีมือของชายหนุ่มร่างใหญ่โดยที่ร่างเล็กไม่ได้ต่อต้านแต่อย่างใด
เอนโดถอนปากออกจูบไล่ละลงมาสู่ต้นคอยาวเรียวเล็กหอมกรุ่นอย่างยากจะห้ามใจและถือสิทธิ์ฝากฝังร่องรอยสีแดงเรื่อบนผิวเนื้อนุ่มตามไปทุกที่จนร่างเล็กสั่นสะท้านไปทุกอณูของร่างกายตอบรับชายหนุ่มอย่างเต็มใจ
อา................เอนโด..................อือ............เสียงเล็กครางในลำคอด้วยความหวิวไหวขยำเส้นผมนุ่มของชายหนุ่มแน่นเมื่อแผ่นอกเล็กนิ่มมือถูกชายหนุ่มโลมเลียด้วยปลายลิ้นไม่หยุดหย่อน
เรียกนางายะสิ..............ทาเคชิร่างใหญ่หยักยิ้มเล็กน้อยก่อนขบเม้มริมฝีปากลงไปบนยอดอกเล็กสีชมพูทั้งสองข้างเหมือนกำลังหยอกล้ออย่างไม่รู้สึกเบื่อหน่ายท่ามกลางเสียงเล็กที่ครางกระเส่าไม่ได้ศัพท์อยู่ในลำคอ
โอว......................ววววว...........อ๊า................................อย่า........นางา...........อ๊า..........เอนโดซังร่างเล็กหน้าแดงก่ำยังกระดากปากไม่กล้าเรียกชื่อชายหนุ่มอยู่อีกเช่นเคย
เอนโดยังคงกระทำอยู่ต่อไปเมื่อยังไม่ได้ยินสิ่งที่เขาต้องการจากริมฝีปาก
เรียกชื่อผมสิทาเคชิ................อาเสียงทุ้มสั่นพร่าในลำคอ
ไม่เอา..............ผม......ผมอาย.....อา...............อย่าร่างเล็กปฏิเสธหน้าแดง
งั้นผมจะทำอยู่อย่างนี้แหละจนกว่าคุณจะยอมเรียก.................ทาเคชิชายหนุ่มยืนยันยังคงดูดดุนลิ้มลองยอกอกเล็กต่อไปอย่างอารมณ์ดี
อ๊า..........อย่า.....................พอแล้วผมยอมแล้ว......คุณ..............อ๊า..............นางายะซังร่างเล็กยอมจนได้กับความดึงเอาแต่ใจของชายหนุ่ม
ดีมาก................ทาเคชิซังของผมเอนโดระบายยิ้มยอมปล่อยยอดเล็กจนได้แต่ยังไม่เพียงแค่นั้นชายหนุ่มยังคงโลมเลียร่างตรงหน้าด้วยปลายลิ้นต่อไปจนไปหยุดลงที่ส่วนกลางลำตัวเบื้องล่างของ
ร่างเล็กที่กำลังแข็งขืนเต็มที่จากการกระทำของเขา
เอนโดหยักยิ้มมุมปากพิจารณาสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าก่อนส่งลิ้นออกไปรุกรานอีกเช่นเคยจนร่างเล็กสะดุ้งขยับตัวหนีรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปแต่ก็ไม่อาจหลุดจากอุ้งมือแข็งที่ยึดสะโพกของเขาไว้จนแน่นไปได้
อ๊า.................อย่า............อื้อ...........เสียงร่างเล็กกัดฟันแน่นเมื่อส่วนปลายกำลังถูกชายหนุ่มครอบครองด้วยเรียวลิ้นก่อนค่อยๆดำดิ่งลงไปจนสุด
ทาเคชิจิกผมชายหนุ่มแน่นด้วยความเสียวกระสันสุดฤทธิ์เหมือนว่าเขากำลังจะทนไม่ไหวอีกต่อไปกับความชำนาญจนกลายเป็นช่ำชองด้วยลีลารักเร่าร้อนของชายคนรัก
อ๊า......อย่านางายะซังอย่า..........................ปล่อย...................ผมไม่ไหวแล้วเสียงเล็กเตือนพลางจิกผมนุ่มของชายหนุ่มแน่นร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งร่างแต่ชายหนุ่มไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยออกแต่อย่างใดยังคงขยับปากขึ้นลงอย่างต่อเนื่องเร็วขึ้นจนร่างเล็กทนไม่ไหว
ปล่อยสายน้ำอุ่นมากมายพวยพุ่งออกมาเต็มปากชายหนุ่มในที่สุด
ร่างเล็กผงกหัวขึ้นดูเห็นชายหนุ่มกำลังกลืนน้ำของเขาและเก็บกวาดส่วนที่ไหลย้อยออกมาทางมุมปากจนหมดด้วยใบหน้าแดงก่ำเมื่อสายตาคมละสิ่งที่อยู่ตรงหน้าขึ้นมาประสานพลางหยักยิ้มน้อยๆเหมือนกำลังหยอกเย้า
ทาเคชิหน้าแดงเข้าไปใหญ่หลบสายตาคมทันที
ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าสะโพกเล็กของเขากำลังถูกยกขึ้นจนลอยจากพื้นแล้วช่องทางแสนแคบด้านหลังก็ถูกชายหนุ่มไล้เลียทันที
อ๊ะ............อย่า................เสียงเล็กยังร้องประท้วงทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่ได้ผล
เอนโดยังคงโลมเลียส่วนนั้นต่อไปจนเปียกชุ่มแล้วส่งลิ้นเข้าไปหยอกล้อภายในเล็กน้อยก่อนดึงออกแล้วสอดนิ้วเข้าไปแทนพร้อมกันทั้งสองนิ้วทีเดียวหมด
เสียงเล็กครางกระเส่าลั่นห้องด้วยความซ่านเสียวสุดตัวสองมือจิกผ้าปูที่นอนแน่น
เอนโดชักนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะอย่างเร็วและค่อนข้างแรงด้วยความร้อนรุ่มที่กำลังก่อตัวขึ้นเรื่อยๆภายในร่างกายแล้วจัดการยกสะโพกเล็กขึ้นอีกกดแทรกแก่นกายแข็งแกร่งเข้าไปในที่สุด
ร่างเล็กร้องลั่นเมื่อรู้สึกทั้งเจ็บทั้งอึดอัดในคราวเดียวกันชายหนุ่มไม่รอช้าพยายามขยับสั้นเพื่อให้ร่างเล็กชินกับสิ่งนั้นของเขาโดยไว
เพราะตอนนี้ร่างกายของเขามันร้อนรุ่มไปด้วยความปรารถนามากมายมหาศาลที่อัดอั้นมานานหลังจากที่หากจากร่างเล็กตรงหน้ามาเกือบสามอาทิตย์เต็มๆ
อา..........เบาๆ.......อูย.................ผมเจ็บ.........อือเสียงเล็กสะอื้นในลำคอหยาดน้ำใสไหลเอ่อคลอเบ้าตาจนไหลล้นลงมาทางหางตาเป็นทาง
เอนโดก้มลงจูบประทับดวงตากลมที่กำลังปิดสนิท
ริมฝีปากเล็กเม้มแล้วเม้มอีกพยายามสกัดกั้นความเจ็บปวดที่ชายหนุ่มกำลังส่งให้ไม่ขาดสายอยู่เบื้องล่าง
เอนโดเห็นดังนั้นจึงจัดการประกบจูบบดบี้อย่างไม่รีรอทันที
ความเย้ายวนหอมหวานจากร่างเบื้องล่างทำให้เขาหยุดไม่ได้เลื่อนริมฝีปากลงมาครอบครองยอดอกเล็กอีกครั้งในที่สุด
อา....................ทาเคชิ..............ผมรักคุณ...............อืม......ดีไหมชายหนุ่มถามพลางส่งเรียวลิ้นเล็มเลียปลายอกแผ่วหวิวสร้างความซ่านเสียวให้ร่างเล็กไม่น้อย
อืม..................อา...........นางายะซังเสียงและร่างกายที่สั่นพร่าของร่างเล็กทำให้เอนโดทนไม่ไหวอีกต่อไปจัดการขยับแก่นกายเบื้องล่างเข้าออกอย่างเร็วทันทีโดยไม่รีรออะไรอีกต่อไป
เรียวขาเล็กทั้งสองข้างถูกยกขึ้นพาดบ่าจนลำตัวตั้งตรงแนบชิดกับร่างชายหนุ่มจากนั้นเอนโดก็เร่งจังหวะเร็วขึ้นอีกจนแทบมองไม่เห็นช่องว่างความร้อนแรงที่อัดอั้นอยู่ภายในกำลังส่งผ่านไปยังร่างเล็กทีละน้อยๆตามความต้องการที่มีอยู่อย่างไม่จำกัดของชายหนุ่ม
อา..................คิดถึงเหลือเกิน........อื้มเสียงทุ้มสั่นพร่าเหมือนทรมาน
อ๊า....................มะ.....ไม่ไหว.........แล้ว
อืม...............พร้อมกันนะคนดี............เสียงปลอบเป็นครั้งสุดท้ายก่อนการสอดแทรกอย่างเร็วและแรงจะตามมา
เสียงร่างทั้งสองครางเครือพร้อมกันก่อนจะปลดปล่อยสายน้ำอุ่นมากมายออกมาจนหมด
เอนโดค่อยๆถอนแก่นกายออกช้าๆแล้วทรุดตัวลงกอดร่างเล็กด้วยความเป็นสุขอย่างที่สุด
ผมรักคุณ..............ทาเคชิเสียงเย็นกระซิบแนบใบหูลมหายใจเป่ารดต้นคอจนร่างเล็กสะท้านเอียงตัวหลบแต่ถูกชายหนุ่มโอบเข้ามาซบอกอุ่นแข็งแกร่งของเขา
เอนโดจูบประทับเรือนผมหอมกรุ่นไล่ละลงมาที่หน้าผากมนแล้วเชยคางเล็กขึ้นมาสบตา
มีความสุขมั้ย.....................เสียงเย็นพร้อมรอยยิ้มเอ่ยขึ้นอีก
บ้า.............เอนโดซังคุณปล่อยผมนะทาเคชิหน้าแดงรีบผลักอกชายหนุ่มออกด้วยความขวยเขิน
บอกแล้วไงให้เรียกชื่อผมเอนโดโอบร่างเล็กเข้ามาอีกด้วยสายตาเจ้าเล่ห์อีกครั้ง
ไม่เอาแล้ว..................ทำไมคุณชอบบังคับผมนักนะ....เอ๊ะปล่อยผมสิทาเคชิค้อนเล็กน้อยเมินหน้าหนีหลบสายตาคม
ไม่เอาผมไม่ปล่อยหรอก..................เดี๋ยวคุณหนีผมไปอีกชายหนุ่มโอบร่างเล็กแน่นขึ้นอีกเหมือนกลัวว่าร่างเล็กตรงหน้าจะหายไปอีก
ผมไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ จนกว่าคุณจะไม่ต้องการผมแล้วเสียงเล็กเอ่ยตะกุกตะกักในลำคอเหมือนไม่ต้องการให้ชายหนุ่มได้ยิน
คุณนี่ก็พูดเรื่องน่ารักๆเป็นกับเขาเหมือนกันนะเอนโดหัวเราะในลำคอยิ้มกริ่มหอมแก้มนุ่มจนทาเคชิหน้าแดงแป๊ด
ไม่มีวันไหนที่ผมไม่ต้องการคุณคุณทาเคชิชายหนุ่มเอ่ยจริงจังเหมือนเป็นคำสัญญา
......................ทาเคชิไม่พูดอะไรแต่ริมฝีปากยิ้มอย่างมีความสุขเหมือนเชื่อในตัวชายหนุ่มเช่นกัน
เอ..............แต่คุณคงต้องเหนื่อยหน่อยแหละนะชายหนุ่มเอ่ยด้วยเสียงเจ้าเล่ห์ชอบกลจนทาเคชิสงสัยถามกลับ
ทำไมล่ะ
ก็ตอนนี้ผมต้องการคุณอีกแล้วน่ะสิ........ถามได้ว่าแล้วร่างเล็กก็ถูกชายหนุ่มทาบทับอีกด้วยเสียงหัวเราะในลำคอ
อ๊ะ.................อย่า................ไม่เอาแล้ว................ปล่อยเสียงเล็กเงียบลงไปในที่สุด
และแล้วค่ำคืนนี้ดูเหมือนว่าความรักที่เร่าร้อนของทั้งคู่ดูจะไม่สิ้นสุดลงง่ายๆอย่างแน่นอนท่ามกลางเสียงคลื่นลมทะเลที่พัดผ่านเบาหวิวเหมือนเป็นใจให้กับความรักของคนทั้งสองตลอดทั้งคืน
///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
เอนโดพาทาเคชิกลับมาส่งที่คอนโดหรูแล้วกลับมาที่คฤหาสน์ในตอนสายด้วยหัวใจที่แช่มชื่น
หน้าตาสดใสยิ้มแย้มเหมือนคนกำลังมีความสุขอย่างมากจนเคนยะอดแซวไม่ได้
ว่าไงกลับมาแล้วเหรอ
อ้าวแล้วทาเคชิไปไหนซะล่ะเคนยะยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนแกล้งหยอกคนสนิทเล่น
ความจริงเขาก็ดีใจเหมือนกันที่เห็นเอนโดมีความสุขจริงๆเสียที
เอ่อ......................ผมไปส่งที่คอนโดแล้วครับ
เห็นคุณทาเคชิเพลียๆเลยให้พักผ่อนก่อนเอนโดหน้าแดงต่อหน้าเจ้านายเมื่อเห็นสายตาที่เหมือนรู้ทันของคนตรงหน้า
เหรอ.....................เคนยะยิ้มหัวเราะเบาๆในลำคอจนมาซายะทนไม่ได้แอบหยิกหลังชายหนุ่มเบาๆให้เลิกแกล้งเอนโดเสียที
เข้าบ้านเถอะครับคุณเอนโด ขับรถมาเหนื่อยๆมาซายะยิ้มหวานเข้าไปจูงมือผู้มาใหม่เข้าไปในบ้านปล่อยให้เคนยะเดินหัวเราะตามหลังมาคนเดียว
เออนี่เอนโด เดี๋ยวโทรบอกทาเคชิด้วยนะว่าวันนี้ตอนเย็นฉันชวนเขาไปกินข้าวข้างนอก ที่เก่านั่นแหละ
ครับ.............. เอนโดรับคำ(กลับมาเข้าโหมดเจ้านายลูกน้องตามเดิม)
นายด้วยนะเคนยะพูดยิ้มๆ
ผม?ชายหนุ่มถามเหมือนงงแต่ฟังน้ำเสียงของเคนยะแล้วก็ทำให้เข้าใจไปเองโดยปริยายแล้วก็กลับมาหน้าแดงอีกตามเคย
ใช่ จะพามาซายะไปตระเวนราตรีให้ทั่วเมืองเชียวดีมั้ยมาซายะ.............ชายหนุ่มเปลี่ยนคนหันมาพูดกับคนรักแทน
ดีครับดี...............ตั้งแต่กลับมานี่ยังไม่เคยไปเที่ยวที่ไหนเลย
ได้ยินว่าที่ญี่ปุ่นนี่มีที่เที่ยวดังๆตั้งหลายแห่ง เคยเห็นแต่ในรูปไม่เคยเห็นของจริงซักทีดีจังมาซายะยิ้มแป้นพูดแล้วก็อยากให้ถึงตอนเย็นไวๆ
นายไปพักผ่อนเถอะเคนยะยิ้มแตะบ่าคนสนิทที่ท่าทางเหมือนไม่ได้นอนมาทั้งคืน
(ทะลึ่งเนอะ...อิๆ)
ครับเอนโดรับบทหน้าแดงอีกครั้งก่อนขึ้นบันไดไปข้างบน
คุณนี่ชอบแกล้งคนผิดกับหน้าตาเลยนะมาซายะมองอย่างพิจารณาร่างตรงหน้าแล้ววิ่งหนีออกไปนอกบ้านเหมือนกำลังหยอกล้อ
ว่าไงนะ................นี่เธอหลอกว่าฉันนี่มาซายะ...........หยุดนะมาให้ตีซะดีๆเคนยะระบายยิ้มก่อนวิ่งไล่จับเด็กหนุ่มที่กำลังยืนทำหน้าทะเล้นยั่วเขาอยู่หน้าบ้านอย่างอารมณ์ดี
จ้างก็ไม่หยุด...............แน่จริงจับผมให้ได้สิ
ท้าเหรอ..............เสียงหัวเราะดังทั่วคฤหาสน์ดูเหมือนว่าตอนนี้ทุกคนกำลังมีความสุขทั้งกายและใจอย่างแท้จริง
/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
เย็นวันนั้นเอนโดออกไปรับทาเคชิแล้วนัดกับเคนยะไปเจอกันที่เดิมเวลาสองทุ่มตรงโดยที่เคนยะพามาซายะไปเที่ยวชมสถานที่ต่างๆก่อน
สวยจริงๆเลยนะครับยามค่ำคืนของญี่ปุ่นเนี่ย
ทั้งที่กลางวันออกจะเป็นเมืองที่วุ่นวายแท้ๆมาซายะกล่าวอย่างทึ่งๆขณะที่เคนยะกำลังขับรถไปยังที่นัดหมาย
อืม..............ถ้าเธอชอบ ฉันจะพามาเที่ยวบ่อยๆแล้วกันชายหนุ่มลูบหัวร่างเล็กอย่างเอ็นดูพร้อมรอยยิ้ม
วันนี้เขามีความสุขที่สุดที่เห็นเด็กหนุ่มยิ้มแย้มทั้งวันจนไม่อยากให้เวลาผ่านไปเลยแม้แต่สักวินาที
ไม่ช้าเคนยะก็เลี้ยวรถเข้ามาในโรงแรมหรู
ถึงแล้วชายหนุ่มเดินไปเปิดประตูให้ร่างเล็กแล้วพาเด็กหนุ่มเดินเข้าไปข้างในท่ามกลางความสนใจของคนรอบข้างที่เห็นชายหนุ่มผู้เพรียบพร้อมมาดเท่ห์หล่อเหลาคนดังของเมืองควงคู่มากับเด็กสาวน่ารักสวยเด่น (ตามความคิดของคนอื่น) เจ้าของดวงตากลมใสหุ่นเพรียวสมส่วนน่าหลงใหล
เคนยะพาร่างเล็กกดลิฟท์ไปยังชั้นสูงสุดของโรงแรมซึ่งเป็นจุดชมวิวที่สวยที่สุดในเมืองนี้แถมอาหารอร่อยเป็นที่สุด
ผู้ที่จะขึ้นมาที่ชั้นนี้ได้ต้องเป็นระดับวีไอพีเท่านั้น
สาวๆข้างล่างจึงมองมาซายะด้วยความอิจฉาไปตามๆกัน
เห็นสายตาพวกผู้หญิงเมื่อกี้แล้วผมล่ะกลัวจริงๆ
คุณนี่เสน่ห์แรงไม่เบานะมาซายะทุบไหล่ชายหนุ่มเบาๆเหมือนไม่พอใจเล็กน้อย
เธอก็ใช่ย่อยหรอกนะมาซายะ เห็นสายตาไอ้พวกนั้นที่มันมองเธอแล้วอยากจะเข้าไปชกให้หน้าหงายเสียจริงๆ
นี่ถ้าไม่ติดว่าวันนี้อารมณ์ดีละก็น๊า...........จะให้ไอ้พวกลูกน้องข้างล่างลากไปยิงทิ้งเสียให้หมดฮึ่ม.........เคนยะโอบร่างเล็กเข้ามาแนบชิดกว่าเก่าเหมือนหึงหวงเช่นกัน
บ้า............ไปกันใหญ่แล้วคุณนี่
อ๊ะ........ถึงแล้ว.............นั่นไงคุณทาเคชิกับคุณเอนโดมาซายะเปลี่ยนเรื่องทันทีเมื่อเห็นสีหน้าของชายหนุ่ม
ทั้งสองเดินออกจากลิฟท์ตรงไปยังผู้ที่มาอยู่ก่อนแล้ว
ไง ทาเคชิหน้าตาสดชื่นขึ้นนะเคนยะเอ่ยทักทันทีที่เห็นหน้าเพื่อนสนิท
เอ่อ..............อืม............ขอบใจทาเคชิหน้าแดงเมื่อสบตากับเคนยะที่ดูเหมือนกำลังแกล้งเขาอยู่
เอ่อนายท่านคุณมาซายะเชิญนั่งครับเอนโดรีบเชิญทั้งสองนั่งก่อนที่ทาเคชิจะหน้าแดงทำตัวไม่ถูกมากไปกว่านี้
ขอบคุณครับ มากันนานแล้วเหรอครับคุณหมอมาซายะทักทายหมอหนุ่ม
เพิ่งมาเหมือนกันครับ
ว่าแต่ไปเที่ยวกับเคนยะมาสนุกหรือเปล่าทาเคชิยิ้มกริ่มมองใบหน้าหวานตอบ
ที่สุดเลยครับ เคนยะซังสัญญาแล้วด้วยว่าจะพามาเที่ยวอีกมาซายะยิ้มไปทางเคนยะเหมือนทวงสัญญา
จริงมั้ยครับเคนยะซัง
อืมชายหนุ่มระบายยิ้มหวานให้คนรัก
ทั้งสี่ลงมือรับประทานอาหารกันหลังจากที่สั่งไปไม่ถึงสิบนาทีโดยกินไปคุยกันไปอย่างมีความสุขอีกไม่กี่นาทีแล้วเหตุการณ์ที่ทุกคนคาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น
มาซายะเสียงใหญ่ดุดันดูมีอำนาจดังขึ้นข้างหลังเด็กหนุ่มเมื่อเห็นว่าผู้ที่ร่วมทานอยู่ที่โต๊ะอาหารเป็นใคร
คุณพ่อเด็กหนุ่มหันมาด้วยใบหน้าดีใจอย่างที่สุดเมื่อเห็นผู้เป็นบิดารีบลุกขึ้นโผเข้ากอดด้วยความคิดถึง
การปรากฏตัวของอิโต้ ฮานาบุชิในครั้งนี้ทำให้เคนยะเริ่มกังวลขึ้นมาทันทีสีหน้าเปลี่ยนเป็นตึงเครียดจนคิ้วขมวดแทบจะพันกันจิตใจร้อนรุ่มไปหมด
กลัวว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขากำลังจะจากไปต่อหน้าต่อตา
คุณพ่อ.............คุณพ่อจริงๆด้วย
ผมคิดถึงคุณพ่อที่สุดเลยครับเด็กหนุ่มพูดไปยิ้มไปเมื่อมองใบหน้าที่ดูชราลงไปมากของผู้เป็นบิดาด้วยความคิดถึงอย่างมากเช่นเดียวกับฮานาบุชิที่กำลังลูบหัวลูกชายตอบด้วยความดีใจเช่นกัน
กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกพ่อฮึร่างใหญ่อาวุโสจูบหน้าผากร่างเล็กเบาๆด้วยความรัก
แต่คำถามจากปากผู้เป็นบิดากลับทำให้มาซายะใจหายวูบนึกถึงเคนยะขึ้นมาทันที
ใบหน้าหวานเจื่อนลงเล็กน้อยก่อนหันไปตอบบิดาอย่างตะกุกตะกักแทบหาเหตุผลไม่ทัน
เอ่อ..............ผมเพิ่งกลับมาครับ
ทีแรกกะจะไปหาคุณพ่ออยู่เหมือนกัน.................แต่...............แต่ร่างเล็กยังพูดไม่จบก็หันไปสบตากับเคนยะที่นั่งทำหน้าขรึมอยู่ที่โต๊ะด้วยความลำบากใจ
เขาไม่เคยแม้แต่สักครั้งที่จะพูดโกหกกับผู้เป็นพ่อ
แต่ครั้งนี้สถานการณ์กลับบีบบังคับให้เขาทำในสิ่งที่ไม่อยากทำที่สุดด้วยความเป็นห่วงคนรัก
อ๋อ............ก็มันช่วยไม่ได้นี่ครับ จากที่นี่ไปตั้งนานเห็นมันสวยงามกว่าเดิมมาก
เลยอดไม่ได้ที่จะไปเที่ยวดูให้สมกับที่คิดถึงน่ะครับ ..เด็กหนุ่มใช้ไหวพริบตอบบิดาฉะฉานตามประสาลูกๆที่เขาอ้อนพ่ออ้อนแม่ทั่วๆไปนี่แหละ
เรื่องแค่นี้บอกพ่อก็ได้เดี๋ยวจะพาเที่ยวให้ทั่ว
ขี้คร้านจะบ่นเบื่อเอาไม่หวาดไม่ไหวซะมากกว่าฮานาบุชิหัวเราะในลำคออดเอ็นดูไม่ได้กับความไม่รู้จักโตของบุตรชาย
แหม.........อย่าพูดเลยครับ.............คุณพ่องานยุ่งอย่างกับอะไรขืนรอมีหวังผมแห้งตายเสียก่อน
ช่างเจรจา ไม่เปลี่ยนเลยนะเราเสียงทุ้มใหญ่พูดพลางใช้มือขยี้หัวเด็กหนุ่มไปมาเบาๆอย่างอารมณ์ดี
ตอนนี้เขารู้สึกมีความสุขที่สุดที่เห็นหน้าลูกชายหลังจากที่ไม่ได้เจอกันนาน
แม้จะได้คุยกันทางโทรศัพท์บ่อยๆแต่ก็ไม่ทำให้เขาดีใจเท่ากับได้เห็นหน้ากันตรงๆอย่างนี้
เอ่อ..................พ่อครับเด็กหนุ่มหุบยิ้มกลับมามองผู้ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะแทนด้วยสีหน้าวิตกอย่างที่สุด
หือเสียงทุ้มเอ่ยเบาๆมองหน้าลูกชายตอบ
เอ่อ...................นี่เพื่อนผมครับ เอนโดซัง ทาเคชิซังและ................เสียงเล็กเงียบไปเล็กน้อยก่อนที่จะตัดสินใจบอกกับผู้เป็นบิดา
แต่แล้วสิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
ผมคิดว่าเราคงรู้จักกันแล้วใช่ไหมครับ คุณอิโต้เคนยะลุกจากเก้าอี้เดินเข้ามาเผชิญหน้ากับฮานาบุชิตรงๆอย่างไม่กลัวเกรง
พลางหยักยิ้มตรงริมฝีปากเหมือนกำลังท้าทายก็ไม่ปาน
เอนโดรีบลุกขึ้นมายืนข้างๆเคนยะเพราะเหตุการณ์เริ่มไม่น่าไว้ใจ
เช่นเดียวกับคนของฮานาบุชิที่รีบเข้ามายืนประกบเจ้านายเตรียมชักปืนเต็มที่
แต่ฝ่ามือใหญ่ถูกยกเป็นสัญญาณให้ถอยออกไปโดยที่เจ้าตัวไม่ต้องพูดแม้แต่คำเดียว
ฮานาบุชิผู้ที่อาวุโสกว่ายิ้มตอบกลับเช่นกันแต่เป็นยิ้มที่ดูแล้วน่ากลัวและเยือกเย็นที่สุดเท่าที่ทุกคนเคยเห็นมา
เหมือนทั้งสองคนกำลังชิงไหวชิงพริบกันยังไงยังงั้นเลย
อ้อ................ใช่.....................เธอนั่นเองโอกามิซังหึๆเสียงยิ้มกวนโมโหทำให้เคนยะแทบจะกลั้นอารมณ์ไม่อยู่
เรื่องราวในอดีตหวนกลับเข้ามาในสมองเป็นฉากๆ
เขาไม่เคยลืมแม้แต่น้อยกับเรื่องที่ชายแก่ผู้นี้ทำกับเขาไว้อย่างแสนสาหัสแค่ไหน
แต่เสียงเรียกของเด็กหนุ่มทำให้เขานึกถึงสิ่งที่สำคัญอย่างมากกับชีวิตเขาอีกเช่นกัน
พยายามรวบรวมสติปรับสีหน้ากลับมาเหมือนเดิม
ไม่ได้พบกันนานนะครับ..................เสียงเคนยะเอ่ยก่อนยื่นมือออกไปแสดงความทักทายแต่ก็เก้อเมื่อไม่มีทีท่าว่าฮานาบุชิจะยื่นมือเข้ามาทักทายด้วยแม้แต่น้อย
กลับยืนเฉยสูบบุหรี่แสนแพงเข้าปอดจนไฟแดงวาบแล้วพ่นกลับใส่หน้าชายหนุ่มอย่างแรง
เคนยะชักมือกลับไม่มีทีท่าสะทกสะท้านแม้แต่น้อยกลับหยักยิ้มมุมปากเหมือนไม่ถือสาทำให้ปฏิกริยาของคนตรงหน้าดูจะเปลี่ยนไปเล็กน้อยเพราะเท่าที่รู้มาคนอย่างเคนยะไม่เคยใจเย็นเช่นนี้
ก็ดี...............คนจริงอย่างนี้เขาก็ชื่นชมเช่นกัน
มิน่าเป็นแค่เด็กหนุ่มอายุไม่เท่าไหร่แต่ปกครองคนตั้งมากมายได้
แถมยังเจริญก้าวหน้าอาจพูดได้ว่าดีกว่าเขาเสียด้วยซ้ำก็ว่าได้
แต่สิ่งที่เขาแปลกใจก็คือทำไมมาซายะถึงมาอยู่กับคนพวกนี้ได้โดยที่เคนยะไม่มีทีท่าว่าจะทำอันตรายลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเขาแม้แต่น้อย
กลับดูสนิทสนมกันเป็นอย่างดีเสียมากกว่าซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้เขาไม่พอใจเป็นอย่างมาก
ในเมื่อก็คนกันเองทั้งนั้น.................ก็คงไม่ต้องทำความรู้จักอะไรกันมากมายให้มากความ กลับกันเถอะมาซายะเสียงฮานาบุชิเรียกบุตรชายเสียงเข้ม
แต่.......................มาซายะทำท่าลังเลมองหน้าผู้เป็นบิดาสลับกับคนรักไปมาด้วยความสับสน
ฮานาบุชิเห็นเช่นนั้นจึงรีบดึงมือลูกชายเดินออกไปทันทีแต่ก็ไม่ช้าไปกว่าเคนยะที่ดึงมือมาซายะไว้เช่นกัน
เดี๋ยวสิครับผมยังไม่ได้แนะนำตัวเลยว่าผมเป็นอะไรกับลูกชายคุณ
จะรีบร้อนไปไหนกันล่ะเสียงทุ้มเอ่ยกวนๆใบหน้ายิ้มแย้มทำให้ฮานาบุชิเริ่มไม่พอใจเป็นอย่างมาก
สายตาแข็งกร้าวจ้องเขม็งไปที่หน้าเคนยะทันที
คุณเคนยะ..................เสียงเล็กสั่นเล็กน้อยเหมือนกำลังกลัวอะไรบางอย่าง
มาซายะรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองกำลังเต้นแรงและเร็วขึ้นทุกขณะ
กลัวว่าจะเกิดการปะทะกันขึ้นระหว่างสองฝ่าย
มาซายะนี่มันอะไรกัน กลับกับพ่อเดี๋ยวนี้นะฮานาบุชิเสียงเข้มขึ้นอีกเหมือนบอกเป็นนัยๆให้เคนยะปล่อยมือจากบุตรชายเขา
แต่ดูเหมือนเคนยะจะไม่สนใจกลับดึงข้อมือเล็กจนมาซายะเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเขาจนได้
มาซายะยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นเคนยะเสียงเข้มกอดเด็กหนุ่มแน่นขึ้นจนมาซายะหน้าเสียเมื่อเห็นสีหน้าผู้เป็นบิดา
เคนยะซังปล่อยผมก่อนครับมาซายะพยายามแกะมือเคนยะออกแต่ก็ไม่เป็นผล
ยิ่งเพิ่มความโกรธให้กับฮานาบุชิเข้าไปอีก
แกมีสิทธิ์อะไร ปล่อยมาซายะเดี๋ยวนี้นะเสียงใหญ่เหมือนกำลังคำรามด้วยความโกรธอยู่ในลำคอสุดฤทธิ์
บอกให้ลูกน้องเข้าไปดึงตัวมาซายะออกมาจากเคนยะทันที
ถอยไป
ขืนเข้ามาอีกฉันจะไม่เกรงใจใครทั้งนั้นเสียงเคนยะสั่งดังลั่นทำให้ลูกน้องของฮานาบุชิชะงักไปเมื่อเห็นปืนสั้นสีดำเมี่ยมจากมือเอนโดเล็งไปที่เจ้านายเขา
แกต้องการอะไร
ปล่อยลูกฉันนะฮานาบุชิหน้าเสียลงเล็กน้อยกลัวลูกชายเป็นอันตรายสั่งให้ลูกน้องถอยกลับมา
ผมไม่ทำอะไรมาซายะเขาหรอกไม่ต้องเป็นห่วง แต่ผมขอบอกให้รู้ไว้ซะก่อน
ว่าผมกับมาซายะเป็นคนรักกัน
ใช่ไหมมาซายะ................บอกพ่อเธอไปสิเคนยะหยักยิ้มมุมปากหอมแก้มเด็กหนุ่มต่อหน้าต่อตาฮานาบุชิที่กำลังยืนโกรธจนตัวสั่น
เอ่อ............ผม...มาซายะพูดไม่ออกรีบดันแก้มชายหนุ่มออกด้วยใบหน้าแดงก่ำพยายามบอกให้เคนยะเลิกทำรุ่มร่ามต่อหน้าพ่อเขาเสียที
อะไร..................แกว่าอะไรนะ................ฮานาบุชิเค้นเสียงรอดไรฟันด้วยความโกรธ
จริงหรือเปล่ามาซายะที่มันพูด
คือ.......................ผม................ครับร่างเล็กอ้ำอึ้งเล็กน้อยก่อนตอบไปในที่สุด
ผมกับเคนยะซังเรารักกันเสียงเล็กทำให้ฝ่ายหนึ่งถึงกับยิ้มออกด้วยความปลื้มใจแต่อีกฝ่ายกลับกำลังเดือดดาลขึ้นเป็นทวีคูณเมื่อได้ยินคำตอบ
ฮึ่ม...............ไม่ได้.........ไม่ได้.............ฉันไม่ยอมรับ
รักอะไรกันบ้าบอทั้งเพ พ่อไม่ยอมให้ลูกคบกับไอ้คนแบบนี้หรอกนะ
มาซายะกลับกับพ่อเดี๋ยวนี้เสียงฮานาบุชิเกรี้ยวกราดดังลั่น
ทนไม่ไหวรีบเข้าไปดึงตัวมาซายะมาทันที
เคนยะซัง.....................มาซายะหน้าเสียทำอะไรไม่ถูก
ผมคงไม่ยอมให้คุณเอามาซายะไปจากผมอีกหรอกนะ
ผมเสียคนที่ผมรักที่สุดไปคนนึงแล้วจากฝีมือของคุณ ในอดีตผมยกโทษให้
แต่ตอนนี้ผมไม่ยอมอีกแล้วคุณจะพรากมาซายะไปจากผมไม่ได้ทั้งนั้นเคนยะยังไม่ยอมปล่อยเด็กหนุ่มง่ายๆเช่นกัน
กลัวว่าหากเขาปล่อยให้มาซายะกลับไปครั้งนี้ฮานาบุชิอาจขัดขวางทุกวิถีทางทำให้ไม่ได้พบกันอีกเลยก็เป็นได้
ขณะที่ไม่มีทีท่าว่าใครจะยอมใคร
แล้วอยู่ๆฮานาบุชิก็ยอมปล่อยมือเด็กหนุ่มเสียเฉยๆแล้วหันมาเผชิญหน้ากับเคนยะตรงๆเหมือนกำลังจะต่อรองอะไรบางอย่าง
ฮานาบุชิดูท่าทางเอาจริงของเคนยะแล้วคิดว่าไม้แข็งคงใช้ไม่ได้เสียแล้วในตอนนี้
และอีกอย่างดูท่าว่ามาซายะจะมีใจเอนเอียงไปทางเจ้าหนุ่มนั่นไม่ใช่น้อย
ขืนวู่วามเขาอาจเป็นฝ่ายต้องเสียมาซายะเสียเองก็ได้
เพื่อแสดงว่าแกมีความจริงใจต่อลูกชายฉันจริง
ได้................พรุ่งนี้แกไปหาฉันที่บ้าน
แล้วฉันจะยอมยกมาซายะให้แกเสียงเย็นลอดออกมาทางไรฟันฮานาบุชิหยักยิ้มมุมปากเล็กน้อยเหมือนกำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่ในใจซึ่งเคนยะก็ดูออก
แต่เขาก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้นแล้วถ้าเพื่อเด็กหนุ่มผู้ที่เขารักสุดหัวใจ
คุณพ่อ...................จริงหรือครับ....................มาซายะได้ฟังถึงกับตื่นเต้นสุดชีวิตคิดไม่ถึงว่าบิดาจะยอมรับเรื่องของเขากับเคนยะได้รวดเร็วอย่างนี้
รีบโผเข้ากอดบิดาด้วยความดีใจเป็นการใหญ่
โดยที่มาซายะไม่อาจรู้ได้เลยว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นกับเคนยะในวันพรุ่งนี้
จริงสิ.................พ่อเคยโกหกลูกสักครั้งหรือเปล่าล่ะฮานาบุชิยิ้มอย่างใจดีกับบุตรชายแต่สายตาเยือกเย็นกลับถูกส่งไปที่เคนยะแทน
ผมรักคุณพ่อที่สุดในโลกเลยครับมาซายะพูดด้วยรอยยิ้มหอมแก้มบิดาฟอดใหญ่ก่อนส่งยิ้มไปทางเคนยะด้วยท่าทางดีใจเป็นที่สุด
เคนยะยิ้มตอบให้เด็กหนุ่มคิดว่าเรื่องราวคงไม่จบง่ายๆอย่างที่มาซายะคาดการณ์ไว้แน่นอนแต่ก็พยายามทำตัวเป็นปรกติที่สุดเพื่อไม่ให้มาซายะรู้
เพราะถึงยังไงเขาก็คงไม่ยอมแพ้แก่ชายแก่ผู้นี้เช่นกัน
แต่ว่าวันนี้ลูกต้องกลับบ้านกับพ่อฮานาบุชิยิ้มกับลูกชายด้วยท่าทางใจดี
แต่ว่า......................มาซายะยังลังเลเล็กน้อยความจริงเขาก็อยากกลับบ้านอยู่เหมือนกันแต่อีกใจกลับเป็นห่วงเคนยะขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
แต่เสียงยืนยันจากเคนยะทำให้เด็กหนุ่มยิ้มออกและสบายใจขึ้น
ไปเถอะ...........ไม่ต้องเป็นห่วง.................พรุ่งนี้ฉันจะไปรับเธอที่บ้าน..............แน่นอนคำสุดท้ายที่เคนยะตั้งใจเน้นเป็นพิเศษกับฮานาบุชิ
อื้ม.................คุณสัญญาแล้วนะมาซายะยิ้มก่อนจะถูกฮานาบุชิโอบไหล่เดินจากชายหนุ่มไปทีละน้อยๆซึ่งเป็นภาพที่สะเทือนใจเขาอย่างมาก
เขาจะได้เห็นรอยยิ้มนั้นอีกหรือเปล่าหากต้องจากกันในวันนี้แล้ว
เคนยะยิ่งคิดก็ยิ่งกลัวเหมือนกับว่าหัวใจของเขากำลังถูกกระชากไปจากอก
มาซายะ..............ฉันจะไปแน่นอนรอฉันนะเคนยะรีบวิ่งตามไปจนถึงตัวเด็กหนุ่มแล้วพูดสิ่งที่อยู่ในใจทันทีเหมือนเป็นคำมั่นสัญญา
ครับเคนยะซังรอยยิ้มอย่างมีความสุขของเด็กหนุ่มค่อยๆจากไปพร้อมกับร่างระหงส์ในไม่ช้า
เคนยะยืนกำมือแน่นทั้งสองข้างกัดฟันจนเป็นสันนูน
เอนโดกับทาเคชิเข้ามาแตะบ่าเหมือนต้องการปลอบชายหนุ่ม
ผมว่าฮานาบุชิมันคงเล่นไม่ซื่อกับนายท่านแน่ๆเอนโดเอ่ยเหมือนอ่านเกมออก
ดูๆแล้วเขารักคุณมาซายะมากเลยทีเดียว
นายต้องระวังตัวให้มากที่สุดนะเคนยะ คุณอิโต้คงไม่ปล่อยนายแน่ ทาเคชิเสริมรู้สึกเป็นห่วงเพื่อนขึ้นมาทันที
แต่เสียงปลอบจากคนทั้งสองแทบไม่เข้าหูเคนยะ
ตอนนี้เขาไม่นึกถึงอะไรแล้วนอกจากเด็กหนุ่ม
////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
ระหว่างทางมาซายะเล่าถึงตอนที่เขาอยู่ที่อังกฤษให้บิดาฟังทั้งเรื่องสนุกๆและคิดถึงบ้านจนแทบไม่สบายอยากหนีกลับมาตั้งหลายครั้งแล้ว
มาซายะยังเล่าถึงการที่เขาพบกับเคนยะได้อย่างไร
แต่ก็ไม่ได้เล่าความจริงทั้งหมดเรื่องที่เคนยะจับตัวเขาไป
เพราะกลัวใจผู้เป็นพ่อ อาจทำให้เขาไม่ได้พบกับเคนยะอีกก็เป็นได้ในเมื่อเรื่องราวกำลังจะไปด้วยดี
ฮานาบุชิรับฟังลูกชายด้วยรอยยิ้มทั้งๆที่ใจจริงไม่อยากได้ยินแม้แต่ชื่อของเคนยะ
เขาทั้งรักทั้งหวงลูกชายคนนี้ดั่งแก้วตาดวงใจและจะไม่ยอมยกให้ใครง่ายๆด้วยโดยเฉพาะลูกศัตรูอย่างเคนยะ
ในทางตรงกันข้าม มาซายะกลับเป็นบุคคลที่มีความสุขที่สุดในขณะนี้
โดยไม่รู้เลยว่าอะไรจะเกิดขึ้นจากการกระทำของผู้เป็นพ่อ
มาซายะคุยจนเหนื่อยเลยเผลอหลับไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มซบไหล่บิดาด้วยความอบอุ่น
ฮานาบุชิลูบเส้นผมนิ่มของลูกชายไปมาพร้อมกับหอมที่หน้าผากเบาๆด้วยความรัก
พร้อมกับสั่งเบาๆกับคนสนิทที่นั่งอยู่ด้านหน้า
ไปจัดการไอ้โอกามิให้สิ้นซาก
อย่าให้มันมีโอกาสมาพบลูกชายฉันอีก..............เดี๋ยวนี้เสียงเย็นทุ้มต่ำสั่งเบาๆด้วยกลัวบุตรชายจะได้ยิน
ครับ ..นายท่านอาเบะรับคำก่อนสั่งให้คนขับรถหยุดแล้วลงไปขึ้นรถอีกคันที่ตามหลังมา
จัดคนไปอีกจำนวนหนึ่งแล้วเลี้ยวรถกลับไปทันที
โดยที่ยังมีรถอีกคันคอยตามอารักษ์ขาให้กับฮานาบุชิไปยังคฤหาสน์หลังงาม
ฝันหวานไปหน่อยแล้วไอ้โอกามิ คนอย่างแกอย่าหวังมาแย่งมาซายะไปจากฉันเลย
หึๆ...........
///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////