ริคโค่เดินมานั่งข้างเตียงแล้วลูบหัวหลานชายด้วยความเอ็นดู “ไง...เปรโด ยังไม่ยอมนอนอีกหรือเรา”

อิซาเบลยิ้มอ่อนโยนให้ลูกชายตัวน้อยก่อนจะหันมาถามริคโค่ “มีอะไรรึเปล่าริค”

“ครับ” ริคโค่รับคำอย่างอ่อนล้า “เดี๋ยวเปรโดนอนแล้ว ผมจะรอคุยกับพี่ที่ห้องนั่งเล่นนะครับ” เขาหันมายิ้มให้หลานชายอีกครั้ง ก้มลงจูบหน้าผากเด็กน้อยเบาๆ “ฝันดีนะ คนเก่ง” ลูบหัวเขาอีกครั้งแล้วก็เดินออกไป

“อาริคเป็นอะไรน่ะครับ ทำตาเศร้าๆอีกแล้ว” เปรโดถามกับแม่ของเขาเมื่อชายหนุ่มออกไป

“ช่างสังเกตเกินไปแล้วนะเรา เอาล่ะนอนได้แล้ว” อิซาเบลแกล้งทำเสียงดุ

เปรโดหัวเราะคิกคัก ก่อนจะหลับตาลงอย่างว่าง่าย ฟังเสียงที่อ่อนโยนของแม่ แล้วก็ผล็อยหลับไป

หญิงสาวเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น เห็นริคโค่ยืนอยู่ริมหน้าต่างพลางเหม่อมองออกไปภายนอก ด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ “ริค” เธอเรียกเบาๆ

“เปรโดหลับแล้วเหรอครับ” เขาหันกลับมาถาม ฝืนยิ้มให้เธอแล้วเดินไปนั่งที่โซฟา

“ดื่มอะไรหน่อยมั้ย” เธอถามแล้วเดินไปรินเครื่องดื่มให้ตัวเอง

“ก็ดีครับ ขอบคุณ”

อิซาเบลเดินถือแก้วมาส่งให้ชายหนุ่มแล้วนั่งลงที่โซฟาอีกตัวหนึ่ง ยกเครื่องดื่มขึ้นจิบนิดๆ ก่อนจะมองริคโค่อย่างค้นคว้า “อยากคุยเรื่องมิคเหรอ” เธอถามเหมือนกับรู้ดีอยู่แล้ว

อิซาเบลยิ้มน้อยๆ “เขาไปแล้วใช่มั้ย...ไม่ต้องห่วงพี่กับลูกหรอกริค เราไม่เป็นไร พี่เองก็ชินแล้ว เพราะถึงยังไงมิคเขาก็ไม่เคยสนใจพี่กับลูกอยู่แล้ว” เธอพูดเรื่อยๆด้วยน้ำเสียงไร้ความรู้สึก

“พี่อิซซี่...แต่ครั้งนี้มิคคงต้องไปนานนะครับ เขาก่อเรื่องกับคนที่ไม่ควรไปยุ่งด้วย และถ้าผมไม่อาจเคลียร์เรื่องนี้ได้ เขาก็อาจจะไม่ได้กลับมา แล้วพี่กับเปรโด...”

“เราจะอยู่ที่นี่...” อิซาเบลขัดขึ้น “พี่ไม่อยากให้เปรโดต้องเจออะไรอย่างที่พี่เจอมา ถ้ามิคต้องอยู่ที่สเปนจริงๆ พี่กับลูกก็จะอยู่ที่นี่” เธอบอกอย่างเด็ดเดี่ยว

“มิคาเอลรักเธอ...รู้รึเปล่าริค” หญิงสาวพูดขึ้นมาเฉยๆ หลังจากที่เงียบกันไปพักหนึ่ง

อิซาเบลยิ้ม “ไม่ต้องตกใจหรอก พี่รู้มานานแล้ว มีแต่เธอนั่นแหละที่ไม่รู้ ที่พี่พูดก็เพราะอยากจะเตือนเธอไว้อย่างนึง” เธอหยุดจิบเครื่องดื่มในมือ มองริคโค่ด้วยสายตาอ่อนโยน “เธอเป็นคนดีนะริค แต่บางครั้งความเป็นคนดีของเธอก็อาจทำให้เธอต้องเจ็บปวด มิคาเอลเป็นคนที่เห็นแก่ตัวอย่างที่สุด เขานึกถึงแต่ตัวเองเท่านั้น ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาให้กับเธอ ก็เพียงเพื่อใช้เป็นสิ่งที่บีบให้เธอรู้สึกสำนึกบุญคุญเขาอยู่ตลอดเวลา แล้วเธอจะได้ไม่ไปจากเขา อีกอย่างนะ...เขาเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น พี่อยากให้เธอระวังด้วย อย่าได้ไว้ใจเขาทั้งหมด แม้เขาจะเป็นพี่ชายของเธอ จำไว้นะริค”

“.....” ริคโค่ถึงกับพูดไม่ออก เมื่อสิ่งที่อิซาเบลพูดมันเป็นความจริงทุกอย่าง แต่ที่เธอบอกว่ามิครักเขา!!! นั่นต่างหากที่ทำให้เขาอึ้งเป็นรอบที่สอง รักเขา!!! รักแบบไม่ใช่พี่น้องเนี่ยนะ!!!

“ขอบคุณนะครับอิซซี่ พี่กับเปรโดเป็นครอบครัวของผมเสมอ อย่าลืมนะครับ”

“ขอบใจนะริค ไปพักผ่อนเถอะ เธอคงจะเจอเรื่องหนักๆมาทั้งวันแล้ว” เธอบอกแล้วลุกขึ้นเดินออกไป

“ราตรีสวัสดิ์ พี่อิซซี่” ริคโค่พูดเบาๆก่อนที่พี่สะใภ้ของเขาจะลับสายตาไป เขาทิ้งศีรษะพิงโซฟาอย่างหมดแรง หลับตาพร้อมกับถอนใจยาวอย่างอ่อนล้า ในใจคิดไปถึงตอนที่เขากับมาร์คประจันหน้ากันที่โรงพยาบาล

ตอนที่มาร์คเช็ดน้ำตาให้เขานั้น เขาสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนของชายหนุ่ม แม้ว่าแววตาจะแข็งกร้าว แต่สัมผัสที่แผ่วเบาทะนุถนอมนั้น ช่างปลอบประโลมจิตใจของเขาจากความหวาดหวั่นได้ดีเหลือเกิน ดวงตาสีเขียวที่จ้องตรงมาที่เขาก่อนจะหรุบลงจ้องไปที่เรียวปากของเขานั้นช่างร้อนแรงราวกับจะเผาไหม้เขาได้ ก่อนที่มาร์คจะทำท่าราวกับว่าการแตะต้องเขาเป็นสิ่งที่ทนไม่ได้และผละจากไป แต่กระแสความร้อนของสายตายังคงทิ้งร่องรอยไว้กับเขา ริคโค่ยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ แค่ถูกจ้องเฉยๆเขายังรู้สึกราวกับโดนสัมผัส!!! แล้วถ้ามาร์คสัมผัสเขาจริงๆล่ะ!!!

ไม่!!! นั่นมันเป็นไปไม่ได้!!! มาร์คไม่มีวันที่จะสัมผัสเขาแบบนั้น!!! เขาต้องเลิกคิด เลิกฝันแบบนี้ได้แล้ว ก็เขาให้สัญญากับมิคไปแล้วไงเล่า ความคิดแบบนี้รังแต่จะทำให้เขาเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น...

ใช่!!! ใจของเขา เขารู้ดี ชั่วชีวิตนี้เขาคงไม่มีวันที่จะเลิกรักมาร์คได้ แม้ในชีวิตจริงเขาจะไม่มีสิทธิ์แม้จะอยู่ใกล้ชายหนุ่ม เขาก็ขอเพียงแค่ฝัน ไม่มีใครจะห้ามความฝันของเขาได้ หรือไม่จริง...

“ยังไม่นอนอีกเหรอครับคุณริค” ฮวนถามขึ้นข้างๆตัว

ริคโค่ลืมตาขึ้น “กลับมาแล้วเหรอครับ เป็นไงบ้าง”

“ลูกน้องของผมตามไปด้วย คงไม่มีปัญหาหรอกครับ พอไปถึงที่นู่นเขาจะส่งข่าวมาอีกที”

“ขอบคุณมากนะฮวน” ริคโค่ยิ้มฝืนๆแล้วลุกขึ้น “ไปพักผ่อนเถอะครับ” เขาบอกแล้วก็เดินนำฮวนไปยังชั้นบน “พาโบลเข้าห้องไปตั้งนานแล้วล่ะครับ ตามสบายนะฮวน” ริคโค่เดินมาส่งฮวนถึงห้องพักแขก ฮวนยิ้มนิดๆแยกเข้าห้องไป ริคโค่เดินเลยไปที่ห้องตัวเอง แล้วคืนนี้เขาจะหลับลงมั้ย ตัวเขาเองก็ยังสงสัยอยู่...

“อือ...อุ่นดีจัง...” พาโบลซุกเข้าหาความอบอุ่นที่อยู่ใกล้ตัวอย่างชอบใจ แต่...เอ๋!! รู้สึกไปเองรึเปล่าหว่า ว่าไอ้ความอบอุ่นเนี่ยมันรัดเขาแน่นขึ้นอ้ะ!!!

มือแข็งแรงตะบบเข้าที่ปากของเขาทันทีทันใด “นายนี่ขี้ตกใจเหมือนกันนะ” เสียงง่วงๆ คุ้นหูของฮวนดังมาเข้าหู พาโบลส่งเสียงประท้วงอู้อี้จนชายหนุ่มอดหัวเราะไม่ได้ “ปล่อยก็ได้ ไม่ต้องร้องแล้วนะ”

พาโบลพยักหน้าหงึกๆ ฮวนเอามือออก พาโบลรีบสูดหายใจหลายที เฮ้อ!!เกือบหายใจไม่ออกแล้วมั้ยล่ะ

ใบหน้าแดงน่ารักของคนข้างๆทำเอาฮวนแทบจะห้ามใจไม่อยู่ เขายิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นเข้า พาโบลรีบขืนตัวไว้ เอามือยันหน้าอกชายหนุ่มให้ออกห่างๆแต่ไม่ค่อยจะได้ผล เพราะฮวนตัวใหญ่กว่า แรงก็เยอะกว่าเขาตั้งเยอะ

“ฮ...ฮวน ปะ...ปล่อยผมก่อนเถอะครับ” ชายหนุ่มพูดตะกุกตะกักด้วยความเขิน ติดตามฮวนมาก็นานแต่ไม่เคยได้อยู่ใกล้ชิดกันขนาดนี้มาก่อนเลยนี่

“ทำไมล่ะ เมื่อกี้นายยังกอดชั้นซะแน่นเลยนี่” เจ้าพาโบลหน้าแดง น่ารักน่าแกล้งชะมัด ฮวนคิดแล้วก็รัดพาโบลแน่นเข้าไปอีก

“เงยหน้าขึ้นสิพาโบล” เขาเรียกอย่างอ่อนโยน พาโบลเงยหน้าขึ้น แววตาของฮวนไม่ใช่แววตาขี้เล่นแบบเมื่อกี้อีกแล้ว ความรัก ความปรารถนาฉายชัดออกมาให้ชายหนุ่มรับรู้ พาโบลเขินแล้วเขินอีก แต่ไม่อาจหลบดวงตาแน่วแน่ของฮวนได้ “นายไม่เคยรับรู้เลยสินะ ว่านายสำคัญกับชั้นมากขนาดไหนฮึ”

“รู้สิครับ ผมดีใจมากที่คุณให้ความสำคัญกับผมมากขนาดนั้น แต่ผมเพียงแค่อยากอยู่เคียงข้างคุณเท่านั้นจริงๆ จะให้ผมเป็นอะไรก็ได้ ผมขอแค่ได้ติดตามคุณตลอดไปก็พอ” พาโบลสารภาพอย่างจริงจัง แม้จะแดงแปร๊ดไปถึงใบหูก็ตาม เขาจ้องกลับไปที่ดวงตาสีดำสนิทอย่างแน่วแน่

“การได้เห็นนายน่ารักขึ้นทุกวันๆ ชั้นต้องใช้ความอดทนมากมายเหลือเกินที่จะห้ามใจตัวเองไม่ให้แตะต้องนาย ชั้นอยากเห็นนายมีความสุข ได้เจอคนที่ดีๆ ชั้นคิดว่าชั้นคงทำใจได้ที่นายจะเป็นของคนอื่น แต่...เมื่อครู่ที่ชั้นเห็นนายนอนหลับอยู่บนเตียง ชั้นก็รู้ใจตัวเองแล้วว่า ชั้นไม่ต้องการให้ใครเห็นภาพนี้อีก นอกจากชั้นคนเดียวเท่านั้น”

พาโบลยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มอย่างอ่อนโยน นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการหรอกเหรอ การที่ฮวน คาร์ลอส กอนโดซ่าอดีตรองหัวหน้าแกงค์ที่ใหญ่ที่สุดในเมือง กำลังบอกเขาว่าต้องการให้เขาอยู่เคียงข้างตลอดไป ตัวเขาทั้งรักและนับถือฮวนอย่างที่สุด แต่เขาไม่เคยคิดที่จะอาจเอื้อมไปที่จุดนั้น แค่ฮวนให้เขาเป็นผู้ช่วยคอยติดตามเป็นเงาแบบนี้เขาก็ดีใจมากแล้ว

ฮวนรักสัมผัสแผ่วเบาของชายหนุ่มในทันที พลิกหน้ามาจูบที่ฝ่ามือของพาโบล จูบไล่มาตามแขนนอกเสื้อนอน จนกระทั่งพบกับเรียวปากบางของเขา บดจูบหนักหน่วงไม่อดกลั้นอีกแล้ว พาโบลสนองตอบในทันใด อ้าปากรับปลายลิ้นร้อนที่ตวัดเกี่ยวพันกับลิ้นของเขาอย่างร้อนแรง

พาโบลครางอือในลำคอ สองมือสอดไซร้เข้าไปที่กลุ่มผมสีดำสนิท รั้งให้ฮวนแนบชิดกับเขามากขึ้น สองมือของฮวนควานหากระดุมเสื้อของร่างบางแล้วสะบัดออกจากตัวชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว ลากริมฝีปากลงมาตามลำคอจนถึงกึ่งกลางหน้าอก ฝากรอยแดงๆมาตามทาง ฮวนเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มที่ดวงตากำลังหรี่ปรือ เขายิ้มน้อยๆก่อนจะก้มลงครอบครองยอดอกไว้ในปาก พาโบลครางอือรู้สึกร้อนวาบไปทั้งร่าง ฮวนเลียไล้ยอดอกที่หดเกร็งก่อนจะใช่ฟันขบเบาๆ พาโบลสะดุ้งเฮือกอย่างเสียวซ่าน ร่างบิดเร่ากับการทรมานแสนหวานของเขา

ชายหนุ่มปล่อยพาโบล แล้วกระชากกางเกงนอนออกจากร่างบาง เสียงร้องท้วงอายๆดังมาจากริมฝีปากที่แดงจากการบดจูบไม่ปรานีของเขา ฮวนยิ้มจ้องร่างเปลือยเปล่าตรงหน้าไม่วางตา ก่อนจะถอดกางเกงของตัวเองออกโยนทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ พาโบลหน้าร้อนจนแทบไหม้แต่กลับจ้องร่างแข็งแกร่งของชายหนุ่มเป๋งจนฮวนชักจะเขินบ้าง ฮวนทิ้งตัวลงเคียงข้างชายหนุ่มอีกครั้ง พาโบลดันเขาให้นอนลง ก้มลงจูบเขาอย่างดูดดื่ม มือลูบไล้ไปตามกล้ามเนื้อแข็งแกร่งของช่วงไหล่ เลยไปถึงหน้าอกตึงแน่น ลากเลยลงไปถึงลอนหน้าท้องแข็งแกร่ง สัมผัสแผ่วเบาจากมือนิ่มๆทำให้ฮวนรู้สึกราวกับจะขาดใจ พอปลายนิ้วของพาโบลแตะโดนปลายแข็งแกร่ง ร่างของเขาก็กระตุกรับสัมผัสนั้น เขาต้องถอนริมฝีปากออกจากปากแสนหวานของพาโบล แล้วแหงนศีรษะขึ้นครางเสียงแหบโหย พาโบลยิ้มอย่างสมใจ กดจูบไล่ลงมาตั้งแต่หน้าอก หน้าท้อง เหลือบตามองฮวนที่กำลังกัดฟันกลั้นเสียงครางก่อนจะครอบครองส่วนแข็งแกร่งของเขาด้วยริมฝีปาก

“พาโบล...อา...พระเจ้า...นั่นมัน...” ฮวนสะดุ้งเฮือก ท้าวข้อศอกสองข้างลงกับเตียง จ้องมองพาโบลที่กำลังครอบครองร่างของเขา ริมฝีปากแสนหวานกำลังเคลื่อนขึ้นลงไม่หยุด ยิ่งมาเห็นแบบนี้ความรู้สึกของเขาก็ยิ่งกระเจิดกระเจิงแทบจะทนไม่ได้ เขาจับข้อเท้าของพาโบลแล้วดึงขาของชายหนุ่มขึ้นมา พาโบลหยุดการกระทำทันใดหันมามองเขาอย่างตกใจ ฮวนยิ้มกว้าง “แลกกันนะ” เขาบอกแล้วกอบกุมส่วนแข็งขึงของชายหนุ่มไว้ในอุ้งมือ พาโบลหอบหายใจหนักหน่วงเมื่อถูกฮวนสัมผัส มือของเขาขยับจากช้าๆก่อนจะเร่งจังหวะขึ้น

“ฮวน...ชอบ...แกล้ง...” เขาบ่นติดๆขัดๆ ลมหายใจแทบขาดห้วง ก่อนจะครอบครองแก่นกายของชายหนุ่มอีกครั้ง ฮวนยิ้มที่เวลาแบบนี้พาโบลยังทำเสียงกระเง้ากระงอดได้อีก แล้วเขาก็ก้มลงครอบครองส่วนอ่อนไหวของชายหนุ่มบ้าง เสียงพาโบลที่ครางอู้อี้ในคอยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของฮวนจนแทบจะระเบิด แต่เขาก็พยายามอดทนอย่างสุดจิตสุดใจ

พาโบลถอนริมฝีปากออก “ฮวน...ผม...ไม่ไหว...แล้ว...” เขาบอกเสียงกระท่อนกระแท่น ก่อนจะครางอย่างทนไม่ได้

ฮวนปล่อยชายหนุ่ม ดึงพาโบลขึ้นมานั่งประจันหน้ากัน “ชั้น...ก็เหมือน...กัน” เขาบอกหอบๆ จับพาโบลให้คุกเข่า ตัวเขาอ้อมไปซ้อนหลัง “กางขาออกสิพาโบล” เขาบอกเสียงเครียดด้วยแรงอารมณ์ พาโบลหน้าแดงจัดขยับทำตามที่ฮวนบอก ชายหนุ่มดึงให้พาโบลเข้ามาชิด ร่างแข็งแกร่งแนบกับสะโพกด้านหลังของเขาจนอดที่จะสะดุ้งไม่ได้ มือหนึ่งของฮวนอ้อมมากอบกุมด้านหน้า เร่งจังหวะมือมอบความสุขให้ร่างบาง พาโบลร้อนรุ่มไปทั้งร่าง เคลื่อนไหวเสียดสีร่างแข็งแกร่งด้านหลัง ฮวนกัดฟันกรอด เอานิ้วเข้าปากเลียจนเปียกชุ่ม ก่อนจะค่อยๆแทรกนิ้วแหวกสะโพกของพาโบลเข้าไปทีละนิด พาโบลกระตุกเยือกไปทั้งร่างด้วยความไม่คุ้นเคย ขบริมฝีปากแน่นกลั้นเสียงครางแต่ก็ไม่ไหว เมื่อฮวนสอดนิ้วแรกเข้าไปจนสุด

“อ๊า...อา...ฮวน...ฮวน...” ชื่อของชายหนุ่มถูกเรียกออกมาด้วยเสียงแหบเครือ ความรู้สึกเสียวซ่านแปลกๆกระจายไปทั่วร่างของเขา พาโบลสั่นสะท้านไปทั่วร่าง มันเป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน

ฮวนสอดนิ้วที่สองเข้าไปแล้วโยกคลึงไปพร้อมๆกัน เสียงครางแสนหวานดังลั่นไปทั่วห้อง สองมือของฮวนทำงานอย่างหนักหน่วง ก่อนที่เขาจะผลักดันร่างของเขาเข้าสู่ร่างของพาโบล

แม้จะเห็นและเตรียมใจไว้ก่อนแล้วว่าต้องเจ็บแน่ๆ แต่ก็ไม่เท่ากับสิ่งที่เขารู้สึกอยู่ตอนนี้ ความใหญ่โตที่กำลังแทรกร่างของเขาเข้ามาทำให้เขาเจ็บแทบขาดใจ

“อ่ะ...อย่าเกร็งสิพาโบล เจ็บใช่มั้ย” ฮวนพูดเสียงเครียด ช่องทางคับแคบบีบรัดเขาจนแน่นไปหมด

“เจ็บสิ...” รู้แล้วยังถามอีก คนบ้า!!! พาโบลต่อว่าในใจ พยายามผ่อนคลายอย่างที่ฮวนบอก

ชายหนุ่มจูบไซร้ต้นคอด้านหลังของพาโบลอย่างหลงใหล ไล้เลียติ่งหูเล็กๆแล้วขบเล่นเบาๆ เล่นเอาพาโบลขนลุกซู่ ฮวนใช้สองมือจับสะโพกของชายหนุ่มไว้ก่อนจะกระแทกร่างเข้าไปจนสุด พาโบลครางเสียงดังลั่น หายใจขาดห้วง รู้สึกทั้งอึดอัด ทั้งเสียวซ่านแปลกๆ ฮวนหยุดรอให้ร่างกายของพาโบลปรับสภาพ ก่อนจะเริ่มขยับอีกครั้ง มือหนึ่งลูบไล้ไปทั่วแผ่นอกนวลเนียน อีกมือกอบกุมแก่นกาย ปลุกเร้าความรู้สึกของพาโบลขึ้นใหม่ ชายหนุ่มครางกระเส่ากับจังหวะมือของฮวนที่เร่งเร้าขึ้น

“ฮวน…ฮวน…” ชื่อของชายหนุ่มถูกเรียกขานไม่หยุด พาโบลรู้สึกเหมือนในตัวเขาเป็นภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิด ฮวนกำลังทรมานเขาด้วยร่างกาย ด้วยมือที่สัมผัส ฮวนกดไหล่เขาลงให้ท้าวกับที่นอน สองมือของเขากำผ้าห่มแน่นเพื่อระบายความเจ็บปวดระคนสุขสมที่ได้รับจากชายหนุ่ม ร่างโยกไหวตามแรงถาโถมไม่หยุดยั้ง ความร้อนพุ่งขึ้นจากในตัวเขาก่อนจะแผ่กระจายไปทั่วร่าง จุดสุดยอดที่มาถึงทำให้พาโบลรู้สึกราวกับถูกโยนขึ้นไปในท้องฟ้า แล้วค่อยๆล่องลอยลงมาช้าๆ ฮวนเร่งจังหวะขึ้นอีกเมื่อร่างบางได้รับความสุขสมแล้ว สองมือรั้งสะโพกของชายหนุ่มเข้ามาอย่างแรงก่อนจะปลดปล่อยเข้าภายในร่างอันอบอุ่นของพาโบล

เสียงหอบหายใจหนักหน่วงของคนทั้งสองดังแข่งกันลั่นห้องพักแขก ฮวนถอดถอนร่างของตัวเองออกมา พาโบลสะดุ้งเล็กน้อยแม้จะไม่ค่อยเจ็บเหมือนตอนแรก เขาฟุบลงกับเตียงอย่างคนไร้เรี่ยวแรง ฮวนมองเห็นเลือดที่ไหลซึมลงมาที่ขาของพาโบล เขารีบลงจากเตียงไปเอาผ้าชุบน้ำอุ่นมาเช็ดทำความสะอาดให้ชายหนุ่มทันที ผ้าขนหนูนุ่มๆที่ร้อนนิดๆ ทำเอาพาโบลสะดุ้งอีกรอบ จะหันกลับมาก็โดนฮวนกดหลังเอาไว้อีก

“ไม่ต้องหรอกครับฮวน ผมทำเองได้” เขาบอกอายๆ

“ได้ไงล่ะ ก็ชั้นเป็นคนทำนายเจ็บ ชั้นก็ต้องรับผิดชอบสิ” ฮวนพูดเสียงดุ

“พูดอย่างกับผมเป็นสาวพรหมจรรย์แน่ะ” พาโบลแอบค้อนนิดๆ

“ก็จริงไม่ใช่เหรอ…อย่างนี้คงต้องรับผิดชอบไปตลอดชีวิตซะแล้วมั้ง” ฮวนพูดอย่างเจ้าเล่ห์

พาโบลเขินจนแก้มแดง แต่ก็ยังไม่วายถาม “จริงเหรอครับ”

“จริงสิ” ฮวนตอบจริงจัง เอาผ้าขนหนูไปเก็บในห้องน้ำ ล้างเนื้อล้างตัวแล้วเดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตตัวใหม่ของตัวเองมาส่งให้พาโบลแล้วก็หยิบกางเกงของเขาที่ตกอยู่ข้างเตียงตัวเดิมมาสวม หันกลับมาที่เตียงพาโบลก็นั่งถือเสื้อของเขาอยู่อย่างนั้น ฮวนยิ้มก่อนจะแย่งเสื้อในมือของพาโบลมาแล้วสวมให้ชายหนุ่มซะเอง

“ทำไมไม่ใส่ล่ะ” เขาถามแล้วจับแขนพาโบลใส่เข้าในแขนเสื้อทั้งสองข้าง

“ก็ผมนึกว่าคุณให้ผมถือให้น่ะสิ” พาโบลตอบแบบเขินๆ “ก็เสื้อของคุณนี่”

ฮวนเงยหน้าหัวเราะเสียงดัง “นี่นายคิดว่าชั้นจะใจร้ายให้นายนอนเปลือยทั้งคืนงั้นเหรอ…อืม…แต่คิดอีกทีก็ดีเหมือนกันนะ”

“มีชั้นแทนผ้าห่ม ยังไงก็ไม่หนาวหรอก” ฮวนบอกพลางทำท่าเหมือนจะจับพาโบลถอดเสื้อจริงๆ

“ว๊ากกกก!! อย่านะครับ แค่นี้ผมก็จะแย่แล้ว…เจ็บกว่าโดนชกตอนซ้อมมวยอีก” เขารีบขยับหนีมุดไปใต้ผ้าห่มทันที

ฮวนยิ้มอย่างเอ็นดู เดินมาที่เตียงอีกฟากหนึ่งล้มตัวลงนอน ดึงผ้าห่มมาคลุมไว้แค่เอว เอาแขนขึ้นมาหนุนศีรษะ มองเหม่อขึ้นไปที่เพดานอย่างครุ่นคิด

ฮวนพลิกหน้ามามองสบตาชายหนุ่ม แล้วยกมือลูบศีรษะเขาอย่างอ่อนโยน “เปล่า…ขอโทษนะ…ที่ทำให้นายเจ็บ” เขาพูดอย่างรู้สึกผิดนิดๆ

“ฮวน…ผมไม่ได้ตั้งใจจะว่าคุณนะครับ ผมก็พูดไปงั้นเอง” พาโบลตกใจ นี่เขาทำให้ฮวนคิดมากกับคำพูดไม่ยั้งคิดของตัวเองเหรอเนี่ย เขารีบกระเถิบเข้าไปใกล้ๆทันที “อย่าขอโทษนะครับ คุณไม่ได้ทำผิด…ผมก็รู้อยู่ว่ามันต้องเจ็บ อย่าโกรธผมนะครับ” เขาทำเสียงออดอ้อนกับฮวนเป็นครั้งแรก

“ไม่โกรธหรอก” ฮวนบอกแล้วยิ้มให้

“งั้น…กอดผมหน่อยได้มั้ยครับ ผม…เอ่อ…ผมชอบเวลาที่คุณกอดผมไว้” เขาบอกอย่างเขินอาย

ฮวนรีบทำตามที่พาโบลขอทันที ร่างบางซุกตัวเข้ากับชายหนุ่มแนบชิดแล้วกอดฮวนไว้แน่น

“ชั้นรักนายพาโบล” ฮวนกระซิบที่ข้างหูเบาๆ คนในอ้อมกอดแทบจะตัวลอยด้วยความดีใจ

“ผมก็รักคุณครับ” เขาบอกเบาๆมาจากอกของชายหนุ่ม ได้รับรางวัลเป็นอ้อมกอดที่กระชับแน่นขึ้น

พาโบลทั้งสุขใจและอบอุ่นอยู่ในอ้อมกอดแข็งแกร่งของชายหนุ่มแล้วก็ผล็อยหลับไปด้วยความเพลีย ก็เลยไม่เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แสนกลของฮวนที่กำลังยิ้มกริ่ม

แกล้งทำหงอยๆเข้าหน่อยเดียวเจ้าพาโบลก็รีบอ้อนใหญ่ แบบนี้เห็นท่าต้องทำบ่อยๆซะแล้ว ฮวนคิดอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะผล็อยหลับตามร่างบอบบางในอ้อมกอดไป…

เช้าวันรุ่งขึ้น ริคโค่ ฮวนและพาโบลเข้าไปที่บริษัทเพื่อเคลียร์งานทั้งหมดที่มิคาเอลทิ้งไว้ และบอกทุกคนเพียงว่าพี่ชายของเขาต้องเดินทางไปทำธุระต่างเมืองกระทันหัน โชคดีที่ไม่มีอะไรยุ่งยากมากนัก ตอนนี้ทั้งสามคนเลยมานั่งปรึกษากันอยู่ในห้องทำงานของริคโค่

ระหว่างที่คุยกันริคโค่สังเกตเห็นพาโบลขยับตัวเปลี่ยนท่าอยู่หลายครั้ง และทุกครั้งฮวนก็จะเหลือบมองแล้วก็อมยิ้ม สองคนนี้เป็นอะไรกันนะ เขาคิดอย่างสงสัย จนอดรนทนไม่ได้

“พาโบล...เป็นอะไรน่ะ” เขาถามขึ้น

พาโบลสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแห้งๆ “ไม่ได้เป็นอะไรหรอกครับ แค่เมื่อยๆนิดหน่อย”

“เหรอ...” ริคโค่เลิกคิ้วอย่างสงสัย

เสียงฮวนหัวเราะหึ หึดังมาให้ได้ยิน พาโบลส่งสายตาค้อนขวับไปยังตัวต้นเหตุ คนบ้า!!! ยังจะมาหัวเราะเขาอีก!!!

ริคโค่มองฮวนที พาโบลทีแล้วก็ถึงบางอ้อ!! ถ้างั้นสองคนนี่ก็... คิดแล้วเขาก็แก้มแดงซ่านขึ้นมาเฉยๆ จนต้องรีบไอกลบเกลื่อนค่อกแค่ก พาโบลเห็นริคโค่หน้าแดง ก็เลยพาลเขินแก้มแดงไปด้วยอีกคน คราวนี้ฮวนกลั้นไม่อยู่ หัวเราะออกมาเสียงดัง

หลังจากเสียงหัวเราะซาลง ทั้งสามคนก็กลับมาเคร่งเครียดเหมือนเดิม

“คุณริคครับ บอกพวกเราเถอะว่าคุณคิดจะทำอะไร” พาโบลถามอย่างห่วงใย

“ผมยังไม่ตัดสินใจเด็ดขาดหรอกพาโบล ต้องดูก่อนว่ามาร์ค...เอ่อ...คุณแมคนีลน่ะคิดจะจัดการยังไงกับพี่ชายของผม” ริคโค่ตอบเรียบๆ

“คิดจะเอาตัวคุณเองเข้าไปเสี่ยงอีกใช่มั้ยครับ” ฮวนเอ่ยขึ้น “คุณกำลังถูกมิคาเอลใช้เป็นเครื่องมือ”

“ยังไงเขาก็เป็นพี่ชายผมนะครับ ผมยอมให้ใครทำร้ายเขาไม่ได้หรอก”

“คุณจะยอมตายแทนเขาอย่างนั้นเหรอ...” ฮวนพูดอย่างดุดัน

“ถ้ามันจะทำให้ทุกอย่างจบลง...” ริคโค่ตอบอย่างเด็ดเดี่ยว

“อย่านะครับ!!! คนแบบนั้น...ไม่คุ้มค่าชีวิตคุณหรอก” พาโบลท้วงเสียงดัง

“ก็อาจจะจริงนะพาโบล...แต่ว่า...”

“ถึงคุณจะตายไปแต่มิคาเอลก็ไม่มีวันยอมจบหรอก คุณจะตายเปล่าน่ะสิ” ฮวนพูดโกรธๆ “อีกอย่างผู้ชายคนนั้นแม้ว่าเขาดูเป็นคนจริง แต่เขาไม่ใช่ฆาตกรหรอกผมดูออก อีกอย่างเด็กคนนั้นก็ปลอดภัยแล้ว อย่างมากเขาก็คงต้องการให้พี่ชายคุณรู้รสชาติของการสูญเสียบ้างก็เท่านั้น”

“ได้ครับ...แต่จำไว้นะครับ คุณจะต้องไม่ไปพบเขาโดยไม่มีพวกเรา” ฮวนย้ำ

“แต่ผมอยากไปเยี่ยมเด็กคนนั้น...” ริคโค่บอกเสียงอ่อยๆ

“พาโบลจะไปกับคุณ” ฮวนบอกหันมาสบตากับพาโบล ชายหนุ่มพยักหน้า

ริคโค่ยิ้มอย่างยินดี รีบลุกขึ้นทันใด พาโบลค่อยๆลุกจากเก้าอี้ ยังรู้สึกปวดหนึบๆที่สะโพกนิดๆ ริคโค่เดินนำออกไป พาโบลขยับจะเดินตามแต่ฮวนรั้งแขนไว้

“ไหวรึเปล่า...” กระแสห่วงใยชัดเจนในน้ำเสียงของฮวน

“สบายมากครับ” พาโบลตอบ ดีใจที่ชายหนุ่มห่วงใยเขา

ฮวนยิ้ม ก้มลงจูบชายหนุ่มเร็วๆทีหนึ่ง “ระวังตัวด้วยนะ”

พาโบลยิ้มหวานให้ “คุณด้วยนะครับ” เขาบอก แล้วทั้งสองคนก็เดินตามริคโค่ออกไป

“มันออกนอกประเทศไปแล้วครับ” คนรายงานตอบเฉยๆ อย่างรู้อารมณ์เจ้านายดี

“ริคโค่!! รวดเร็วดีเหมือนกันนี่” เขาขยับยิ้มมุมปาก แต่ไปไม่ถึงดวงตา “เห็นท่าชั้นจะประมาทนายไม่ได้ซะแล้ว” เขาพึมพำ “ตามได้มั้ย ฟิลล์”

“ครับเจ้านาย” ฟิลล์รับคำ

“อ้อ...แล้วอเล็กซ์กลับมารึยัง” มาร์คถามต่อ

“อีกสองวันครับ” ชายหนุ่มตอบ มาร์คพยักหน้ารับรู้ “ผมขอตัวก่อนนะครับ” เขาบอกแล้วก็เดินออกจากห้องทำงานของมาร์คไป

หลังจากฟิลล์ออกไปแล้ว มาร์คลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างเหม่อมองไปภายนอก ท้องฟ้าสว่างจ้าสดใส ช่างแตกต่างจากจิตใจของเขาตอนนี้โดนสิ้นเชิง เขาไม่เคยสักครั้งที่จะลังเลในการตัดสินใจทำสิ่งใด แต่ทำไมครั้งนี้เขาถึงได้ตัดสินใจลำบากนัก และทำไมการที่ริคโค่ปกป้องพี่ชายถึงได้ทำให้เขาหงุดหงิดมากขนาดนี้

ชายหนุ่มถอนใจเฮือกใหญ่ ทำไมความรู้สึกของริคโค่ถึงได้สำคัญกับเขาขนาดนี้ นี่คงไม่ได้หมายความว่าเขากำลังตกหลุมรักชายหนุ่มหรอกนะ!!! เขาฆ่ามันไปแล้วไม่ใช่หรือเจ้าสิ่งที่เรียกว่าความรัก ฝังมันไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดในหัวใจ ความรักของเขาเป็นสิ่งที่ทำร้ายคนที่เขารัก ไม่ว่าจะเป็นซาร่าผู้หญิงคนเดียวที่เขารักและยังรักอยู่จนบัดนี้กับลูกชายที่เกิดกับเขา เขาเกือบต้องสูญเสียทั้งคู่ไปด้วยฝีมือของผู้หญิงที่เขาแต่งงานด้วย ลูกชายของเขา เชนก็เกือบต้องเป็นเจ้าชายนิทราด้วยน้ำมือแม่ของตัวเอง ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เพราะเขารักพวกเขาเหล่านี้หรอกหรือ เขาไม่อาจมอบมันให้ใครได้อีก!!! ไม่อยากให้ใครต้องมาเจ็บปวดเพราะความรักของเขาอีกต่อไปแล้ว!!!

แล้วทำไมเขาถึงได้ลบภาพของริคโค่ออกไปจากใจไม่ได้เสียที ดวงตาสีทองงดงาม จริงใจและเศร้าสร้อยประทับตราตรึงอยู่ในใจเขา ยิ่งเห็นยิ่งไม่อาจลืม ยิ่งได้สัมผัสยิ่งต้องการ ความรู้สึกถึงผิวเนียนนุ่มของริคโค่ที่เขาได้สัมผัสเพียงชั่วครู่ยังติดปลายนิ้วเขาอยู่เลย

แต่ถึงยังไงมิคาเอล ดาซิลวาก็ต้องได้รับผลตอบแทนในสิ่งที่มันทำ เขาตัดสินใจแล้ว แม้ริคโค่อาจจะต้องเจ็บปวด เขาก็ต้องทนรับไป ไม่ว่ายังไงเขาก็จะไม่ผ่อนปรนในเรื่องนี้เด็ดขาด...

ริคโค่เปิดประตูห้องพักฟื้นเข้าไป พยาบาลที่เฝ้าไข้อยู่ยิ้มต้อนรับ บอกว่าไมล์เพิ่งหลับไปเพราะฤทธิ์ยาแล้วขอตัวออกไป พาโบลเอาตระกร้าเยี่ยมวางไว้ที่โต๊ะก่อนจะหยิบแจกันไปใส่น้ำมาให้ริคโค่ ชายหนุ่มเอาดอกไม้ที่เอามาใส่ในแจกันแล้วเอาไปตั้งไว้ที่โต๊ะข้างเตียง

หน้าของไมล์ยังคงซีดเซียวอยู่มากเนื่องจากการเสียเลือด แต่การหายใจดูเป็นปรกติดีทุกอย่าง ริคโค่ลูบผมที่ปรกหน้าผากของเขาออกให้อย่างอ่อนโยน

“ขอโทษนะ...ที่เธอต้องมาเจ็บตัวแบบนี้ เพราะพี่ชายชั้นแท้ๆ ชั้นขอโทษ...ถ้าชั้นไปถึงเร็วกว่านี้ เธอก็อาจจะไม่ต้องเจ็บแบบนี้” ริคโค่เอ่ยเสียงสั่นเครืออย่างสะกดกลั้นอารมณ์

“คุณริค...” พาโบลพึมพำเบาๆ ทำไมชายหนุ่มต้องโทษตัวเองเรื่องนี้ด้วยนะ เขาคิดอย่างขัดใจ

ริคโค่กุมมือไมล์ไว้แน่นราวกับต้องการให้ไมล์รับรู้ถึงความเสียใจที่เขารู้สึกอยู่ “ชั้นเสียใจ...”

เกือบชั่วโมงที่ริคโค่นั่งอยู่แบบนั้นโดยไม่ขยับไปไหน จนกระทั่งเกือบเที่ยง ประตูห้องพักฟื้นก็เปิดขึ้นอีกครั้ง เจอโรมกับเอลีน่าก้าวเข้ามา แล้วชะงักที่เห็นริคโค่กับพาโบลอยู่ในห้อง

“ริค...” เอลิน่าเรียกเขาอย่างตกใจหน่อยๆ แล้วหันมามองคนรักที่ทำหน้าเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึก

“ลีน่า...เจอโรม” ริคโค่จะลุกขึ้น แต่พอเขาจะปล่อยมือของไมล์ เจ้าตัวกลับจับไว้ไม่ยอมปล่อย พร้อมกับส่ายหน้าไปมาพึมพำว่าไม่...ไม่เบาๆ

เจอโรมกับลีน่าเดินผ่านพาโบลที่ก้มศีรษะให้นิดๆไปที่ข้างเตียงของไมล์ ริคโค่ลูบมือของไมล์เบาๆจนเขาผ่อนคลายและยอมปล่อยมือ เขาจับมือของไมล์วางไว้ข้างตัวและห่มผ้าให้อย่างแผ่วเบา

เจอโรมมองภาพนั้นสีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจก็นึกขอบคุณริคโค่ที่ช่วยดูแลไมล์ ลีน่าลูบแขนชายหนุ่มเบาๆอย่างปลอบประโลม ก้มมองไมล์อย่างห่วงใย

“ผมมาเยี่ยมเขาอีกได้มั้ยครับ” ริคโค่จ้องตาเจอโรมนิ่ง ถามอย่างจริงใจ

เขาสบตาชายหนุ่มตรงๆอยู่ครู่หนึ่ง “เชิญตามสบาย...คุณจะมาเมื่อไหร่ก็ได้” เขาตอบเรียบๆ

“ขอบคุณครับ...ขอบคุณมาก” ริคโค่ถอนใจอย่างโล่งอก “ถ้างั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”

เจอโรมพยักหน้าให้ ริคโค่ยิ้มให้ลีน่าก่อนจะเดินออกไปกับพาโบล

“เดี๋ยวริค...” ลีน่าเรียกชายหนุ่มไว้ แล้วหันไปบอกเจอโรม “เดี๋ยวชั้นมานะคะ” เจอโรมพยักหน้าอีกครั้ง เธอยิ้มแล้วเดินออกมาจากห้องพักฟื้นพร้อมกับริคโค่

“ชั้นไม่อยากเชื่อเลยว่ามิคาเอลจะทำอะไรบ้าๆแบบนี้” เธอพูดขึ้น

ริคโค่หน้าสลดแต่ก็ไม่พูดอะไร เพราะมันเป็นความจริง

“ริค...ระวังตัวนะ ชั้นเองก็ไม่รู้ว่าความโกรธของเจอโรมกับมาร์คมันจะแผ่มาถึงเธอด้วยหรือเปล่า” ลีน่าเตือนอย่างเป็นห่วง

“ผมทราบครับ...ขอบคุณลีน่า” เขาตอบยิ้มฝืนๆให้เธอ

“แล้วนี่ก็ไม่ใช่ความผิดของเธอ เพราะฉะนั้นห้ามโทษตัวเองเด็ดขาด เข้าใจมั้ยริค” เธอเอ่ยเสียงดุเพราะรู้นิสัยชายหนุ่มดี

“ผมทำไม่ได้ลีน่า เพราะตัวผมคือสาเหตุส่วนหนึ่งของมัน” ริคโค่บอกเศร้าๆ

“ยังไงก็แล้วแต่...อย่าได้ตัดสินใจอย่างไม่คิดหน้าคิดหลังก็แล้วกัน รับปากสิริค” ลีน่าคาดคั้นเอาคำตอบ

“ครับ...ผมจะคิดให้ดี...ก่อนทำ” ริคโค่ตอบ

ชายหนุ่มทั้งสองคนกล่าวลาลีน่าแล้วเดินจากไป ลีน่ามองตามริคโค่กับพาโบลจนพวกเขาเดินเลี้ยวหายไปตามทางเดิน เกิดความหวั่นใจลึกๆว่าริคโค่ต้องทำอะไรที่ทำให้ตัวเองต้องเจ็บปวดเพื่อปกป้องมิคาเอลแน่ๆ ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งไม่ชอบมิคาเอลมากขึ้นทุกที ลีน่าส่ายหน้าก่อนจะกลับเข้าไปในห้องพักฟื้นของไมล์อีกครั้ง...

“เป็นยังไงบ้างครับฮวน” ริคโค่รีบถามเมื่อกลับมาถึงบ้านในตอนค่ำ ฮวนที่ออกไปสืบข่าวมาทั้งวันกลับมารอเขาตั้งแต่เย็นแล้ว

“พี่คุณอยู่ในความคุ้มครองของท่านเรียบร้อยแล้วนะครับ” ฮวนบอก “คนของแมคนีลก็ตามไปถึงแล้วเช่นกันแต่ยังเฝ้าอยู่เฉยๆโดยไม่ลงมือทำอะไร”

“ถ้าแมคนีลไม่เล่นสงครามประสาทกับเรา ก็คงรออีกไม่นานหรอกครับ เขาต้องลงมือแน่” ฮวนบอกอย่างหนักใจนิดๆ

ริคโค่ถอนใจหนักๆ ก่อนจะขอตัวขึ้นไปที่ห้องของตัวเอง

“เจอโรม คาเมรอนไม่ใช่คนที่นายจะต่อกรด้วยได้ง่ายๆหรอก อดีตสารวัตรสืบสวนมือชั้นเซียน แถมลูกน้องของเขาแต่ละคนก็ขึ้นชื่อทั้งนั้น ทั้งอดีต CIA ทั้งสายลับตำรวจ มาร์คัส แมคนีลเองก็ไม่ใช่ธรรมดา ถ้าพวกเขาคิดจะเคลื่อนไหวอะไรขึ้นมาพวกเราไม่มีทางสู้ได้เลย แล้วอีกอย่างชั้นเองก็ไม่อยากให้ท่านต้องยื่นมือเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้ด้วย”

“แล้วคุณจะบอกคุณริคยังไงล่ะครับ” พาโบลถามอย่างหนักใจ

“ก็ต้องบอกตรงๆนั่นแหละ ถึงชั้นจะไม่อยากเอาอะไรไปโยนใส่คุณริคอีกก็ตาม แต่นี่เป็นสิ่งที่เรามองข้ามไม่ได้” ฮวนพูดอย่างหนักใจพอกัน แล้วก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นเจ้าเล่ห์ “ชั้นเหนื่อยจังเลยวันนี้ นายนวดไหล่ให้หน่อยนะ”

พาโบลยิ้ม “ได้สิครับ สบายมาก” แต่ชักตะหงิดๆกับแววตาเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่าย

“งั้นก่อนอื่นขึ้นไปอาบน้ำกันก่อนดีกว่านะ” ฮวนพูดจบก็รีบดันร่างบางขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว ไม่ให้ได้ปฏิเสธ ไม่สนใจเสียงท้วงของพาโบล เขาลากชายหนุ่มเข้าห้องไปทันที...

#######################################################