สายใยรัก ฉบับ fanficiton

By… กริน

++++++++++++++

บรืนๆๆๆๆ ไต๋ๆๆๆๆ เอี๊ยดดดด~~~~~ โครมมมมม!!!!!!!!!!

“เมืองไทยนี่เป็นประเทศที่น่าตื่นเต้นจังเลยนะฮะแด๊ด”

เจ้าแอนเดรสตัวจ้อยเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่เสียหลักเสียบอัดเข้าใต้ท้องรถยูโรสีส้มเต็มตา โอ... นั่น... รถกระบะที่พยายามจะเลี้ยวหลบชนเปรี้ยงเข้ากับซาเล้งของคุณป้าคนหนึ่ง แรงปะทะพาเอาร่างของป้ากระเด็นไปตกอยู่กลางสี่แยก โดนรถร่วมบริการสีเขียวสดทับเข้ากลางตัว ตับไตไส้พุงทะลักดังแป้ด

“แด๊ดฮะ... ผมอยากกินตือฮวน ไม่ได้กินมาตั้งนานแล้ว”

คราวนี้ผู้พูดคือเจ้าหนูแม็กกี้ ผู้เติบโตขึ้นเป็นหนุ่มหล่อร่างสูงสง่าไม่แพ้บิดา ดวงตาคมหวานจับจ้องไปยังกองเครื่องในบนถนนที่ถูกรถราบดขยี้เละเทะด้วยความเสียดาย

“ไว้ค่ำๆค่อยไปหาซื้อกินก็ได้ กลางวันนี้ไปกินส้มตำกันก่อนดีกว่านะ รีบเข้าไปในห้างกันเถอะ แถวนี้อากาศไม่ดีเลย เหม็นน้ำเน่าด้วย”

ได้ฟังบิดาพูดอย่างนั้นเจ้าหนูก็พยักหน้าอย่างว่าง่าย เขาหันไปหยิกแก้มน้องชายตัวน้อยนิดหนึ่งด้วยความเอ็นดู แต่ดูเหมือนแอนเดรสจะสนใจอย่างอื่นมากกว่าคุณพ่อและพี่ชายเสียแล้ว

“นั่น!!! เรือ!!! ผมอยากลงเรือง้า แด๊ด... แด๊ดดี้... เรือๆๆๆๆๆ”

มือเล็กๆชี้ไปที่เรือโดยสารขนาดความจุ ๒๕๐ คนที่ลอยเท้งเต้งอยู่บนแผ่นน้ำสีนิล ผู้โดยสารหลายคนลงไปนั่งในนั้นเรียบร้อยแล้ว แต่ก็มีอีกหลายคนที่กำลังลง ร่างเล็กพยายามตะกายราวสะพานจะดูเรือชัดๆ จึงโดนมือใหญ่ของผู้เป็นบิดาคว้าขึ้นมาอุ้มไว้ ทำให้มองเห็นทุกอย่างชัดเจน

ตาแป๋วยิ่งเบิกโพลงเมื่อเห็นเรือโดยสารอีกลำหนึ่งแล่นมาลิบๆ น้ำในคลองแตกกระจายเป็นฟองสีขาวและคลื่นลูกโต เจ้าเรือลำดังกล่าวจอดเทียบท่า รอจนผู้โดยสารขึ้นฝั่งหมดแล้ว จึงแล่นลอดใต้สะพานซึ่งทั้งสี่ยืนอยู่ เพื่อไปกลับลำ ตอนนี้ล่ะที่ร่างเล็กชะโงกสุดตัว จะดูให้ได้ว่าเรือแล่นหายไปไหน เมื่อโดนบิดารั้งไว้คุณเธอก็ยิ่งดิ้น แล้วก็ดิ้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ พอดีกับที่เรือลำนั้นแล่นกลับมา

ปึ้กกก!!!!! เจมส์ การ์เซีย รู้สึกเจ็บจุกเมื่อถูกไม้เทนนิสของแม่สาวคนหนึ่งซึ่งวิ่งมาเต็มกำลังทิ่มเข้ากลางหลังอย่างแรง หล่อนหันมาขอโทษ แล้วก็วิ่งหายไป หนุ่มใหญ่ส่ายหน้าน้อยๆ แล้วจึงหันมายักไหล่ให้คนรัก ตอนนี้เองที่ทั้งเจมส์ ทอม และแมกกี้เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ

ทำไมมันโหวงๆฟะ!!?

มีอะไรบางอย่างหายไป!!!! โอ... ใช่จริงๆด้วย เจมส์ การ์เซียก้มลงมองในอ้อมแขน... ไม่มี!!!! ไม่มีแอนเดรส ไม่มีเลยไม่ว่าจะเป็นที่พื้น บนถนน หรือว่าในคลองแสนแสบ

“แอนดี้!!!! ย้ากกกกกก~~~~~~ แอนดี้ข้อยสิไปไสแหล่วววว!!!??”

ทั้งสามเถลือกถลนลนลานกันเป็นแถวๆ แต่เจ้าหนูแอนเดรสก็ไม่ได้อยู่ตรงนั้นจริงๆ ผู้เป็นบิดาหน้าตาซีดเผือด ห่วงลูกน้อยจับใจ เขาพยายามทบทวนว่าเกิดอะไรขึ้น ก็พอดีกับเสียงกริ่งสัญญาณให้ออกเรือดังก้อง

“บางกะปิคร้าบ บางกะปิลงตรงนี้คร้าบ พี่ๆ เร็วหน่อย จะออกแล้วพี่”

กระเป๋าเรือนายหนึ่งร้องตะโกนบอกหญิงสาวคนสุดท้ายที่กระหืดกระหอบลงบันไดไปที่ท่าน้ำ เจ้าหล่อนอาศัยความชำนาญก้าวลงเรือได้อย่างว่องไว คาดว่าใช้บริการทุกวัน ไอ้หนุ่มหุ่นล่ำดึงเชือกเส้นโตออกจากท่าเรียบร้อยคนขับก็ติดเครื่อง พาเรือลำใหญ่เคลื่อนออกไปช้าๆ

“อะจ๊ากกกกกกกกก~~~~~~~~~~กกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

เสียงโหยหวนของนายแมกกี้สุดหล่อทำเอายอดคุณพ่อทั้งสองสะดุ้งเฮือก แทบจะตกคลองตาย แต่ก็นะ... คลองแสนแสบ... ขืนตกไปมีหวังหายใจไม่ออกตายก่อนจม.... ทั้งคู่จึงยึดราวสะพานไว้แน่น มองหน้าบุตรชายอย่างไม่เข้าใจ

“แด๊ดดดดด!!!!!!!!! ดูนั่นดี๊~~~~~~”

มองตามมือคุณลูกแมกกี้ชี้ไปเท่านั้นล่ะ คราวนี้คนโหยหวนเลยกลายเป็นนายเจมส์ การ์เซียกับนายทอม แมคกิลล์ ไปเสียฉิบ

“เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”

บนหลังคาของเรือโดยสารลำนั้น เจ้าหนูแอนเดรสขึ้นไปคลานกระด้วมกระเดี้ยวอยู่ตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่ทราบ บรรดากระเป๋าเรือที่มัวแต่ง่วนกับการเก็บสตางค์ก็ไม่ทันได้มอง เจ้าตัวเล็กเลยคลานไปทางโน้นทีทางนี้ที หัวเราะเอิ๊กๆอย่างมีความสุข

“OH!!! GODDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDD ช่วย!!!!!!!!!!”

นายเจมส์กระโจนพรวดทีเดียวลงไปถึงท่า ร่ำร้องขอความกรุณาให้พวก ‘ครอบครัวขนส่ง’ ที่ยังนั่งอยู่ตรงนั้นช่วยเหลือบุตรชายของตน ทั้งทอมและแมกกี้ก็ตามลงมาอ้อนวอนด้วย ทำให้บรรดาชาวเรือตกอกตกใจไปตามๆกัน ไม่มีใครสังเกตเลยว่ามีเด็กเล็กๆอุดตริขึ้นไปนอนเล่นอยู่บนหลังคาเรือ

“ผมผิดเองครับ ผมไม่น่าทำลูกหล่นเลย ฮือๆๆๆๆ แง้~~~~~ ลูกผม ลูกแอนดี้สุดรักสุดถนอม ยอดดวงใจของผม... งืออออ..... ว้ากกก โฮๆๆๆ แงๆๆๆ โฮๆๆๆๆ”

“เอ้า!!! อย่ามาเป่าปี่แถวนี้น่าคุณ เดี๋ยวออกเรือตามให้ ไม่ต้องห่วงหรอก” เด็กหนุ่มท่าทางปราดเปรียวคนหนึ่งเดินเข้ามาตบไหล่ปลอบใจเขา “ไม่แน่หรอก ตอนนี้ไอ้พวกนั้นอาจจะเก็บลูกคุณลงมาแล้วก็ได้”

พ่อหนูคงจะหมายถึงพวกกระเป๋าเรือด้วยกันนั่นเอง เดินบนกราบเรือตลอดเวลาอย่างนั้น เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะไม่เห็นว่าบนหลังคามีอะไร นั่นล่ะ หนุ่มการ์เซียจึงค่อยใจชื้นขึ้นมาบ้าง เขาพยักหน้าหงึกๆแล้วเดินตามแรงฉุดมหาศาลของร่าอรชรที่ยังยิ้มให้กำลังใจ ไปลงเรืออีกลำที่โฉบเข้ามาเทียบท่าเพื่อรับพวกเขาโดยเฉพาะ

“ซิ่งเลย พี่เหลิม!!! เอาให้ทันนะ พี่ใหญ่แกยิ่งขับเป็นจรวดอยู่ด้วย”

“ไม่ต้องห่วง ไปโลดดดดด!!!!!!” ว่าแล้วพี่แกก็ขับทะยานออกไป “พวกมึงคุมหลังให้ดีก็แล้วกัน อย่าให้มีใครหล่นอีก กูขี้เกียจลงไปงมศพ ถ้าคลองอื่นจะไม่ว่าเลย”

เรือลำหน้าต้องจอดรับผู้โดยสารรายทางเกือบทุกท่า ทำให้เรือที่นายเฉลิมเป็นผู้ขับตามทันได้ไม่ยากนัก ภาพที่ได้เห็นอยู่ลิบๆก็คือ เด็กท้ายเรือสี่คนกำลังพยายามไล่ต้อนไล่จับเจ้าตัวยุ่งกันอย่างสุดความสามารถ เด็กคนหนึ่งพยายามร้องบอกนายคนขับ แต่แกดันใส่หูฟัง เปิดเพลงหมอลำกรอกหู จึงไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น จะผละไปบอกแกกับตัวก็ไม่กล้าขยับ เพราะกลัวเด็กจะตก ผู้โดยสารต่างก็เหลียวซ้ายแลขวาทำหน้าเลิ่กลั่กเพราะไม่แน่ใจว่าบนหัวกบาลของพวกตนมีอะไรเกิดขึ้น

“ไหวหรือเปล่าพี่เหลิม แถวนี้ไม่มีคนลงเลย พี่ใหญ่ขับเร็วโคตรๆ”

“แม่งไอ้ใหญ่เวรตะไลนี่มันจะรีบไปหาพ่อมันหรือไงวะ กูเตือนแล้วเตือนอีกว่าอย่าขับเร็วนัก ไอ้สัตว์เอ๊ย!!! สักวันเหอะได้ล่มกันมั่งล่ะ”

“พี่พยายามขับเข้าไปใกล้ๆให้ได้ก็แล้วกัน เด็กแม่งคลานใหญ่แล้ว ไอ้พวกนั้นขยับทำอะไรไม่ได้เลย”

“เออ!!! เดี๋ยวมึงตะโกนบอกมันด้วยนะโว้ยไอ้เดช เสียงมึงมันสิบแปดล้านหลอด”

“โอ๊ะ!!! จิม... อย่า!!!! นายจะทำอะไร!!!!”

ทอม แมคกิลล์ แหกโอษฐ์ร้องลั่นเมื่อเห็นคนรักอดรนทนไม่ได้ ตะเกียกตะกายขึ้นไปยืนบนกราบเรือกับเด็กสองคนนั้น แต่เจมส์ก็หาได้ฟังไม่ ความเป็นห่วงบุตรชายมันมีมากกว่าอะไรทั้งหมด ในที่สุด เขาก็ขึ้นมายืนสะแอ๋งอยู่บนกราบเรือจนสำเร็จ แต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น

“...อ...อ๊ะ...ฮว้ากกกกกกก!!!!!!!!! หวาๆๆๆๆๆๆๆ แอ๊ากกกกกกกก ม่ายยยยยยยยยย”

ด้วยความไม่ชำนาญสุดฤทธิ์ นายเจมส์ การ์เซียจึงเสียหลัก ลื่นไถล จะหล่นลงในน้ำครำ แต่โชคยังเข้าข้างที่มือใหญ่แข็งแรงคว้าเชือกไว้ได้พอดี

ฝรั่งร่างยักษ์ห้อยต่องแต่งอยู่ที่กราบเรืออย่างน่าอเนจอนาถ ขาข้างหนึ่งสะบัดวืดๆอยู่กลางอากาศ ส่วนอีกข้างหนึ่งก็จิกกราบเรือไว้ได้เพียงหัวแม่เท้า มือนั้นคว้าเชือกไว้ได้ก็จริง แต่ก็ยังหาจังหวะกลับมายืนในท่าปกติไม่ได้ เด็กกระเป๋าเรือสองนายหันมามองอ้าปากค้าง หนึ่งในนั้นรู้สึกว่าภาพแบบนี้มันคุ้นๆชอบกล เหมือนเคยเห็นที่ไหน แต่เขาไม่มีเวลาคิดแล้ว

“คุณ!!! บ้าหรือเปล่าวะ ขึ้นมาทำไม... เอ้า!!! ส่งมือมาเร็ว”

เด็กหนุ่มสาวเท้าเข้าไปใกล้ ยื่นมือเรียวบางข้างหนึ่งให้แต่ท่าทางอีกฝ่ายยังไม่แน่ใจนัก ก็เด็กไทยตัวเล็กขนาดนี้ ใครต้องช่วยใครกันแน่ก็ไม่รู้

“เร็วสิคุณ!!! ไอ้หวอมันแรงควายจะตาย แค่คุณน่ะมันดึงไหว” นายเดชตะโกนมาจากกราบเรืออีกข้างหนึ่ง

เมื่อไม่มีทางเลือก เจมส์ การ์เซีย จึงจำต้องส่งมือให้พ่อหนูแต่โดยดี แต่ทว่า จังหวะที่เขาพยายามยื่นมือไปนั่นเอง ปลายเท้าที่ไม่มั่นคงก็ลื่นพรืด ตวัดวื้บขึ้นโดยที่เขาไม่มีทางแก้ไขอะไรได้เลย

“อ๊ากกกกกก!!!!!!!!!!! ม่ายยยยยยย.... จิม.... จี๊มมมมมมมมม!!!!!!!!!!!!!”

ทอม แมคกิลล์ ถลันเข้ามา หมายจะช่วยดึงร่างของแฟนหนุ่ม ทันใดนั้นเอง ฝ่าเท้าหนักๆของเจมส์ การ์เซีย ที่ตวัดขึ้นก็ฟาดเปรี้ยงเข้าเต็มหน้าหล่อๆของเขา ปรากฏเป็นลายพื้นเกือกหนังอยู่บนผิวเนียน แมคกิลล์มึนตึ้บไปทั้งกะโหลก ซวนเซหงายหลังผลึ่งทันที

โป๊กกกกก!!!!!!!! เสียงศีรษะทุยๆโขกพนักแข็งๆของม้านั่งคือสิ่งสุดท้ายที่แมกกิลรู้สึกได้ เทพบุตรสุดเท่นอนแอ้งแม้ง สลบเหมือดตีนชี้ฟ้าไปเรียบร้อย ในขณะที่อีกคนก็ตีนชี้ฟ้าเหมือนกัน แต่เป็นการใช้ท่อนขากำยำเพียงข้างเดียวที่เพิ่งเสียหลักเมื่อครู่พันเกี่ยวกับเชือกไว้ ส่วนหัวนั้นย้อยลงเกือบจะจิ้มน้ำคลอง สองแขนโบกโบย ส่งเสียงกรีดร้องราวกับผีเปรตนรกอสุรกายจากมหาอเวจีประเทศ

“แด๊ด!!!! อ๊า!!!! อย่าเพิ่งตายนะฮะแด๊ด... ฮือๆๆๆๆ”

แมกกี้ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่โผเข้ากอดศพ เอ๊ย.. ร่างนิ่งสนิทของบิดา ร่ำไห้ปานจะขาดใจ เหลือบมองร่างใหญ่โตของคุณพ่ออีกคนหนึ่งซึ่งยังห้อยต่องแต่งอยู่ในสภาพกลับหัวกลับหางแล้วก็ยิ่งทำอะไรไม่ถูก ห่วงน้องชายก็ห่วง มองหน้ากระเป๋าเรือสองคนก็พบแต่คำว่า ‘ช่วยไม่ได้’ อยู่ในแววตาเห็นใจของทั้งคู่

“ทันแล้วโว้ย!!!! ไอ้หวอ มึงรีบขึ้นไปเอาเด็กมาเร็ว อีกไม่ถึงครึ่งโลมีสะพานนะโว้ย”

นายเฉลิมร้องสั่งลูกน้องเสียงดัง กระเป๋าเรือร่างทะมัดทะแมงคนเดิมขานรับ แล้วยันตัวเองจากกราบเรือ ขึ้นไปนั่งอยู่บนหลังคา ส่วนนายเดชนั้นพยายามตะโกนเรียกนายใหญ่สุดเสียงเพื่อให้จอดเรือ

แต่เมื่อหูที่ตึงอยู่แล้วแถมมีเสียงเพลงกรอกซ้ำนั้นไม่ได้สดับคำของนายเดชเลย นายเฉลิมจึงตัดสินใจเบนหัวเรือเข้าไปให้ใกล้ที่สุด

“เฮ้ย!!!! จะบ้าเหรอ ขึ้นมาทำไม ลงไป๊!!!!”

นายหวอ หรือนายวรกุล คูสระงาม ร้องเสียงหลงเพราะตอนนี้บนหลังคาไม่ได้มีเขาเพียงคนเดียวเสียแล้ว พ่อหนุ่มแมกกี้ผู้รักน้องแอนเดรสยิ่งกว่าแก้วตาดวงใจก็พลอยขึ้นมานั่งแอ่นแต๊ะแอ่นแต๋อยู่อีกคนหนึ่ง ไล่เท่าไรก็ไม่ยอมลง น้องของเขา เขาอยากจะช่วยเอง

“ไอ้โง่!!! โว้ยยยย!!!!! โง่แล้วอยากนอนเตียง คอเอียงแล้วอยากหนุนหมอน!!!! จะให้กูมีภาระสองคนหรือไงวะ ไปรอข้างล่าง เดี๋ยวเก็บไปให้เองล่ะน่า”

“ไม่!!!! จะให้ผมอยู่เฉยได้ไง นั่นน้องผมนะ”

แมกกี้ตะโกนเสียงสั่น เขาสะอื้นไห้ออกมาอีกรอบ ไม่ฟังคำห้ามปรามของวรกุล หรือแม้แต่ของนายเจมส์ซึ่งยังหัวห้อยเป็นค้างคาวแม่ไก่อยู่ที่กราบเรือ เด็กหนุ่มร่างอรชรส่ายหน้ากับความดื้อรั้นของไอ้คนที่หล่อแต่หน้าปัญญาเท่าหางอึ่ง แล้วตัดสินใจโบกมือส่งสัญญาณให้กระเป๋าเรือลำหน้าเปิดทางสะดวกให้เขา

พริบตานั้นเองที่แมกกี้แทบจะลืมหายใจ ร่างงามสปริงตัวทีเดียวก็ลอยหวือไปตกลงบนหลังคาเรือที่มีน้องชายสุดรักของเขายืนเต้นระบำอยู่ เกือบจะกลิ้งตกลงมาแล้วแต่อาศัยความว่องไวคว้าโครงเหล็กไว้ได้ เจ้าหนูแอนเดรสท่าทางมีความสุข ยืนหัวเราะร่ามองผู้มาใหม่อย่างเป็นมิตรแล้วตบมือแปะๆคล้ายจะชวนให้เล่นด้วยกัน

วรกุลอาศัยจังหวะที่เจ้าหนูยังมีไมตรีกับเขา กระโจนเข้าคว้าร่างกะจ้อยร่อยนั้นไว้ แล้วนำมากอดรัดฟัดเหวี่ยงให้เด็กชายรู้สึกว่าเขาพร้อมจะเล่นด้วย แอนเดรสส่งเสียงกรี๊ดๆด้วยความสนุกสนาน ตะกายลุกขึ้นขี่คอเพื่อนใหม่อย่างไร้แล้วซึ่งความเกรงใจใดๆทั้งสิ้น

“เฮ้ย!!!! ลงมาเร็วๆเลยมึง ถึงสะพานแล้ว”

กระเป๋าเรือคนอื่นๆก้มศีรษะลงต่ำ เตรียมพร้อมเวลาที่เรือลอดใต้สะพาน แต่เด็กหนุ่มลงไม่ทันเสียแล้ว จะกระโดดกลับก็ยิ่งไม่ทัน ห่วงแต่นายแมกกี้ที่ยังแด๋แด้ด อยู่บนหลังคา ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเสียบ้างเลย ที่สุด เขาจึงร้องตะโกนให้นายเฉลิมหยุดเรือ เอาวะ ขอให้เด็กปลอดภัยก่อนเป็นพอ

“มึงจะทำอะไรของมึงวะ!!!!” คนขับร่างใหญ่ยังไม่เข้าใจ

“พี่หยุดก็แล้วกันน่า เอ้า!!! คุณ... รับน้องด้วย น้องตัวเองรับผิดชอบเองนะ”

“แล้วแมกกี้ก็ถึงบางอ้อ เขารีบตั้งหลักให้มั่น อ้าแขนเตรียมรอรับแอนเดรส มีนายเดชซึ่งยืนอยู่บนกราบช่วยเอื้อมมือมาเตรียมรับเขาอีกทีหนึ่งหากพลาด พร้อมกับนายเจมส์ ภาวนาอาเมน อาเมน ทั้งที่ยังห้อยต่องแต่งโดยใช้ขาเพียงข้างเดียวเกี่ยวเชือก

ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วเสี้ยววินาที!!!!

ร่างเล็กๆของเจ้าหนูแอนเดรสโบยบินไปกลางอากาศด้วยแรงเหวี่ยงที่แม่นยำของเด็กท้ายเรือหน้าตาน่ารัก ตกลงสู่อ้อมอกของพี่ชายซึ่งอาศัยพลังใจและพลังรักรับไว้ได้พอดิบพอดี ในขณะที่คนเหวี่ยงก็ดีดตัวจากหลังคาเรือลงน้ำได้แบบฉิวเฉียดพอดิบพอดีเช่นกัน

นายเฉลิมเบรกเอี๊ยด น้ำกระจายเป็นคลื่นรุนแรง เรือลำหน้าลอดใต้สะพานไปแล้วโดยที่หลังคาเฉียดพื้นใต้สะพานน่าหวาดเสียวเป็นที่สุด ส่วนเรือลำที่นายเฉลิมขับหยุดสนิทได้ก่อนที่จะถึงสะพาน อาการเอียงวูบของเจ้าเรือโดยสารนี่เอง ทำให้ศีรษะของเจมส์ การ์เซีย จำต้องจิ้มจุ่มลงไปในน้ำคลอง แต่เขาก็ไม่นำพากับรูปกลิ่นรสอันไม่เที่ยงแท้นั้นอีกแล้ว หัวจิตหัวใจยามนี้มีแต่ความยินดีที่ได้บุตรชายที่รักยิ่งกลับคืนมา

“ขอบใจ... ขอบใจเหลือเกิน แมกกี้ ขอบใจมากจริงๆ”

เขาพึมพำเสียงพร่า ก่อนจะยักแย่ยักยัน พาตัวเองขึ้นมาเกาะอยู่ในสภาพปกติจนได้ เรือที่จอดสนิทแล้วทำให้ทรงตัวได้ง่ายกว่าเดิมมากมายนัก มือสั่นๆคว้าแอนเดรสมากอดไว้แนบอกทันทีที่แมกกี้ปีนกลับลงมาจากข้างบน เจมส์กล่าวขอบคุณพ่อฮีโร่สุดหล่ออีกรอบ แล้วจึงปล่อยให้ไอ้หนุ่มไปดูอาการของแมคกิลล์

“...โอย... จิม... จิม!!!! เป็นยังไงบ้าง!!!!”

ทอม แมคกิลล์สะดุ้งตื่นขึ้นพร้อมกับความเป็นห่วงคนรักจับจิต เขาลนลานลุกขึ้นมานั่งมองซ้ายมองขวา อาการปวดที่ท้ายทอยและใบหน้ายังไม่หายไป แต่พอได้เห็นทุกคนปลอดภัยเท่านั้นล่ะ ชายหนุ่มก็ลืมความเจ็บปวดไปเสียสิ้น ร่างงามโผเข้ากอดคนรักร่ำไห้เสียยกใหญ่

“ไม่เป็นไรแล้วทอม ไม่เป็นไรแล้วนะ ยอดรักของฉัน ลูกชายนายยอดเยี่ยมมาก แมกกี้ช่วยแอนดี้กลับมาได้อย่างปลอดภัยแล้ว นายดูสิ เห็นไหม ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า แมกกี้เป็นฮีโร่ของเรา”

คำว่าฮีโร่ทำให้แมกกี้อดเขินไม่ได้ เห็นบิดามองเขาอย่างชื่นชมโสมนัสแล้วก็แสนจะภาคภูมิใจ ยิ่งเจ้าหนูแอนเดรสกระโดดกอดคอหอมแก้มเขาฟอดใหญ่แล้วด้วย ข้างในมันเหมือนมีลูกโป่งพองๆฟูๆ จะลอยเสียให้ได้

ทั้งสี่กอดคอกันด้วยความซาบซึ้ง หมดเคราะห์หมดโศกกันเสียที ได้มาผจญภัยร่วมกันแบบนี้ ยิ่งทำให้ความรักความผูกพันในครอบครัวแน่นแฟ้นขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ ทั้งนายเฉลิมและนายเดชก็พลอยยินดีกับทุกคนไปด้วย ที่แน่ๆ พวกเขารู้สึกดีใจ ที่มีส่วนในการช่วยชีวิตน้อยๆอีกหนึ่งชีวิต ให้พ้นจากความตาย

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

ค่ำวันนั้น ครอบครัวแมกกิลพาบรรดาชาวเรือผู้มีน้ำใจมาเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่ที่ร้านแจ่วฮ้อนข้างทาง ส้มตำนัว ลาบปลาช่อน ยำอุ้งเท้าแสงสุรีย์ ก้อยไก่ แจ่วบอง แกงลาวไข่มดแดง รวมทั้งต้มเครื่องในหม้อใหญ่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ ทุกคนดื่มกินกันอย่างเอร็ดอร่อย ยังอดไม่ได้ที่จะพูดคุยกันถึงเรื่องตื่นเต้นเมื่อตอนกลางวัน

ทันใดนั้นเองก็มีหนุ่มสาวในชุดนิสิตกลุ่มหนึ่งเข้ามานั่งที่โต๊ะข้างๆ หนึ่งหนุ่มในนั้นดูงามสง่าโดดเด่นเสียจนใครต่อใครอดไม่ได้ที่จะเหลียวมอง

“มาทำงานบ้านฉันทีไรพวกแกต้องร้องมากินที่นี่ทุกทีเลยนะยะ” สาวหนึ่งแขวะเพื่อนๆที่ตั้งหน้าตั้งตาสั่งอาหาร

“ก็ของร้านเอื้อยทองดีน่ะแซบทุกอย่างนี่หนา แม่นบ่เอื้อย” สุดหล่อคนนั้นส่งสายตาหวานฉ่ำให้เจ้าของร้าน

“ต๊ายตาย!!! บักเจมส์ล่ะปากว้านหวาน มื่อนี่สิอยากได้อ๊ะหยังเป็นพิเศษล่ะ เอื้อยสิแถมให้”

นางทองดีเจ้าของร้านดูจะหน้าระรื่นผิดปกติ ไม่เพียงเท่านั้น มีหญิงสาวหลายคนมาแอบหลบมุมกรี๊ดกร๊าด บ้างก็ตรงรี่เข้ามาขอลายเซ็น ‘พี่เจมส์’ ของพวกหล่อน ทำให้นายเจมส์ การ์เซีย อดสนใจไม่ได้

“ดาราหรือครับ ชื่อเหมือนผมเลย” เขาเอ่ยถามนายเฉลิมเบาๆ

“ครับผม เป็นนายแบบชื่อดัง สาวๆกรี๊ดกันทั่วบ้านทั่วเมือง เป็นไงครับ พอจะเทียบพวกฝรั่งได้ไหม”

“โห... สบายมากเลยคุณ อือมม... หน้าหล่อ ตาสวย ยิ้มสวย หุ่นก็ดีมากด้วย แบบนี้โกอินเตอร์สบายๆเลยนะ”

“ดีกว่าฉันอีกเหรอจิม!!!!”

จู่ๆสุ้มเสียงกระเง้ากระงอดก็ตวาดแว้ดขึ้นข้างตัว เล่นเอานายการ์เซีย ต้องยกมือปิดหู โอ้ก๊อด!!! วันนี้ทอมของเขาไปกินยาผิดมาหรือไงนี่ ออกอาการประหลาดตั้งแต่ตอนบ่ายแล้ว เขามองหมาตัวเมียคุณเธอยังกรี๊ดเสียลั่นถนน ชมนกชมไม้ว่าสวยว่างามก็ไม่ได้เลย หึงลมหึงแล้งไปหมด มันยังไงกันล่ะนี่ แล้วตอนนี้... ตายล่ะ เผลอชมหนุ่มคนอื่นให้ได้ยิน มีหวัง...

“ใจเย็นๆน่าทอม คนอื่นเขาตกใจกันหมดแล้ว ฉันไม่เคยเห็นใครดีกว่านายหรอก นะ... อย่ากังวลไปเลยนะ กินต่อเถอะคนดี”

“หนอย!!! เอาของกินมาล่อเหรอ ทำไม!? เกรงใจคนอื่นนักใช่ไหม ใช่สิ ฉันมันทำอะไรก็ไม่ดีนี่ ช่วยลูกนายก็ไม่ได้ ช่วยนายก็ไม่ได้ แถมยังหล่อสู้หมอนั่นไม่ได้อีก”

“เฮ้ย!!! อย่าไปชี้หน้าเขาสิวะ”

มือแกร่งรีบดึงมือคนรักกลับมาทันที เลยโดนมืองามๆนั้นตบเข้าเต็มหน้าแง

“เห็นไหม!!! นายเห็นหมอนั่นดีกว่าฉัน ใจร้ายใจดำ ไปสิ ไปเลย ไปจีบเขาเลยสิ ไป๊”

เจมส์ การ์เซีย ต้องใช้ความพยายามอย่างหนักเพื่อปราบนายทอม แมคกิลล์ ให้อยู่สงบๆได้บ้าง นายเดชเหลียวสบตากับแมกกี้ ทั้งคู่คิดเหมือนกันว่าทอมอาจจะสติแตกไปแล้วตั้งแต่ตอนที่ศีรษะฟาดพนักม้านั่งในเรือ ส่วนเจ้าหนูแอนเดรสนั้นยังนั่งง่วนกับข้าวเหนียวจ้ำแจ่วปลาแดก ไม่ได้สนใจเลยว่าโลกเขาสับสนอลหม่านกันไปถึงไหนแล้ว และเมื่อทอม แมคกิลล์ ยอมนั่งรับประทานอาหารต่อ เจมส์  การ์เซีย จึงเหลียวมากระซิบกับแมกกี้ว่า ถ้าพรุ่งนี้อาการยังไม่ดีขึ้นต้องพาไปเช็คสมองเสียแล้ว

“อะไรยะ!!! ไอ้สองคนนี้นินทาฉันเรอะ จับได้ล่ะน่าดู๊!!!!!”

เสียงแว้ดดังขึ้นอีกระลอกหนึ่ง สงสัยไม่ต้องรอถึงพรุ่งนี้แล้ว พาไปเช็คเลยเถอะค่ะ คนเขียนขอร้อง....

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

จบจ้า