สายใยรัก ฉบับ fanficiton

By… mam

++++++++++++++

“จิม….”
“จ๋า… ว่าไงที่รัก?”
“ไหนบอกว่าไปเที่ยวไง”
“ก็เที่ยวสิจ๊ะ”
“แล้วนี่อะไรห๊ะ… รอบด้านมีแต่ป่า แล้วภูเขาโน่นอะไร คลองนี่อีก บ้านไม้นี่ล่ะ!!”

ทอมโวยวายให้ลั่น ก็เมื่อวานจิมบอกกับเขาและลูก ๆ ว่าจะพาไปเที่ยวภูเก็ต แต่พอเอาเข้าจริง ๆ กลับขับรถเข้าป่าเมืองกาญจนบุรีมาเฉยเลย เขากับลูกอุตส่าห์ดีใจกันเตรียมมาเล่นน้ำทะเลกันเต็มที่เพราะไม่ได้ไปเที่ยวค้างคืนต่างจังหวัดด้วยกันนานแล้ว

“โธ่ทอม นายก็รู้ช่วงเทศกาลอย่างนี้ที่ไหน ๆ ก็คนเยอะมันไม่ปลอดภัยกับลูกของเรานะจ๊ะ”

เหตุผลนั่นมันก็ใช่อยู่หรอกเพราะลูกของเขาน่ารักขนาดนี้ปล่อยให้ไกลตัวไม่ได้แน่ ๆ แต่ถ้าพวกเขาช่วยกันดูแลมันจะเหลือบ่ากว่าแรงอะไร นอกจากเขาและจิมแล้วก็ยังมีแม็กคอยดูแลอยู่อีกทั้งคน

“ไม่เป็นไรครับแด๊ด เราเปลี่ยนมาแคมป์กันก็ได้” ลูกชายตัวโตปลอบพ่อกระตุกมือน้องเล็กเบา ๆ
“นั่นสิฮะแด๊ดดี้ เรามาตั้งแคมป์กันก็ได้นี่ฮะ น่าสนุกดีจะตาย”
“นะจ๊ะที่รัก….” จิมอ้อนเข้าอีกคนจนทอมต้องยอมใจอ่อนเพราะทั้งพ่อทั้งลูกเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย
“แล้วจะทำยังไงกันเรื่องอาหาร ฉันทำไม่เป็นหรอกนะจิม”
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันทำให้เองนายกับลูกไปดูที่หลับที่นอนกันเถอะ”

ทอมพาลูกชายทั้งสองคนเข้าไปในบ้านไม้ เดินสำรวจดูก็เห็นว่าบ้านหลังนี้กว้างพอสมควรมีห้องนอนอยู่สองห้องกับห้องน้ำหนึ่งห้อง ห้องกลางเป็นห้องพักผ่อนที่มีโซฟาร์ตัวใหญ่กับพรมผืนใหญ่เก่า ๆ ผืนหนึ่ง ถัดไปด้านหลังก็จะมีครัวเล็ก ๆ กับโต๊ะอาหารสำหรับสี่คนพอดี ภายในบ้านได้รับการทำความสะอาดเป็นอย่างดีทุกห้อง

“อืม…ก็พอใช้ได้” ทอมมองไปรอบ ๆ
“แด๊ดครับ ผมนอนห้องนี้กับแอนดี้นะ” เจ้าตัวโตเปิดดูห้องนอนที่อยู่ด้านซ้าย
“อ้าว ไม่นอนกับแด๊ดเหรอ?”
“โธ่แด๊ดครับ แค่แด๊ดกับลุงจิมนอนก็ไม่รู้เตียงจะพอรึเปล่าเลย ผมกับน้องเข้าไปนอนสงสัยโดนลุงจิมทับแน่ ๆ ”
“นะฮะแด๊ดดี้ ผมอยากนอนกับพี่แม็ก” คุณพ่อได้แต่ถอนใจ สองคนนี่ติดกันเป็นตังเมแบบนี้จะไปแยกยังไงได้
“แม็ก จัดของให้น้องด้วยล่ะ”
“เย้!!~ ขอบคุณแด๊ดดี้มากฮะ ผมรักแด๊ดดี้ที่สุดเลย” ลูกชายตัวเล็กวิ่งเข้ามาหอมแก้มพ่อแล้วก็วิ่งกลับเข้าไปช่วยพี่ชายจัดของเข้าที่ ส่วนทอมเองเขาก็ต้องเข้าไปดูในห้องนอนอีกห้องที่อยู่ตรงข้ามเช่นกัน

ห้องนอนกว้างเตียงกลางห้องที่พอจะนอนได้แค่สองคนดูค่อนข้างสะอาด มองไปนอกหน้าต่างก็วิวดีซะด้วย ทอมเดินมองหาสวิชไฟแต่ไม่เห็นเจอซักที่ หรือว่าบ้านนี้ไม่มีไฟฟ้าใช้กันนะ
“หาอะไรจ๊ะที่รัก” จิมเดินเข้ามากอดเบา ๆ ด้านหลัง
“จิม ไม่มีไฟฟ้าเหรอ?”
“ไม่มีจ๊ะ เราต้องใช้ตะเกียง”
“แล้วจะอยู่ได้ยังไง ลูกจะอยู่ได้เหรอ!?”
“ทอม… เรามาเที่ยวแบบธรรมชาตินะ มาสัมผัสธรรมชาติจะมาสะดวกสบายได้ไง”
“แต่ลูกเราจะลำบากนะ…”
“ให้เขาลองดูก่อน ลองรู้จักธรรมชาติแท้ ๆ ดูบ้าง ถ้าทนไม่ไหวแน่แล้วค่อยกลับบ้านนะจ๊ะที่รัก”  ทอมจนด้วยปัญญาเขาแค่อยากให้ลูก ๆ สบาย แต่มาเที่ยวแบบนี้ก็ดีเหมือนกันได้รู้จักศึกษาธรรมชาติถ้าบ่นว่าทนไม่ไหวกันค่อยกลับ
“อยากลองหัดทำอาหารมั่งมั้ยจ๊ะที่รัก”
“ทำไมฉันจะต้องทำ!”
“น่า ลองทำดูหน่อยไม่เห็นเป็นไรลูก ๆ จะได้ปลื้มใจว่าแด๊ดดี้ทำอาหารให้กินไง” จิมพยายามเกลี้ยกล่อมอยากให้ทอมลองทำอะไรอย่างที่ไม่เคยทำที่บ้านบ้าง
“ก็ได้….”

จิมจูงมือเทพบุตรไปที่ครัวสวมผ้ากันเปื้อนให้เบา ๆ
“เริ่มจากจุดเตากันก่อนดีกว่า ทำแบบนี้นะ…. “ จิมค่อย ๆ สอนให้คนรักลองจุดเตาฟืนเป็นครั้งแรกกว่าไฟจะติดมือคู่สวยก็ดำปิ๊ดปี๋ จิมเช็ดมือให้อย่างเบาที่สุดแล้วก้มลงหอมแก้มนายแบบสุดหล่อฟอดใหญ่เป็นของรางวัลให้กับตัวเอง
“จิมมี่… เดี๋ยวลูกเห็น”
“ไม่เห็นหรอก ลงไปเล่นน้ำกันหมดแล้ว”
“เล่นน้ำ!! ปล่อยไปได้ยังไง เดี๋ยวลูกก็จมน้ำหรอก” ทอมหันขวับจะเดินไปดูแต่ถูกจิมคว้าข้อมือไว้ซะก่อน
“ทอม… ลูกเราว่ายน้ำเก่งออกแล้วแม็กก็ช่วยดูแลน้องอยู่แล้วด้วย ไม่เป็นไรหรอก”
“….ก็ได้ แล้วนี่จะทำอะไรต่อล่ะ?”
“เดี๋ยวเราจะทำผัดผักกัน เริ่มจากหั่นผักนะ….” จิมสอนให้ทอมทำอาหารง่าย ๆ ทีละขั้นตอน
“จิม.. ของสดพวกนี้เอามาจากไหนเหรอ?”
“ก็ฝากชาวบ้านแถวนี้ไปซื้อให้น่ะ ตรงทางที่เราขับรถเข้ามาเยื้องไปหน่อยมีตลาดสดน่ะ เรามีลังน้ำแข็งอยู่ก็แช่ของเอาไว้ก่อนจะใช้ทำอะไรค่อยหยิบออกมา” ทอมพยักหน้ารับ
“…จิม ช่วยชิมหน่อยสิ” ทอมพยายามชิมหลายช้อนแล้วแต่เขาก็ไม่รู้ว่ารสนี้ได้ที่หรือยัง จิมก้มลงไปเลียริมฝีปากเทพบุตรสุดรักเบา ๆ
“อื้ม… อร่อยแล้ว”
“ไอ้บ้า! ฉันให้นายชิมผัดไม่ใช่ชิมฉัน”
“ชิมจากตรงนี้มันก็เหมือนกันนั่นล่ะ” ทอมแทบจะเอาตะหลิวฟาดคนข้าง ๆ เขาอุตส่าห์ตั้งใจทำแต่จิมก็ยังทำเป็นเล่นอยู่ได้อาหารฝีมือเขาจานแรกแท้ ๆ

ทั้งสองคุณพ่อช่วยกันทำอาหารต่อไป แม้จะทำกันไปหยอกกันไปก็เถอะ เราไปดูทางคุณลูกกันบ้างดีกว่า
“พี่แม็กฮะ เสร็จหรือยัง” เจ้าหนูเกาะห่วงยางลอยอยู่ใกล้ ๆ ท่าน้ำ
“เสร็จแล้ว ๆ ” แม็กกิลล์หนุ่มเดินมาที่ท่าน้ำค่อย ๆ หย่อนตัวลงกับบันไดท่า
“น้ำเย็นจังเลยฮะ”
“นั่นสิ แบบนี้อย่าเล่นนานเลยเดี๋ยวรีบเล่นแล้วขึ้นไปเช็ดตัวกันดี”
“แต่ผมยังอยากเล่นต่อนาน ๆ นี่นา~” เจ้าตัวเล็กออดอ้อนพี่ชายทำตาปริบ ๆ หวังให้พี่ชายยอมใจอ่อนตามใจให้เล่นน้ำ
“ไม่ได้หรอก เดี๋ยวนายจะเป็นหวัดพี่ไม่อยากแบกเด็กไม่สบายกลับบ้าน”
“ผมแข็งแรงนะ!”
“แต่เล่นน้ำเย็นแบบนี้ไม่ดีแน่ ถ้าเกิดเราเป็นไข้ขึ้นมาแด๊ดก็จะลำบากต้องมาคอยดูแลเรานะ”

แอนเดรสไม่อาจปฏิเสธเหตุผลของพี่ชาย ถ้าเราไม่สบายแด๊ดดี้ก็ต้องอดหลับอดนอนมาคอยพยาบาลเราจนอาจจะไม่สบายไปอีกคน แด๊ดก็จะโกรธด้วยที่เราไม่ยอมฟังที่พี่แม็กสอน… หวา…ไม่เอาแด๊ดโกรธน่ากลัวจะตาย
“เดี๋ยวขึ้นก็ได้ฮะ” แม็กลูบหัวน้องชายเบา ๆ เล่นน้ำกันอีกครู่หนึ่งถึงได้ขึ้นจากน้ำ


………………………………………..

ทั้งสี่คนทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อยและแสนจะภูมิใจในฝีมือของแด๊ดดี้ หลังจากมื้อกลางวันเหล่าเด็ก ๆ ก็ช่วยแด๊ดและแด๊ดดี้เตรียมก่อกองไฟในตอนกลางคืนกัน พี่ชายตัวโตก็หาเศษไม้ชิ้นใหญ่ส่วนเจ้าน้องตัวเล็กกลับสนุกกับการเอากิ่งไม้มาเรียงเล่น
“แอนดี้ อย่าเล่นสิ”
“โธ่พี่แม็ก ก็พี่แม็กกับแด๊ดหาได้เยอะกว่าผมนี่นา แล้วผมก็หอบกองใหญ่ ๆ แบบพี่แม็กไม่ไหวด้วย”
“ที่มือนั่นก็ได้…” หนูน้อยจึงกอบกิ่งไม้เล็ก ๆ ของตัววิ่งตามพี่ชายไป

กว่าที่กองไฟจะพร้อมจุดก็เย็นแล้วจิมและทอมช่วยกันเอาอาหารสดออกมาหมักเครื่องเตรียมย่างตอนตั้งแคมป์ไฟ ดูท่าคนที่สนุกที่สุดงานนี้เห็นทีจะไม่พ้นเจ้าหนูแอนเดรสคนเดียวเพราะไม่ต้องทำอะไรเลยรอให้แด๊ดดี้และพี่ชายเอาใจจนเห็นสายตาแด๊ดมองอย่างอิจฉานิด ๆ

“แอนดี้ กินนี่สิไม่ร้อนแล้ว” แม็กย่างไก่พร้อมกับเป่าควันที่โชยกรุ่นออกให้ ฝ่ายน้องชายก็รับมากินอย่างเอร็ดอร่อย
“ทอม ทำไมไม่กินต่อล่ะ?” จิมถามขึ้นเมื่อเห็นว่าทอมไม่ได้กินต่อแต่กลับมาช่วยเขาย่างไก่
“ก็นายยังไม่ได้กินเลย กินก่อนเถอะเดี๋ยวฉันย่างให้” จิมยิ้มอย่างมีความสุข วันนี้เทพบุตรของเขาช่างน่ารักอย่างยากจะบรรยาย
“ไม่เป็นไร นายกินเถอะฉันอิ่มแล้ว”
“อิ่มได้ยังไงนายกินไปนิดเดียวเอง” จิมโน้มใบหน้าลงไปกระซิบข้างหูคนรัก
“อิ่มความสุข”
“ไอ้บ้า!” ทอมกระซิบตอบเช่นกันแต่แม้จะถูกด่าจิมก็ยังยิ้มไม่หุบ

“เอาล่ะเด็ก ๆ ดึกแล้วถึงเวลานอนได้แล้วนะ” จิมลุกขึ้นดับกองไฟเมื่อทุกคนกินอิ่มและนั่งคุยกันจนดึกแล้ว
“ครับลุงจิม ไปแอนดี้ไปแปลงฟันแล้วเข้านอนกันดีกว่า” แม็กดึงมือน้องให้ลุกขึ้น แอนเดรสตาปรอยง่วงเต็มทีเดินไม่ค่อยเป็นทางพี่ชายตัวใหญ่จึงต้องอุ้มน้องเข้าบ้าน
“ไป… เข้าบ้านกันได้แล้วที่รัก” จิมจูงมือทอมเดินเข้าบ้านตามลูก ๆ ไป
“จิม บ้านนี้เป็นบ้านเช่าเหรอ?” ทอมถามขณะที่จิมกำลังจุดตะเกียงไปแขวนที่ตะขอกลางห้องเพื่อให้แสงสว่างส่องไปทั่วห้อง
“ใช่ เค้าเปิดให้นักท่องเที่ยวที่อยากอยู่แบบธรรมชาติเช่าอยู่น่ะแต่ช่วงปีใหม่นี่คนมักจะชอบไปอยู่ที่ที่เค้าจัดงานเคาน์ดาวท์กันมากกว่าก็เลยว่างให้เราเช่าไง”
“อืม มาเที่ยวแบบนี้ก็ดีนะเงียบดี”
“มีดาวสวย ๆ ให้ดูด้วยนะ” จิมดึงตัวคนรักให้นอนหงายลงไปบนเตียง ทอมมองไปที่เพดานถึงได้เห็นว่าหลังคาตรงที่เตียงตั้งอยู่นี้ใสจนเห็นดาวสว่าง
“สวยจัง…” ดาวพราวสว่างเต็มท้องฟ้าส่องแสงระยิบระยับ จิมลุกขึ้นดับตะเกียงกลางห้อง เมื่อแสงอื่นดับหมดก็เหลือแต่แสงดาวและแสงจันทร์ส่องสว่าง
“สวยจังเลยจิม…” ทอมพูดเบามองตาค้าง
“โรแมนติกใช่มั้ย?” จิมยิ้มเดินเข้ามานอนข้าง ๆ โอบกอดทอมไว้เบา ๆ
“มากเลยล่ะ….”
“งั้นขอรางวัลได้มั้ย?” ทอมมองหน้าคนข้าง ๆ เขารู้ดีกว่าจิมต้องการอะไรแต่ที่นี่มันเงียบ เขากลัวลูก ๆ จะได้ยิน ทอมดันตัวขึ้นหอมแก้มสากเบา ๆ
“ทอม… แค่นี้เองเหรอ…” มือใหญ่ดึงตัวคนรักเข้ามาแนบชิดมากขึ้น
“จิมมี่ เดี๋ยวลูกได้ยินนะ!”
“ป่านนี้หลับกันไปหมดแล้วล่ะ เมื่อตอนบ่ายใช้งานหนักจนหมดแรงแล้ว” นี่เองเหตุผลที่เรียกลูก ๆ ไปช่วยแล้วบอกให้เขานั่งเฉย ๆ
“นะทอมนะ…” จิมออดอ้อนจูบเบา ๆ ไปทั่วใบหน้าคนรัก ทอมถอนหายใจยกแขนขึ้นโอบคอร่างสูงจูบตอบเบา ๆ
“อย่าแรงนักล่ะเดี๋ยวลูกตื่น…” จิมยิ้มกว้างเก็บเกี่ยวรางวัลของตนอย่างอ่อนโยนทนุถนอม

วันหยุดอันแสนสนุกและอบอุ่นในของครอบครัวแม็กกิลล์และครอบครัวการ์เซียที่ใคร ๆ ต่างก็อิจฉาดำเนินต่อไปและในปีหน้าความรักความอบอุ่นแบบนี้ก็จะกลับมาอีกครั้งและอีกครั้งตลอดไป…..

………………………………………..

The end