|
|||||||
|
|
|
|||||
|
|
|||||||
++++++++++++++
กาลครั้งหนึ่ง
ณ อาณาจักรแม็คกิลล์
เสด็จพ่อ!!! เสียงเด็กหนุ่มวัย 14 ปีเรียกอย่างตื่นเต้น มาดูเร็วพะย่ะค่ะว่าลูกจับใครมาได้
แม็กกี้ พ่อบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเอะอะ เจ้าเป็นเจ้าชายนะ
พะย่ะค่ะ
เด็กหนุ่มรับคำแต่มิได้เปลี่ยนท่าทีใดๆกลับใจร้อนเดินแกมวิ่งไปยังห้องโถงของพระราชวัง
ทันทีที่เห็นเชลย ของพระโอรส พระราชาก็ทำท่าจะเป็นลมเสียให้ได้
นี่เจ้าไปจับบุตรของท่านหัวหน้าองครักษ์มาทำไมหา!!!
ก็เห็นตามจับท่านจิมกันอยู่นี่พะย่ะค่ะ จับแอนดี้มาได้ เดี๋ยวท่านจิมต้องมามอบตัวแน่พะย่ะค่ะ
เจ้าชายตรัสอย่างภูมิใจในแผนการของตน
ไม่ใช่แผนจับท่านหัวหน้าองครักษ์หรอก แต่เป็นแผนเอาเด็กน้อยวัยขวบกว่าๆมาเล่นด้วยต่างหาก
จับมาก็ดูแลให้ดีไม่งั้นเจ้าจะถูกท่านจิมหักคอเอานะแม็กกี้
คล้อยหลังพระบิดา เจ้าชายก็หันไปกอดเด็กน้อยที่นั่งเล่นตุ๊กตาผ้าตาแป๋วอยู่
แอนเดรสจ๋า เหงามั๊ย ไม่ได้เจอกันมา10วันแล้วนะ
ราชาทอม แม็คกิลล์แห่งอาณาจักรแม็คกิลล์เป็นที่ทราบกันว่าทรงเก่งกล้าสามารถ
ปกครองบ้านเมืองอย่างเป็นธรรม ประชาชนอยู่เย็นเป็นสุข เหนือสิ่งอื่นใด พระสิริโฉมที่งดงามทำให้บรรดากษัตริย์ของประเทศใกล้เคียงหลงใหลและพยายามเจริญสัมพันธไมตรี
จนไม่ปรากฏสงครามน้อยใหญ่ใดๆตั้งแต่การเสด็จขึ้นครองราชย์ของพระองค์ แต่เมื่อ 10 วันก่อนดูเหมือนจะเกิดสงครามย่อยภายในระหว่างพระราชาองค์นี้กับองครักษ์คู่ใจซะแล้ว
..........10 วันก่อน ณ ห้องทรงพระอักษร...........
เจ้าว่าไงนะ!!!!! เสียงทุบโต๊ะดังสนั่นทำให้เหล่าข้าราชบริพารที่อยู่ด้านนอกสะดุ้งโหยง
สุรเสียงทรงอำนาจที่แว่วมาแสดงความกริ้วชัดเจนจนไม่มีใครกล้าแหยมเข้าไปดู
ฝ่าบาท หม่อมฉัน....ไม่ได้ตั้งใจ
ไม่ได้ตั้งใจเรอะ!!!!!! จะไม่ให้ทรงกริ้วได้อย่างไร
ในเมื่อหัวหน้าองครักษ์คนสนิทเพิ่งสารภาพว่า เรื่องที่เขาเคยบอกว่าเป็นทหารรับจ้างยากจนต้องต้องการเงินมาเลี้ยงลูกเป็นเรื่องโกหก
ที่จริงเจ้าเป็นถึงเจ้าชายรัชทายาทของอาณาจักรการ์เซีย แต่ปีก่อนเจ้ากลับหอบหิ้วเด็กทารกมาอ้างขอเป็นทหารได้
จะบอกว่าไม่ได้วางแผนไว้เหรอ แล้วถ้าข้าไม่ไปเห็นทหารของการ์เซียมาแอบพบเจ้า เจ้าคงจะหลอกลวงข้าไปเรื่อยๆใช่มั๊ย
พระพักตร์แดงกล่ำด้วยความกริ้วและอาการหอบเพราะพูดโดยไม่หยุดหายใจ
ทำให้อีกฝ่ายพูดไม่ออกด้วยเกรงจะยิ่งทำให้ทรงกริ้วมากขึ้น
ไปให้พ้นนะจิม อย่ามาให้ข้าเห็นหน้าอีก องค์ราชาผู้งดงามแผดเสียงไล่
แถมหมัดหนักๆให้แล้วออกจากห้องไปทันที
หลังจากนั้นก็ไม่มีใครเห็นท่านหัวหน้าองครักษ์จิมอีก
เหล่าข้าราชบริพารที่ฟังได้ความขาดๆเกินๆก็พากันเหมาเอาว่าจิมเป็นคนสอดแนมของอาณาจักรการ์เซียจึงพากันตามจับแต่ก็ไม่พบร่องรอย
จาก 10 วันกลายเป็น 10 เดือน ราชาแห่งแม็คกิลล์เศร้าซึมลงทุกวัน
เสด็จพ่อ เสียงพระโอรสปลุกพระองค์จากห้วงความคิดคำนึง
ว่าไงแม็กกี้
หม่อมฉันจะพาแอนดี้ไปเล่นน้ำตกที่สวนด้านหลังพะย่ะค่ะ ถ้าเสด็จพ่อไม่ว่าอะไร.....
พ่อไม่ว่าอะไรแม็กกี้ พาน้องไปเถอะ ตรัสอนุญาตแล้วหันไปทรงงานต่อ
ความทุกข์ของบิดานั้นย่อมสื่อถึงบุตรได้ แม็กกี้เองก็พลอยเศร้าไปกับพระบิดาแต่เด็กหนุ่มไม่สามารถทนเห็นเชลยตัวน้อยหงอยเหงาลงทุกวันได้จึงได้มาเอ่ยปากขอในที่สุด แต่เพราะเป็นสถานที่ที่เมื่อก่อนพระบิดามักจะเสด็จไปกับหัวหน้าองครักษ์เสมอเด็กหนุ่มจึงไม่กล้าพอจะชวนพระบิดาไปด้วย
เพราะเกรงจะยิ่งทำให้ทรงเจ็บปวดมากขึ้น....
แอนดี้ อย่าวิ่งไปก่อนสิเดี๋ยวหกล้ม
ตุ่บ ไม่ทันขาดคำ เด็กน้อยวัย 2 ขวบก็สะดุดรากไม้ล้มลง เด็กหนุ่มวิ่งไปอุ้มขึ้นมา
เมื่อเห็นว่าไม่มีบาดแผลใดๆ มีเพียงใบหน้าเบะๆเตรียมร้องไห้ของเชลยน้อยก็หัวเราะ
นี่นะแอนดี้ เด็กผู้ชายเค้าไม่ร้องไห้ง่ายๆหรอกนะ มาดูนี่ดีกว่า
เด็กหนุ่มอุ้มเชลยน้อยเดินอ้อมโขดหินไปไม่ไกลก็ถึงน้ำตกแสนสวยที่ตั้งในจะมาเล่นน้ำ
เชลยน้อยลืมเรื่องร้องไห้สนิทใจ เมื่อเท้าแตะพื้นก็วิ่งเตาะแตะไปเล่นน้ำทันที
คืนนั้นทั่วทั้งพระราชวังก็ต้องโกลาหลกันกับการตามหาพระโอรสและเชลยตัวน้อยเมื่อองค์ราชาเฝ้ารอเท่าไร
เด็กทั้งสองก็ยังไม่กลับ เมื่อให้คนไปตามที่ลานน้ำตกก็พบแต่ความว่างเปล่า...
แม็กกี้ แอนดี้ พวกเจ้ากลับมารึยัง ร่างโปร่งบางเข้าไปสำรวจห้องนอนเด็กๆเป็นรอบที่สิบหลังจากออกไปตามหาทั่วสวนหลังพระราชวัง
ด้วยความหวังว่าเด็กๆอาจจะกลับมาแล้วระหว่างที่ทุกคนไม่ทันสังเกต แล้วพระองค์ต้องตกพระทัยเมื่อถูกสวมกอดและปิดปากจากด้านหลัง
ไม่ต้องกลัวพะย่ะค่ะ หม่อมฉันเอง เป็นเสียงที่ชั่วชีวิตก็ไม่มีทางลืม
... จิม ... คนหลอกลวง ... คนที่ทำให้ต้องเจ็บช้ำ องค์ราชาได้แต่ยืนอึ้งไม่เคลื่อนไหว
เรื่องของเราเอาไว้ก่อนเถอะพะย่ะค่ะ...ลูกของเราหายไปหรือพะย่ะค่ะ....มิน่า หม่อมฉันถึงลอบเข้ามาง่ายนัก ประโยคสุดท้ายจิมรำพึงแผ่วเบา น้ำเสียงแฝงด้วยความกังวล
จิม...ฮึก ร่างบางรับรู้ได้ว่ามีคนที่เป็นห่วงกังวลเช่นเดียวกันทำให้สะกดกลั้นความหวั่นกลัวไว้ไม่ได้อีกต่อไป
ยิ่งกับุคคลที่ตนโหยหามาตลอดเวลาด้วยแล้ว...
ฝ่าบาท อย่าทรงร้องไห้เลยพะย่ะค่ะ ลูกๆ ต้องปลอดภัยแน่ น้ำเสียงอ่อนโยนปลอบผู้เป็นที่รักพร้อมกับกอดไว้แนบอกปล่อยให้ร่างบางร้องไห้จนพอใจ
จิม..พวกเค้าจะงมในน้ำตกกันด้วย ข้าไม่กล้าให้งมหา ถ้าเจอเด็กๆในน้ำจริงๆข้าจะทำยังไง
ข้าจะอยู่ได้ยังไง ฮึก ร่างบางเริ่มสะอื้นอีกครั้ง
ข้าผิดเองที่ลืมกำชับให้พาทหารไปด้วย......ปกติดถ้าเค้าเล่นกันสองคนพวกทหารจะไม่ไปกวนใจ
..ข้าวางใจว่าเป็นเขตสวนที่ปลอดภัย ฮึก ทำไมข้าถึงแย่อย่างนี้ โฮ...
ผ่าบาท..อย่าทรงโทษพระองค์เอง.....เมื่อกี๊พระองค์ว่าน้ำตกที่สวนเหรอพะย่ะค่ะ? เสียงจิมถามเหมือนนึกอะไรได้
ทำไมจิม? บอกข้าสิ..บอกข้านะ!!!!
พะย่ะค่ะฝ่าบาท โอ๊ย อย่าบีบคอสิพะย่ะค่ะ เดี๋ยวหม่อมฉันตายใครจะนำเสด็จไปหาลูกๆล่ะพะย่ะค่ะ
จิมไอค่อกไอแค่กเพราะถูกองค์ราชาบีบคอให้พูด....(แล้วจะพูดได้ยังไงล่ะนี่ - - )
จิมเดินจูงหัตถ์พระราชาที่แสนรักออกมานอกเขตห้องบรรทม
จะไปไหนอ่ะจิม
ไปที่ป่าลึกไปด้านหลังสวนพะย่ะค่ะ
จิม...เด็กๆ ถูกสั่งห้ามไม่ให้ไปที่นั่น
แม็กกี้สัญญาแล้วข้าไม่คิดว่า...
หม่อมฉันคิดว่าเจ้าชายไม่ได้ทรงผิดสัญญาหรอกพะย่ะค่ะ เพียงแต่
จิมอึกอักยิ่งทำให้องค์ราชาอยากอัดให้น่วม เงื้อหมัดจะชกให้พูด
เสด็จขึ้นทรงม้าเถอะพะย่ะค่ะ เดี๋ยวหม่อมฉันจะค่อยๆอธิบาย
ฝ่าบาททรงลืมแล้วเหรอพะย่ะค่ะว่าทำไมป่านี้ถึงถูกห้ามเข้าไป
ไม่ได้ลืม ก็เพราะถัดจากป่าลึกจะเป็นภูเขา หลังภูเขาจะเป็นอาณาจักรอื่นหากหลงเข้าไปจะถูกลอบทำร้ายได้
แล้วอาณาจักรอื่นนั่นคืออาณาจักรอะไรพะย่ะค่ะ
ก็การ์เซียไง...เอ๊ะ...หมายความว่าไงอ่ะจิม
หม่อมฉันไม่กล้ากลับเข้ามาทางที่ราบด้านตัวเมืองพะย่ะค่ะ กลัวคนของฝ่าบาทจะพบแล้วฝ่าบาทจะไม่ยอมให้หม่อมฉันเข้าเฝ้า
แน่ล่ะ!!! ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้าอีก ฮึ
ร่างบางสวนทันควัน
ก็เพราะอย่างนี้หม่อมฉันถึงต้องข้ามเขาเข้ามาทางป่านี้ ... แล้วทีนี้...มีคนที่อยากตามมาด้วย
บทสนทนาต้องชะงักไปเนื่องจากอดีตหัวหน้าองครักษ์คนสนิทชลอม้าเป็นสัญญาณว่าถึงแล้ว
องค์ราชาเสด็จลงจากหลังม้าแล้วเดินตามผู้นำทางไปจนถึงบริเวณที่เห็นแสงจากกองไฟและกระโจมใหญ่หลายกระโจมหลังพุ่มไม้ใหญ่ทึบ
แอนดี้ แม็กกี้!!!! ร่างบางอุทานเมื่อเห็นเด็ก 2 คนนั่งผิงไฟ ตักซุปทานอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน
ความกังวลแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ
ทำไมไม่กลับบ้านหา!!! พ่อเป็นห่วงพวกเจ้าแค่ไหนรู้มั๊ย
เสด็จพ่อ!!! เด็กหนุ่มอุทาน ส่วนเด็กน้อยที่นั่งข้างๆยังพูดไม่ค่อยได้แต่สีหน้าจะร้องไห้แสดงให้เห็นว่าเข้าใจเรื่องต่างๆได้บ้างแล้ว
ฝ่าบาทอย่าเพิ่งกริ้วเลยพะย่ะค่ะ
หม่อมฉันคิดว่าเด็กๆคงถูกจับมามากกว่า อดีตหัวหน้าองครักษ์กอดร่างบางไว้เป็นการระงับศึกชั่วคราวก่อนจะเกิดการตีสั่งสอนกันขึ้น
??? องค์ราชาหันกลับไปสบตาร่างสูงใหญ่ด้านหลังอย่างไม่เข้าพระทัย จิมหันไปแนะนำชายหญิงสูงอายุท่าทางภูมิฐานที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเด็กๆ
ฝ่าบาทพะย่ะค่ะ เสด็จพ่อเสด็จแม่ของหม่อมฉันเอง ทรงจำได้ไหมพะย่ะค่ะ
องค์ราชาหันไปมองชายหญิงสูงอายุทั้งคู่แล้วเริ่มระลึกได้...จิมเป็นเจ้าชายรัชทายาท...เสด็จพ่อเสด็จแม่ของจิมก็...จ๊ากกกกกก
ท่านลุงท่านป้า!!! หม่อมฉันขอถวายพระพรพะย่ะค่ะ
องค์ราชากล่าวแล้วโค้งทำความเคารพราชาและราชินีแห่งอาณาจักรการ์เซีย
หม่อมฉันไม่ทันได้ต้อนรับต้องขออภัยด้วย
ไม่เป็นไรทอม ไม่เจอกันตั้ง 20 ปีเจ้าโตขึ้นมากจริงๆ
สมัยก่อนเจ้ากับจิมมี่เล่นกันยังตัวเล็กๆอยู่เลย ราชาแห่งการ์เซียตรัสอย่างเอ็นดู
ร่างบางหันไปมองหน้าจิม ... เราเคยเล่นกันด้วยเรอะ จำไม่ได้เลยง่า...
เห็นแก่คนแก่ที่ถูกพรากหลานไปเถอะนะทอม ลุงกับป้าคิดถึงแอนดี้มากถึงตามจิมมี่มา
แล้วพอมาเห็นเล่นน้ำกันอยู่เลยทนไม่ไหว ตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะพาไปส่งที่วังอยู่แล้ว
ราชาร่างบางได้แต่หัวเราะแห้งๆ คุยต่ออีกครู่ใหญ่ก็ขอตัวพาเด็กๆเข้านอน
คืนนี้เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง
กลางป่ากว้าง...ราชาแห่งอาณาจักรแม็คกิลล์และรัชทายาทแห่งอาณาจักรการ์เซียกำลังเดินจูงมือคุยกัน
แอนดี้เป็นลูกเจ้าจริงๆเหรอจิม
จริงสิพะย่ะค่ะ ฝ่าบาทคิดว่าหม่อมฉันจะไปเอาแอนดี้มาจากไหนได้
ก็ข้านึกว่าเจ้าไปหาเด็กมาให้เข้ากับแผนหลอกลวงของเจ้าน่ะสิ
ราชาแห่งแม็คกิลล์เริ่มอารมณ์บูด
แล้วเจ้าก็ทิ้งแอนดี้ไปไม่ไยดีด้วย โชคดีที่แม็กกี้ไปเจอเข้า
ฝ่าบาท...นี่ทรงเข้าใจหม่อมฉันผิดไปมาก...หม่อมฉันตั้งใจให้ทหารพาแอนดี้ไปเล่นตรงทางที่รู้ว่าเจ้าชายจะเสด็จผ่านต่างหาก
ร่างสูงใหญ่จับอีกฝ่ายให้หันมาหาตน
ไม่ทรงสงสัยเหรอพะย่ะค่ะ ว่าหม่อมฉันทิ้งแอนดี้ไว้ที่นี่ทำไม
ใครจะไปรู้เจ้าด้วยล่ะ ร่างบางตอบงอนๆ หันหน้าไปอีกทางไม่ยอมสบตาด้วย
ฝ่าบาท...หม่อมฉันตั้งใจฝากแอนดี้ไว้...แทนคำสัญญา...ว่า ห ม่ อ ม ฉั น จ ะ ก ลั บ ม า อี ก
แล้วทำไมเจ้าถึงหายไปเฉยๆตั้ง 10 เดือนล่ะ!!!
ร่างบางตรัสถามอย่างน้อยพระทัย
ฝ่าบาท ที่ทหารของการ์เซียมาพบหม่อมฉันวันนั้นก็เพราะเสด็จพ่อยื่นคำขาดให้หม่อมฉันกลับการ์เซีย
ไปสะสางงานที่ทิ้งไปเป็นปีนะพะย่ะค่ะ หม่อมฉันพยายามอธิบายแต่ฝ่าบาทไม่ทรงให้โอกาส
ร่างสูงใหญ่มองตาผู้เป็นที่ด้วยความรู้สึกที่เจ็บช้ำไม่แพ้กัน
หม่อมฉันต้องรีบกลับไม่มีเวลาพอให้พวกทหารจับไปก่อนซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะได้อธิบายให้ทรงทราบเมื่อใด
... แต่ก็คิดไว้แล้วว่าถ้าไม่เอาแอนดี้กลับไปด้วยเห็นทีจะได้กลับมาอีกในเร็ววันแน่ๆ
....อย่างที่ทรงเห็นว่าเสด็จพ่อเสด็จแม่หม่อมฉันเห่อหลานแค่ไหน
ตอนท้ายทำให้ทั้งสองฝ่ายหัวเราะออกมาได้
ราชาแห่งแม็คกิลล์เขินหน้าแดงเมื่อถูกอีกมองด้วยแววตาที่เปี่ยมด้วยความหมาย
ยอมให้อีกฝ่ายก้มลงจนชิดพระพักตร์ ประทับริมฝีปากเนิ่นนาน
หม่อมฉันรักฝ่าบาทพะย่ะค่ะ
ข้าเองก็........ถือว่าข้าอภัยให้ที่เจ้ามาหลอกข้าก็แล้วกัน
....อ้าว น่าเสียดายที่ทรงไหวตัวทันซะก่อน
คืนนี้ข้าตามหาเด็กๆจนเหนื่อยแล้ว ไปนอนก่อนล่ะ พระราชาทอม แม็คกิลล์ผละจากอ้อมแขนอดีตองครักษ์คู่ใจ เจมส์ การ์เซีย กลับกระโจมพัก
...แน่นอน....ทรงเสด็จเข้าบรรทมในกระโจมเดียวกับเด็กๆ
ท่าทางท่านจิมผู้น่าสงสารยังต้องรออีกนานกว่ารักจะสมหวัง
ยังไงก็พยายามต่อไปนะจ๊ะ คนเขียนจะเอาใจช่วย...^^
......จบจ้า......