|
|||||||
|
|
|
|||||
|
|
|||||||
++++++++++++++
~ Im Waiting to tell you
something ~
***********************************
@@@@@ ***********************************
แด๊ดดี้ฮะ!! เสียงเล็กๆ เรียกคุณพ่อสุดหล่อ
ที่นั่งเหม่อราวกับจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
มือใหญ่แตะไหล่เจ้าตัวเล็กเบาๆ พร้อมกับยกนิ้วขึ้นแตะที่ริมฝีปากบอกให้เงียบๆ
พี่แม็กอ่ะ...ดูแด๊ดดี้ซี่...เรียกเสียงดังก็ไม่ได้ยิน แอนดี้กระซิบบ่นเบาๆ
หนุ่มน้อยแม็คกิลล์ส่ายหน้ายิ้มๆ กับน้องชายคนสำคัญ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นพ่ออย่างห่วงใย
ตัดสินใจเอื้อมมือไปแตะที่หลังมือที่วางอยู่เบาๆ
แด๊ดฮะ
อะ...หือ...อะไรเหรอ?
ทอม แม็คกิลล์สะดุ้งเล็กน้อย
อย่าไปไกลจากเราสิฮะ...วันพฤหัสฯ
ลุงจิมก็กลับมาแล้วล่ะ แม็กกี้พูดยิ้มๆ
ทอมอดหน้าแดงกับคำพูดของลูกชายตัวดีไม่ได้ ใครว่าแด๊ดคิดลุงจิมกัน...
งั้นแด๊ดดี้คิดถึงใครกันล่ะฮะ แอนดี้ถามขึ้น
อย่างงี้แด๊ดก็น่าสงสารแย่เลย...เน๊อะพี่แม็ก
เจ้าตัวเล็กพูดจบก็หัวเราะคิกคักอย่างถูกใจ
เดี๋ยวเถอะ!! ทั้งคู่เลย ทอมแกล้งดุลูกชายทั้งสองคนแก้เขิน
ทานเค็กกันดีว่านะฮะ...เอ้า!! แอนดี้พี่แม็กตัดชิ้นใหญ่ๆ ให้ หนุ่มน้อยแม็คกิลล์รีบเปลี่ยนเรื่อง
ชิ้นใหญ่ต้องของพี่แม็กสิ...มายกให้เค้าทำไม
แอนดี้ทำแก้มป่อง กินเยอะเดี๋ยวก็อ้วนพอดี
เราไม่ได้เป็นนายแบบซักหน่อย จะรักษาหุ่นไปทำไม มือใหญ่ขยี้หัวน้องชายอย่างนึกเอ็นดู ก่อนจะตักเค็กในถาดให้ทอม
ทานสิฮะแด๊ด... แม๊กกี้เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นทอมเอาแต่นั่งอมยิ้มมองเขากับน้องชายหยอกล้อกัน
เสียงถอนใจดังขึ้นเบาๆ สมน้ำหน้าคนที่ไปได้อยู่ฉลองวาเลนไทน์กับพวกเรานะ...จริงมั้ยแอนดี้?
จริงฮะแด๊ดดี้!!! แอนดี้รีบตอบเอาใจ
ก่อนจะทำหน้าม่อย แต่...ถ้าแด๊ดรู้ว่าผมพูดอย่างงี้
ต้องโกรธแน่เลย
ทอมกับแม็กกี้หัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน พี่แม็กรับรองว่าแด๊ดของแอนดี้ไม่รู้แน่ๆ
เรื่องนี้เป็นความลับของพวกเราสามคนเท่านั้น ตกลงมั้ย ทอมขยิบตาให้ลูกชายทั้งสอง
ตกลงฮะ!! แอนดี้ยิ้มกว้าง ตักเค็กช็อคโกแลตเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ
"นี่ฮะแด๊ด...อ้าม!!" แอนดี้ตักเค็กป้อนให้ทอม
แด๊ดดี้ทอมหัวเราะกับความน่ารักของเจ้าตัวน้อย แล้วก็งับเค็กที่แอนดี้ป้อนให้ด้วยความเต็มใจ
"ไหงป้อนแต่แด็ดล่ะ พี่แม็กก็อยากให้ป้อนมั่งนะ" แม็กกี้ทำเสียงน้อยใจ
"ป้อนก็ได้!!" แอนดี้รีบตักเค็กยื่นไปที่ปากของพี่ชายทันที
แม็คกิลล์หนุ่มกินอย่างเอร็ดอร่อยเช่นกัน
ทอมมองภาพน่ารักของลูกชายทั้งสองคนก่อนจะถอนใจเบาๆ ดวงตาเหม่อมองออกไปยังท้องฟ้ามืดมิดที่นอกหน้าต่าง
จิมจะเป็นยังไงบ้างนะ...จะกำลังคิดถึงเขาอย่างที่เขาคิดถึงเจ้าตัวอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้...
วาเลนไทน์ปีหนีช่างหงอยเหงาจริงๆ ยามเมื่อพ่อคนตัวโตไม่ได้อยู่เคียงข้างเหมือนทุกครั้ง...
................................................
..............................
................
........
...
"ผมช่วยมั้ยฮะแด๊ด" แม็กกี้ถามขึ้นที่ประตูครัว
"ไม่ต้องหรอก...ไปดูน้องเข้านอนเถอะ"
ทอมตอบกลับมา เพราะเขาเก็บล้างเสร็จพอดี
เด็กหนุ่มเดินมายืนใกล้ๆ ผู้เป็นพ่อ "แด๊ดไม่เป็นไรนะฮะ"
แม็กกี้เอ่ยถามอย่างห่วงใย
"ทำไมถึงคิดว่าแด๊ดจะเป็นอะไรล่ะ?" ทอมถามกลับพลางเช็ดมือให้แห้ง
"ก็ทุกครั้งที่ลุงจิมไปไหนไกลๆ แด๊ดเป็นอย่างนี้ทุกที"
ผู้เป็นลูกบอกเสียงเบา
เพราะไม่รู้ว่าทอมจะโกรธหรือเปล่าที่เขาสังเกตเห็น
ทอมหันมายิ้มให้ลูกชายเพื่อยืนยัน แด๊ดแค่เป็นห่วงลุงจิมเท่านั้น...ไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ
แม็กกี้ยิ้มตอบ เดินตามพ่อไปถึงหน้าห้องน้องชาย
ทอมหันมาสบตาลูกชายก่อนจะเอ่ยถาม ไปสัญญาอะไรกับแอนดี้ไว้รึเปล่า?
แม็กกี้ยิ้มแหยๆ เอ่อ...ฮะ...ก็สัญญาว่าจะนอนเป็นเพื่อน
ทอมส่ายหน้ายิ้มๆ อย่าตามใจน้องมากนักนะเรา...เอาล่ะไปนอนได้แล้ว
ราตรีสวสดิ์ฮะ แม็กกี้หอมแก้มพ่อเบาๆ
แล้วเปิดประตูห้องแอนดี้เข้าไป
ราตรีสวัสดิ์ ทอมพึมพำ
เดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง
หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เขาก็ปิดไฟแล้วล้มตัวลงนอนหากแต่ข่มตาไม่หลับ
นึกถึงเรื่องคืนวันพฤหัสฯ ก่อนที่จิมจะเดินทางไปทำงานที่นิวซีแลนด์....
..........................................
......................
ขอโทษจริงๆ นะทอม จิมเอ่ยขึ้น พยายามดึงทอมเข้ามากอด
แต่ชายหนุ่มก็ลุกขึ้นเดินหนีไปยืนที่ข้างหน้าต่าง
จิมถอนใจหนักๆ ชั้นปฏิเสธงานนี้ไม่ได้จริงๆ
ท่านทูตระบุตัวชั้นมาเป็นการเจาะจง ชั้นเองก็ไม่ได้อยากไป
ไม่ได้อยากผิดสัญญากับนายเลย เขาอธิบาย นายโกรธจริงๆ เหรอทอม
ชั้นไม่ได้โกรธ... ทอมพูดขึ้นโดยไม่หันมา
งั้นนายเป็นอะไรล่ะ? จิมเดินตามมาสวมกอดคนรักจากด้านหลัง
ชั้น...แค่ไม่อยากให้นายไปไหนไกลๆ
ชั้นรู้...
ใช่...เขารู้ว่าทอมยังคงหวาดกลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์เหมือนตอนที่เขากลับเม็กซิโกเมื่อนานมาแล้ว
อุบัติเหตุครั้งนั้นเกือบทำให้เขากับทอมไม่ได้เป็นอย่างทุกวันนี้เสียแล้ว
เขารู้ดีแม้ว่าทอมจะไม่เคยพูดออกมาก็ตาม ว่าชายหนุ่มกลัวการสูญเสียเขาไปมากสักเพียงไหน...
นาย...จะกลับวันไหน... เสียงแผ่วเบาเอ่ยถาม
วันพฤหัสฯ...
ทอมหมุนตัวกลับมาในอ้อมอกดของคนรัก รู้ใช่มั้ยว่าวันเสาร์นี้เป็นวันอะไร...
จ้ะ...ที่รัก จิมสบตาสีฟ้าที่เขาหลงใหล
ทำไมเหรอ...
...จูบชั้นสิจิมมี่... ทอมเอ่ยขึ้น
สองแก้มร้อนผ่าว หากแต่ดวงตาจ้องนิ่งไปยังดวงตาของคนรัก
จิมยิ้มอ่อนโยน
ก้มลงแตะริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา รู้สึกถึงสองแขนของทอมที่โอบไปรอบลำคอแข็งแกร่งของตัวเอง
ริมฝีปากข้างใต้เผยอรับปลายลิ้นที่เขาค่อยๆ แทรกเข้าไป
เมื่อทอมเองก็เต็มอกเต็มใจแบบนี้ เขาก็ขอเก็บเกี่ยวความหอมหวานนี้ให้คุ้มแสนคุ้ม
เพราะเขาต้องอยู่ห่างจากทอมตั้งหนึ่งอาทิตย์
ร่างสูงค่อยๆ ก้าวถอยหลังไปยังเตียงใหญ่
ดึงทอมให้เดินตามโดยที่ริมฝีปากยังคงแนบสนิทกัน เขาหยุดเดินเมื่อท่อนขาสัมผัสขอบเตียง
ถอนริมฝีปากออกนิดหนึ่ง
แต่เขาก็ไม่ทันตั้งตัวเมื่อทอมออกแรงผลักให้เขาหงายหลังไปบนเตียง แล้วขึ้นมานั่งคร่อมเขาไว้ทั้งตัวสองมือจัดการดึงเสื้อยืดออกจากตัวเขา
แล้วจึงถอดเสื้อของตัวเองออก
จิมกลืนน้ำลายฝืดคอ ไม่ว่าจะเห็นเรือนร่างของคนรักกี่ครั้ง
เขาก็อดที่จะใจเต้นขึ้นมาไม่ได้ เวลาไม่สามารถแตะต้องความงดงามราวเทพบุตรของทอมไปได้เลย
ร่างสูงยกมือขึ้นลูบไล้แผ่นอกนวลเนียนและหน้าท้องแบนราบอย่างอดใจไม่ไหว ดวงตาสีฟ้าของทอมที่มองลงมาคุกรุ่นไปด้วยเปลวไฟแห่งความปรารถนาไม่ปิดบัง
เป็นความยั่วยวนที่ไม่ต้องเสแสร้งแสดงออกมาเลยแม้แต่น้อย
ทอมยิ้มยั่วนิดๆ ดูลึกลับแต่เซ็กซี่เหลือร้าย
เขาก้มลงแตะจุมพิตจิมอย่างยั่วเย้าหลายต่อหลายครั้ง ก่อนจะกระซิบเบาๆ
ที่ข้างหูของจิม
ชั้นอยากให้นายจำคืนนี้ไว้ให้ขึ้นใจเลยนะจิม...ให้นายรู้ว่าชั้นจะรอนายอยู่ที่นี่...นายต้องกลับมาหาชั้น...เพราะว่านายเป็นของชั้น...
แน่นอนที่รัก จิมกระซิบตอบ รักนายที่สุดในโลกทอม
ชั้นก็รักนายจิมมี่
จิมรั้งทอมขึ้นมาจูบอย่างร้อนแรง ก่อนที่ทั้งคู่จะมอบค่ำคืนที่แสนหวานให้แก่กันและกัน....
..........................................
......................
เสียงถอนใจหนักๆ ดังสะท้อนในความมืด
เขาคิดถึงจิม....คิดถึงเหลือเกิน....
เขาเคยบอกอะไรกับจิมมากกว่าคำรักหรือเปล่านะ...จำไม่ได้ว่าเคย...
จิมมักจะเป็นคนพูดคำนั้นก่อนเสมอ ถ้อยคำมากมายที่บอกเขาถึงความรู้สึกในใจของชายหนุ่ม
จิมมักจะพูดมันออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติ แต่ก็สื่อความรู้สึกลึกซึ้งมาถึงหัวใจเขา...
ทอมมองไปในความมืด ตรงไปยังห่อของขวัญที่เขาเตรียมไว้ให้กับจิม สิ่งที่แทนคำพูดที่เขาอยากจะบอกกับชายหนุ่มร่างสูงผู้เป็นเจ้าของทั้งร่างกายและหัวใจของเขา
ทอมหยิบหมอนที่จิมเคยนอนหนุนมากอดไว้แทนตัวคนรักแล้วจึงผล็อยหลับไป...
16 : 00 น. วันพุธ
แด๊ดดี้กลับดึกรึเปล่าฮะ!! เสียงงอนๆ ของลูกชายหัวแก้วหัวแหวนถามมาจากบนเตียง
ทอมเอบอมยิ้ม ก็คงค่ำๆ นั่นแหละ
ไม่ไปไม่ได้เหรอฮะ!! เสียงเล็กออดอ้อน
ทอมหันมาก็หัวเราะเมื่อเห็นว่าแอนดี้นั่งกอดอกหน้าเคร่งอยู่กลางเตียง
ไม่ได้หรอกก็แด๊ดดี้รับปากเพื่อนไปแล้ว... เขาเดินมานั่งที่ปลายเตียงพลางลูบหัวทุยๆ
อย่างรักใคร่
แอนดี้รีบคลานเข้ามากอดจากด้านหลัง งั้นแด๊ดดี้ต้องกลับมาก่อนผมหลับนะฮะ...นะ
ตกลงจ้ะ ทอมรับปาก หัวเราะเบาๆ เมื่อเจ้าตัวเล็กยื่นหน้ามาจุ๊บแก้มเขาเป็นรางวัล
เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของแม็กกี้ก้าวเข้ามา
รถพร้อมแล้วฮะ เขาบอก
ก่อนจะหันไปยิ้มให้แอนดี้ ว่าแล้วเชียวว่านายต้องอยู่ที่นี่...ไปทำการบ้านเร็วเข้า ยิ่งนายปล่อยแด๊ดไปช้าเท่าไหร่แด๊ดก็กลับช้าเท่านั้นนะ
อ๊ะ!!...จริงด้วย แอนดี้ร้อง
ปล่อยตัวทอมแล้ววิ่งลงจากเตียงไปหาพี่ชาย แต่ยังไม่วายหันกลับมาย้ำ กลับเร็วๆ นะฮะแด๊ดดี้
แม็กกี้หัวเราะก่อนจะจูงน้องชายออกไป...
ทอมส่ายหน้ายิ้มๆ รีบเดินออกจากห้องไปเหมือนกัน ความจริงเขาก็ไม่ได้อยากไปสักเท่าไหร่
หากไม่ใช่เพื่อนเก่าสมัยที่เป็นนายแบบด้วยกันเป็นคนโทรมาชวนด้วยตัวเอง
เขาขึ้นรถที่คนขับรถจอดรออยู่ ออกจากบ้านไปตามนัดหมายโดยปราศจากอารมณ์รื่นเริงใดๆ
เลยแม้แต่นิดเดียว...
พี่แม็กกี้ว่าแด๊ดดี้จะรู้มั้ยฮะว่าพวกเรามีความลับ...
แอนดี้เงยหน้าขึ้นถามพี่ชาย
ไม่รู้หรอก... แม็กกี้ตอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ติดต่อลงไป
เขาพูดกับทางปลายสายครู่หนึ่ง ก่อนจะวางสาย เรียบร้อยแล้ว
เขาบอกกับน้องชายสุดที่รัก
งั้นผมรีบทำการบ้านดีกว่า...วันนี้พี่แม็กกี้นอนด้วยกันอีกนะฮะ
เจ้าตัวเล็กส่งเสียงอ้อน
ได้สิ... แม็กกี้รับปากด้วยความเต็มใจ
(คิดอะไรอยู่น่ะพ่อหนุ่ม หุ หุ)
หลังจากทำการบ้านเสร็จสักครู่ รถยนต์คันหนึ่งก็แล่นมาจอดสนิทที่หน้าบ้าน
ร่างสูงใหญ่คุ้นตาเดินลงมาพร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้า แล้วรถคันนั้นก็แล่นจากไป
แด๊ดดดดด!!! แอนดี้ร้องเสียงหลง
รีบวิ่งไปหาจิมด้วยความดีใจ
จิมวางกระเป๋าเสื้อผ้าลง รับร่างเล็กๆ
ของลูกชายขึ้นมากอดเต็มอ้อมแขน
คิดถึงจังเลยแอนดี้ลูกรัก...ไหนขอชื่นใจหน่อยซิ
ร่างสูงหอมแก้มของลูกชายซ้ายสลับขวาอย่างแสนคิดถึง
ผมก็คิดถึงแด๊ดฮะ แอนดี้หัวเราะคิกคัก
หอมแก้มคุณพ่อสองทีเหมือนกัน
จริงเร้อ!! จิมอุ้มแอนดี้ด้วยแขนข้างหนึ่ง
อีกมือหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าเดินขึ้นบ้าน
แอนดี้รีบพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะจุ๊บหน้าผากจิมเสียอีกทีเป็นการยืนยัน
ยินดีต้อนรับกลับบ้านฮะลุงจิม แม็กกี้เอ่ยต้อนรับ
ขอบใจแม็กกี้...พ่อเราเป็นไงบ้างล่ะ จิมรีบถามถึงคนรัก
ก็ทำท่าเหงาๆ เหมือนทุกทีที่ลุงจิมไม่อยู่นั่นแหละฮะ...ผมชักน้อยใจแล้วนะเนี่ย
งั้นเหรอ!! จิมยิ้มกริ่ม วางแอนดี้ลงยืน
งั้นลุงขอตัวไปเตรียมเซอร์ไพรซ์ให้พ่อเราก่อนก็แล้วกันนะ...เอ้านี่ของฝาก เขายื่นถุงที่หยิบออกมาจากกระเป๋าให้สองพี่น้อง
ก่อนจะเดินแกมวิ่งขึ้นไปชั้นบน
สองพี่น้องมองหน้ากันก่อนจะหัวเราะออกมา
รีบแกะถุงของฝากกันเป็นที่สนุกสนาน
ทอมกลับมาถึงบ้านเมื่อเวลาสองทุ่มกว่า ออกจะแปลกใจที่เห็นทั่วทั้งบ้านเงียบเชียบแถมชั้นบนก็มืดสนิท
เขาเดินเข้าไปที่ห้องรับแขกว่างเปล่า!!!
นี่ลูกชายของเขาหายไปไหนกันหมด!!!
หรือว่าจะอยู่ข้างบน!! แล้วทำไมถึงไม่เปิดไฟล่ะ!!
นี่ถ้าจิมมี่อยู่ด้วยก็ดีหรอก...เขาไม่ชอบสถานการณ์แปลกๆ
ที่เกิดขึ้นเลย...
ทันใดนั้น!! ไฟก็ดับลง....
ทอมตกใจจนเกือบเผลอร้องออกไปดีว่าห้ามตัวเองไว้ได้ทัน
แม็กกี้!!...แอนดี้!!...อยู่ไหนกันนะ...แม็กกี้ แอนดี้!!! ทอมใจคอไม่ดี เพราะไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมาเลย
แล้วเขาก็เห็นแสงเทียนสว่างขึ้นตรงบันได หนึ่งดวง...สองดวง...สามดวง...ไล่ตามขั้นบันไดขึ้นไป ทอมเดินตามแสงเทียนไปราวกับต้องมนต์สะกด
ขึ้นไปยังชั้นบนตรงไปสู่ห้องของเขา
เมื่อผลักประตูห้องเข้าไป ทั้งห้องของเขาก็สว่างไสวไปด้วยแสงเทียนนับสิบที่จุดอยู่ทั่วห้อง
แล้วเขาก็เห็นดอกกุหลาบแดงดอกใหญ่วางอยู่ข้างกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้ม
ทอมเดินไปหยิบดอกกุหลาบขึ้นมาก่อน
สูดกลิ่นหอมหวานเข้าปอดก่อนจะยิ้มออกมา เมื่อเขาก้มลงหยิบกล่องกำมะหยี่ขึ้นมาก็โดนสวมกอดอย่างอ่อนโยนจากด้านหลัง
กลับมาแล้วจ้ะที่รัก จิมกระซิบที่ข้างหูคนรัก
เล่นอะไรก็ไม่รู้นายนี่... ทอมบอกเขินๆ
จิมหัวเราะเบาๆ ก็นี่แหละที่ชั้นอยากทำให้นายเมื่อเสาร์ที่แล้ว
ขอบคุณนะจิมมี่
แกะของขวัญดูสิ จิมบอกกับคนรัก
ทอมเปิดกล่องออก ภายในคือนาฬิกาข้อมือทำจากทองคำขาว ตัวเรือนเรียบๆ
แต่ดูมีรสนิยม เขาหยิบออกมารู้สึกสะดุดกับรอยขรุขระนิดๆ
ใต้ตัวเรือนจึงพลิกขึ้นมาดู
~ My Forever Valentine ~
ชอบมั้ยทอม...
ชอบสิ...มัน...น่ารักมากเลย
ทอมตื้นตันใจไปกับสิ่งที่จิมสลักเอาไว้
ชั้นใส่ให้นะ จิมดึงมือของทอมมาสวมของขวัญของเขาเข้ากับข้อมือของคนรัก
ขอบคุณ ทอมเขย่งขึ้นปัดริมฝีปากของชายหนุ่มร่างสูงเบาๆ
จิมแนบจุมพิตลึกซึ้งตอบรับคำขอบคุณนั้น
เนิ่นนานกว่าที่เขาจะยอมปล่อย
ชั้นก็มีเหมือนกัน ทอมผละจากอ้อมกอดอบอุ่น เดินไปหยิบกล่องของขวัญของเขามายื่นให้
จิมรับมาแกะออกดู เขายืนอ่านสิ่งที่พิมพ์อยู่ในด้านข้างรูปถ่ายของเขากับทอมอยู่นาน
มันอาจจะดูมีค่าน้อยกว่าสิ่งที่นายให้ชั้น...แต่นี่คือสิ่งที่ชั้นคิดอยู่ตลอดเวลา
เพียงแต่ไม่กล้าที่จะพูดออกไป นี่คือสิ่งที่ชั้นอยากจะบอกกับนายจิมมี่ ทอมเอ่ยอย่างจริงจัง
ใครว่ามันไม่มีค่าล่ะทอม... จิมเงยหน้าขึ้นมาสบตาอ่อนเชื่อมของคนรัก
มันมีค่ายิ่งกว่าของชิ้นไหนๆ ในโลกนี้ เพราะมันคือความรู้สึกของนาย
ไม่มีอะไรที่วัดค่าของมันได้หรอก
จิมดึงคนรักที่กำลังน้ำตาคลอมากอดเอาไว้แน่น ถ่ายถอดความรู้สึกทั้งหมดจากตัวเขาไปให้
ทอมเงยหน้าขึ้นกระซิบคำที่เขาอยากบอกกับจิมมาแสนนานแล้วให้ชายหนุ่มได้ยิน
ขอบคุณที่รักชั้นนะ...จิมมี่
ชั้นรักนายคนเดียวตลอดไป...ที่รัก
จิมก้มลงมอบจุมพิตร้อนแรง อ่อนหวาน เนิ่นนาน ดุจดั่งต้องการผนึกคำสาบานรักของทั้งคู่
#################################################
~ The End ~
..
..
..
.
.
..
.
ดับเทียนข้างนอกหมดแล้วเหรอพี่แม็ก เสียงงัวเงียถามมาจากเตียงเมื่อเห็นพี่ชายเปิดประตูเข้ามา
หมดแล้วจ้ะ... แม็กกี้เดินมาล้มตัวลงนอนเคียงข้างแอนดี้เหมือนเดิม
เจ้าตัวเล็กพลิกตัวมาซุกเข้าหาร่างอบอุ่นของแม็กกี้ พี่แม็กกี้ตัวอุ่นจัง แอนดี้ช๊อบชอบ เด็กน้อยพูดโดยไม่ลืมตาขึ้นมา
แม็กกี้หัวเราะเบาๆ กดจูบที่ศีรษะใต้คางอย่างแสนรัก ฝันดีนะเจ้าตัวเล็ก เขาพึมพำ ก่อนจะผล็อยหลับไปอย่างมีความสุข
********************************************************************
Thank
you for loving me
It's hard for me to say the things I want to say sometimes
there're no one here, you and me that broke the all streetlight
Lock the doors, We'll leave the world outside
All I've got to give to you
Are these five words when I
Thank you for loving me for being my eyes
When I couldn't see
For parting my lips when I couldn't breathe
Thank you for loving me, thank you for loving me
I never knew I had a dream until that dream was you
When I look into your eyes, the sky's a different blue
Cross my heart I wear no disguise
If I tried, you'd make believe that you believed my lies
Thank you for loving me for being my eyes
When I couldn't see
For parting my lips when I couldn't breathe
Thank you for loving me
You pick me up when I fall down
You ring the bell before they count me out
If I was drowning you would part the sea
And risk your own life to rescue me
Lock the doors, We'll leave the world outside
All I've got to give to you
Are these five words when I
Thank you for loving me for being my eyes
Oh, when I couldn't see
For parting my lips when I couldn't breathe
Thank you for loving me, thank you for loving me
Thank you for loving me oh, for loving me
Special Thanks
ขอบคุณพี่จอน บอง โจวี่ ที่ให้ยืมเพลงเพราะๆ มาใช้ในฟิคนี้นะคร๊าบบบบบบบบ!!!
ขอบคุณเจ๊หมวยที่ไว้วางใจให้พวกเราเอาเรื่องดีๆ ของท่านมาแต่งตามสไตล์ของพวกเราเอง
ขอบคุณเด็กๆ เพื่อนๆ พี่ๆ ที่เป็นกำลังใจของพวกเรานักแต่งทั้งหลาย
ไม่มีพวกท่านคอยอ่านคอยเมนท์ แล้วพวกเราจะเขียนให้ใครอ่านกันเล่า จริงมั้ย โฮ่ๆๆๆๆ